சந்திக்க வருவாயோ? 28

அத்தியாயம் 28:


/*சகியே.. சினேகிதியே காதலில் காதலில் காதலில் நிறமுண்டு

சகியே.. சினேகிதியே என் அன்பே அன்பே உனக்கும் நிறமுண்டு

அந்திவானம் அரைக்கும் மஞ்சள்

அக்கினிக் கொழுந்தில் பூத்த மஞ்சள்

தங்கத்தோடு ஜனித்த மஞ்சள்

கொன்றைப் பூவில் குளித்த மஞ்சள்

மஞ்சள்; மஞ்சள்; மஞ்சள்;

மாலை நிலவின் மரகத மஞ்சள்

எல்லாம் தங்கும் உந்தன் நெஞ்சில்*/


புதன் கிழமை… கிட்டத்தட்ட 8 மணி அளவில்…


எலுமிச்சை மஞ்சள் நிறத்தில்... இளம் ஆரஞ்சு நிற மெல்லிய கோடுகள் கம்பிகளாக ஊடுருவியிருந்த ஷிஃபான் புடவையை கட்டி ஒருமுறைக்கு இருமுறை தன்னை அந்த ஆளுயரக் கண்ணாடியில் சரிபார்த்த சந்தியாவுக்கு…. அப்போதும் தான் கட்டிய விதம் திருப்தி அளிக்கவில்லை…. சில்க் காட்டன் புடவையையே அநாயாசமாக யார் உதவியும் இன்றி நேர்த்தியாக உடுத்துபவள் அவள்… இப்போதும் அவள் நேர்த்தியாகத்தான் கட்டியிருந்தாள்… இருந்தாலும் ஏனோ குறை இருப்பதாக தோன்ற…. மீண்டும் ஒருமுறை சரி செய்து கட்டி மறுபடியும் தன்னைப் பார்க்க… அப்போதும் ஏனோ பிடிக்க வில்லை…. இருந்தும் அப்படியே விட்டு விட்டாள்… பின்னே இது மூன்றாவது முறை…. அவிழ்த்து மீண்டும் கட்டியது….


”ஊப்ஸ்” என்று களைத்தவளாக தன் ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள் முன் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவள்…. இரு புருவங்களுக்கு இடையில் சிறு பொட்டை வைத்தபடி….



“நாம கொஞ்சம் அழகா இருக்கோம்னு… மேக்கப் விசயத்தில மெத்தனமா இருந்துட்டோமோ… ஒரு ஐ லைனர்…. லிப்ஸ்டிக்…. ஒரு ஃபவுண்டேஷன் கூட…. போடற பழக்கம் கூட இல்லையே” நினைத்தபடி உதட்டைச் சுழித்தவள்… அடுத்த சில நிமிடங்களில்…. ஹாலுக்கு வந்திருந்தாள்…


”அம்மா…” என்று இவள் குரல் கேட்ட அடுத்த நொடியே… வசந்தியும் கிச்சனில் இருந்து வெளியே வர… அதே நேரம் சந்தோஷும் காலை உணவுக்காக டைனிங் டேபிள் முன் காத்திருக்க…


“தோ… ரெண்டே நிமிசம் ” என்று இருவருக்கும் பொதுவாகச் சொன்ன வசந்தி … சந்தியாவைப் பார்க்க… அப்படியே நின்றுவிட்டார் மகளின் அழகில்…

சந்தியாவை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தவர்… இப்போது சந்தியாவின் அருகே வந்து…


”யார் கண்ணு பட்டாலும் படலாம் … பெத்தவ கண்ணு படக்கூடாதுன்னு சொல்லுவாங்க….” என்று தன் மகளை நெட்டி முறித்து சுற்றிப் போட … இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சந்தோஷ் முகத்தில் இளம் முறுவல் பூக்க… இளையவள் முகத்திலோ… அலட்ச்சியமான பாவம் … ”இது ஒண்ணுதான் இப்போ குறைச்சல்…” என்ற விதத்தில்


மகளுக்குச் சுற்றிப் போட்டவர்…. அதே கையோடு வாங்கி வைத்திருந்த மல்லிகைப் பூ சரத்தை எடுத்து வந்து சந்தியாவின் கையில் கொடுக்க…


“ம்மா… நான் ஆஃபிஸுக்கு பூ வச்சுட்டு போக மாட்டேன்னு தெரியும்ல…” என்று மறுத்தபடி… டைனிங் டேபிளை நோக்கி நகரப் போக…


“சந்தியா… அம்மா சொல்றதைக் கேளு… முன்ன எப்படி யெல்லாமோ இருந்திருக்கலாம்… இப்போ அதுவும் நிச்சயம் ஆன பொண்ணு…. அது மட்டும் இல்லாம… பூ வேண்டாம்னுலாம் சொல்லகூடாது…. “ என்ற போதே…


“அம்மா.. வேண்டாம்னா வேண்டாம்… உங்களோட இந்த ரப்பிஷ் மூட பழக்கத்தை எல்லாம் என்கிட்ட திணிக்காதீங்க” என்று ஒரே அடியாகச் சொல்ல… சந்தியாவின் பிடிவாதத்தில்... தாயின் முகம் அதிருப்தியைக் காட்டிய போதிலும்… அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் சந்தோஷின் அருகில் அமர்ந்தவள் அவனிடம் எதுவும் பேசாமல்… அதாவது வம்பிழுக்காமல் தொலைக்காட்சியை பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்க…


தங்கையின் அமைதியின் காரணம் புரிந்ததுதான்… இருந்தும்… அவளை அப்படியே விடப் பிடிக்க வில்லை…


சந்தோஷ்தான் இப்போது தங்கையிடம் வம்பிழுக்க ஆரம்பித்தான்…


“சந்தியா... சுத்திப் போட்டதோட நிறுத்திட்டாங்க அம்மா…. வெளியில் போறியே காத்து கருப்பு அடிச்சுறப் போகுதுனு…. மந்திருச்சு தாயத்துலாம் கட்டலையா” என்று நக்கலடித்தபடி… முறைப்பான பார்வையை தங்கையிடமிருந்து எதிர்பார்த்திருக்க….


அவளோ தொலைக்காட்சியில் வைத்திருந்த பார்வையை மாற்றாமல் இருக்க…


”ஹா… அதானே… அந்தக் காத்து கருப்பெல்லாம் உன்கிட்ட பயந்த்துதானே போகும்” என்க..


இப்போது வேலை செய்தது அவன் வம்புப் பேச்சு…


அதுவரை அவள் அடக்கி வைத்திருந்த பொறுமையை எல்லாம் காற்றில் விட்டவளாக…


“வேண்டாம்… ஏற்கனவே என் கோபத்தை எல்லாம் அடக்கி வச்சுட்டு சுத்திட்டு இருக்கேன்… வீணா என்கிட்ட மாட்டி… நொந்துக்காத” என்ற போதே இருவருக்கும் நடுவிலிருந்த சந்தோஷின் மொபைல் அடிக்க… அது ‘ரகு’ என்று வேறு காட்ட…


அதைப் பார்த்த நொடியே சந்தியாவின் முகம் உச்சக்கட்ட கோபத்தில் சிவக்க… அதைக் கண்டும் காணாதது போல சந்தோஷ் கேட்டான்


“பேசுறியா சந்தியா… ரகுகிட்ட….”


போனை எடுக்காமலேயே … சந்தியாவிடம் கேட்க… அவளோ.. புன்னகையோடு விசமமும் கலந்த கலவையாக….


“வேற போன் ஆர்ட போட்டுட்டியா என்ன… போன மாதம் தானே இந்த ப்ராண்ட் லேட்டஸ்ட் வந்தப்போ வாங்கின” முகம் மாறாமல் கேட்டவளின்… உட்ப்பொருள் புரிந்த அடுத்த வினாடியே … படக்கென்று.. தன் போனைக் தன்னிடம் கையகப்படுத்தி சந்தியாவிடமிருந்து அதன் உயிரைக் காப்பாற்றியவன்..


“ஏன்… ஏன் இந்த கொலைவெறி உனக்கு” என்ற ரீதியில் பரிதாபமாகத் தங்கையைப் பார்க்க….


“அது… அந்தப் பயம் இருக்கட்டும்…” என்று சிரித்தவள்... தாய் கொண்டு வந்து வைத்த இட்லியில் கவனம் வைத்தபடி… சாப்பிட ஆரம்பிக்க….சந்தோஷோ போனை எடுத்துக் கொண்டு தன் அறைக்கு வந்து ராகவ்வை தன் போனில் இருந்து அழைக்க ஆரம்பித்தான்…


…..

அலை அலையாக காற்றில் அடங்காமல் பரந்த கேசத்தை ஜெல் தடவி அதனை அடக்கி….தன் உருவத்தை அந்த ஆளுயரக் கண்ணாடியில் பார்த்தவன்…

கேஷுவலாக டீசர்ட்… ஜீன் என சாதரணமாகத்தான் இருந்தான்… அதற்கே…

“கலக்குறடா ரகு…“

தனக்குள்ளாக மெச்சிக் கொண்டிருக்கும் போதே… சந்தோஷின் கால் வர… எடுத்தவன்…. சந்தியாவின் அலுவலகத்தின் அருகில் இருக்கும் ரெஸ்ட்டாரெண்ட்டின் விலாசத்தினைக் கேட்பதற்காக அழைத்ததாகக் கூற… சந்தோஷும் முகவரியைச் சொல்லி்விட்டு…


“ரகு…. அவ இன்னும் நீ வரலைன்ற கோபத்திலதான் இருக்கா போல… எங்களையே முறச்சுட்டுத்தான் திரியுறா… நேரில வேற பார்க்கப் போற... கோபத்தில ஏதாவது உன்னைப் பேசினாலும் மனசுல வச்சுக்காத…” அண்ணனாகவும்… அதே நேரம் ஏதும் பிரச்சனை வந்து விடக்கூடாதென்று முன்னெச்சரிக்கையாகவும் பேச…



“நான் பார்த்துக்கிறேன் சந்தோஷ்… “ என்றபடி சில நிமிடங்கள் அவனோடு பேசிவிட்டு வைத்தவன்… அமைதியாக சற்று நேரம் தன்னையே பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தவன் நினைவுகள் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னதாக அதாவது வீடு திரும்பிய தினத்திற்குச் சென்றது


நிச்சயம் முடிந்து… அடுத்த நாள் அதிகாலை 4 மணி அளவில் தன் வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தான் ராகவ்.....


உடலும் மனமும் களைப்புற்றிருக்க அவனுக்கு கட்டாய உறக்கம் மற்றும் ஓய்வும் தேவ