கண்மணி... என் கண்ணின் மணி -35-3

Updated: May 25, 2021

அத்தியாயம்: 35-3


/*


அன்பே அன்பே அன்பே

உன் துக்கத்தை விட்டு விண்ணை தொட்டு

உன் பேரை நிலவில் வெட்டு


நான் சொல்லும் சொல்லை கேளாய்

நாளைக்கு நீயே வெல்வாய்


கலங்காதே மயங்காதே

உன் கனவுக்கு துணை இருப்பேன் இந்த பூமி உடைந்தாலும்

உன்னை உள்ளங்கையில் ஏந்தி பறப்பேன்


ஓ நெஞ்சே செஞ்சே ரா ரா ரா ரா ஓ நெஞ்சே நெஞ்சே ஓ நெஞ்சே செஞ்சே ரா ரா ரா ரா ஓ நெஞ்சே நெஞ்சே

*/



கண்மணியின் எண்ணமெங்கும்… மீண்டும் ரிஷி அழைக்கும் போது… அவனிடம் என்ன பேசுவது… எதைக் கேட்பது…



‘என்னிடம் இன்னும் என்னவெல்லாம் மறைத்து வைத்திருக்கின்றாய் என்றா…’



’அன்றே சொன்னானே… உனக்குத் தேவையான விசயங்களைச் சொல்லி விட்டேன் என்று’



தேவையான விசயங்கள் என்று அவனே பிரித்து சொல்லி முடித்து விட்டான்… அதற்கு மேலும் அவனிடம் கேட்பது முறையாகுமா… யோசித்தபடியே கடலைப் பார்த்தபடி கடல் அலைகளைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள் ….



யோசனையோடு அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்த கண்மணியின் கண்களின் மணிகளில் கடல் அலைகள் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருக்க… மனதிலோ அவளவனின் எண்ணங்கள் மட்டுமே ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது



பெண் மனம் மட்டும் தான் ஆழ்கடலா… இல்லை என்று சொல்கின்றதே இதோ தன்னவனின் மனம்…



“தன் தந்தையைப் பற்றி அறிந்தும்… இந்த அளவுக்கு இன்னும் பாசம் வைத்திருப்பானா… தந்தை எனும் போதே ரிஷியின் முகமும்… கண்களும்… காட்டும் உணர்வுகள்… என் அப்பா போல என் குடும்பத்தைக் காக்க வேண்டும்… இது அவன் அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தைகள்… இப்படிப்பட்ட அப்பாவுக்காகவா… ஒன்றுமே புரியவில்லை…



ரிஷியின் மாற்றம்…. அவன் தந்தைக்கு அவர் பங்குதாரர்களால் நேர்ந்த ஏமாற்றத்தினால் மட்டுமா… யோசிக்க யோசிக்க ‘இல்லை’ என்று இப்போது தோன்றியது…



யாரிடமே காட்ட முடியாத சொல்ல முடியாத வேதனை ஏதோ ஒன்று அவன் அடிமனதின் அடி ஆழத்தில் இருக்கின்றது… இப்போது கண்மணிக்கு புரிந்தது… அதே நேரம் யாருக்குமே தெரியாமல் தனக்குள்ளேயே அதைப் புதைக்க எண்ணுகிறான் என்பதும் புரியாமல் இல்லை…



யோசித்தபடியே இருந்தவள்… தனக்குள் தீர்மானித்துக் கொண்டாள்…



“ரிஷியிடம் எதையும் கேட்க கூடாது… அவனாகச் சொன்னால் கேட்டுக் கொள்வோம்… ” என்பதை…



அதேநேரம் தனது மாமனார் தனசேகரையும் அவளால் சிறிதளவு கூட தவறாக நினைக்கத் தோன்றவில்லை… காரணம் இல்லாமலும் இல்லை ரிஷியின் குடும்பத்தோடு இருந்த இத்தனை நாட்களில்… தனசேகர் இறந்த போதிலும்… அவருடைய நினைவுகளை… அவருடைய வார்த்தைகளை மனைவியாக… மகளாக… மகனாக… அந்தக் குடும்பம் பகிரும் போது… கண்மணிக்கு தனசேகர் மேல் மரியாதை தானாகவே வந்திருக்க… அது ஏனோ இப்போதும் மாறவில்லை…


அதற்கு ரிஷியும் ஒரு காரணமாக இருந்தான் என்று தோன்றியது..


ஒரு வேளை… தன் குடும்பத்தின் முன் தந்தையைப் பிடிப்பது போல நடிக்கிறானோ… எங்கோ இடிப்பது போல இருந்தது… மீண்டும் யோசனைக்குப் போனவளை யோசிக்க விடாமல்… அலைபேசியின் அழைப்பு மீண்டும்… வேறு யாரிடமிருந்து…. ரிஷியிடமிருந்து தான்….



இப்போது… கண்மணி யோசனையை எல்லாம் விட்டுவிட்டு… உடனே எடுக்க…



“என்னம்மா… கால் வந்தது… உடனே கட் பண்ணிட்ட… நான் பண்ணினாலும் எடுக்க மாட்டேங்கிற… இந்த டைம் கால் பண்ண மாட்டியே… அம்மா எங்க… ரிது ரித்வி எங்க… யாருக்கும் ஒண்ணும் இல்லையே” படபட வென்று ரிஷியிடமிருந்து வார்த்தைகள் வந்தது…



எதுவானாலும் அவன் முதல் கவலை… அவன் குடும்பம் மட்டுமே … இப்போதும் அது வெளிப்பட



அப்போதுதான் தன் தவறை உணர்ந்தவளாக…



“ப்ச்ச்… ரிஷி… நீங்க பதட்டப்படும் அளவுக்கு ஒண்ணுமில்ல… சும்மாத்தான் போன் பண்ணினேன்… ” என்றவளுக்கு அப்போதுதான் ரிஷியின் குரல் மாற்றம் புரிய…



“ஏன் டல்லா பேசுறீங்க…”


“இல்லையே… நான் நார்மலாத்தான் பேசுறேன்…” என்று அவன் குரலைச் சரிப்படுத்திக் கொண்டு…. சொல்ல



அவன் சொன்ன விதமே தன்னைக் கண்டு கொண்டுவிட்டாள் என்று தெரிந்துகொண்டு வேண்டுமென்றே உற்சாகமாகப் பேசுவது போல குரல் உயர்ந்தது போலத் தெரிந்தது…



கண்மணிக்கா தெரியாமல் போகும்….


“சரி விடுங்க… இங்க இருந்து உங்க ஊருக்கு வர… 5 ஹவர்ஸ் ஆகுமா என்ன…” மிரட்டும் தொணியில் கண்மணி கேட்க



அவளின் மிரட்டலை ரசித்து…. சிரித்தவன்…