கண்மணி... என் கண்ணின் மணி-23-1

Updated: Dec 13, 2020

அத்தியாயம் 23-1:


அந்த பெரிய திருமண மண்டபத்தின் இருசக்கர வாகனம் நிறுத்தும் இடத்தில் நின்ற ரிஷி…தன் பைக்கை நிறுத்த இடத்தைப் பார்க்க… அங்கு இடமே இல்லை…. சுற்றி முற்றி பார்க்க…. அப்போது அங்கிருந்த காவலாளி… ஓடி வந்து


“சாரி சார்… சாரி சார்… ஃபோர் வீலர் பார்க்கிங் ஃபுல் ஆனதுனால கொஞ்சம் ப்ராப்ளம் சார்… கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க… அதோ அந்த கார் எடுத்துட்டு இருக்காங்க… அங்க உங்க பைக்கை நிறுத்திறலாம்… அங்க அப்போதான் வேற கார் நிறுத்த மாட்டாங்க… பொண்ணு வீட்டோட கார் அங்கதான் இருக்கு… அடிக்கடி எடுக்கிறாங்க… பைக் மட்டும் நின்னா அவங்களுக்கும் வசதி… ” என்று படபடவென்று சொல்ல ஆரம்பித்தான்…


அவன் கவலை அவனுக்கு…ரிஷி நிர்வாகத்திடம் புகார் அளித்து விடுவானோ என்ற பதட்டத்தில் சொல்ல… ரிஷியும் அவன் பதட்டத்தை புரிந்து கொண்டவனாக… காத்திருந்து… தன் பைக்கை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே சென்றான்….


காலை 8 மணி… மூகூர்த்த நேரம் நெருங்கி விட்டது போல… மொத்த கல்யாண மண்டபமும் பரபரப்பாகி இருக்க… ரிஷியின் கண்கள் அந்த மண்டபத்தையே சுற்றி வந்து தன் தாய் தங்கைகள் இருக்கும் இடத்தை கண்டு கொள்ள…. அவர்களை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தான்…


நேற்று மாலையே இலட்சுமியை இங்கு… அதாவது திருமண வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்கு கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டு போனதும் ரிஷியே…. ஆனால் ரிது ரிதன்யாவைக் கூட உள்ளே போய் பார்க்கவில்லை…


“நாளைதான் திருமணத்திற்கு வரபோகிறேனே…அப்போதே பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றவன்… இதோ இப்போதும் வந்து விட்டான்…


மேடையைக் கூடப் பார்க்காமல் தன் குடும்பத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தவனுக்கு உள்ளுணர்வு நன்றாகவேச் சொன்னது….. மகிளா அவனைப் பார்த்து விட்டாள்… இப்போது பார்த்தும் கொண்டிருக்கின்றாள்… அதுமட்டும் அல்லாமல் இவனது பதில் பார்வைக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றாள்… என்பதை


அதை உணர்ந்த போதே…. ரிஷிக்கும் பரபரத்ததுதான் மனம்…


அவளைப் பார்க்க மனமெங்கும் ஆசைதான்…. ஆனால் வழக்கம் போல மூளை எச்சரிக்க….அதே நேரம் இன்னொரு பார்வையும் இவனை ஊடுருவியதை இவன் உணராமல் இல்லை… வேறு யாராக இருக்கக் கூடும்… மகிளாவின் தந்தை நீலகண்டனே… அவரும் இவனையேத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்…. மகளின் பார்வையை பார்க்கத்தான் தடை… தந்தையின் பார்வையை பார்க்க என்ன தடை… என்ற ரீதியில் நீலகண்டனின் பார்வையை அலட்சியமாக ரிஷி எதிர்கொள்ள… தன்னை ஊடுருவிய அந்தக் கண்களில் இருந்தது என்ன???? வழக்கமான அலட்சியம் இல்லை இன்று… மாறாக… அளவுக்கும் அதிகமான பரிதவிப்பு அவர் கண்களில் இருந்ததோ… ஒரு வேளை தன்னை அவர் இங்கு எதிர்பார்க்கவில்லையோ…


யோசித்தபடியே தன் குடும்பத்தை நோக்கி நடந்து சென்றவனை…. ரித்விகா பார்த்துவிட… ஓடோடி வந்து தன் அண்ணனைக் கட்டிக் கொள்ள… ரிஷியின் மனதில் அதன் பின் வேறு யாருக்கும் இடமில்லாமல் தங்கைகள் மட்டுமே… தன் தாய் இலட்சுமியிடம் கூட அவ்வளவாக பேசவில்லை… இன்றைய பொழுது தங்கைகளுக்கு மட்டுமே என்பது போல… இருவரிடமும் பேச ஆரம்பித்தான்…


அதிலும் ரித்விகாவுக்கு தன் அண்ணனிடம் சொல்ல வேண்டிய விசயங்கள் ஆயிரம் இருந்தது போல… பேச ஆரம்பித்தவள்… பேசினாள்… பேசினாள்… பேசிக் கொண்டே இருக்க… ரிதன்யாவும் ரிஷியும் புன்னகை முகத்தோடேயே அவள் பேசியதைக் கேட்டபடியே அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க…


இப்போது ரிதன்யா ரிஷியிடம்


“அண்ணா உனக்கு தெரியுமா… மகிக்கும் இவளுக்கும் பெரிய பஞ்சாயத்துண்ணா… உன் கூட டைம் ஸ்பெண்ட் பண்றதில… கார்ல ஏறும் போதே…. எங்க அண்ணா கூட நாங்கதான் பேசுவோம்… உனக்குலாம் டைம் கொடுக்க மாட்டோம்னு மகிட்ட சொல்ல… மகி டென்சன் ஆகிட்டா” என்ற போதே


ரித்விகா… தன் சகோதரியைக் பழிப்புக் காட்டியபடி…


“ஏன் சொன்னா என்ன?... சொன்னதில என்ன தப்பு.... என் அண்ணா எனக்குத்தான் ஃபர்ஸ்ட் … அப்புறம்தான் மற்ற எல்லாருக்கும்” என்று உரிமையும் பிடிவாதமும் ஒருசேர தன் அண்ணன் தோள் சாய்ந்தவள்… மேடையைப் பார்க்க… பார்த்தவள் உடனே இங்கிருந்தே பழிப்புக் காட்ட… ரிஷியும் அவனை அறியாமல் தங்கையின் பார்வை சென்ற திசையைப் பார்க்க… மகிளாதான் இவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்…ரிஷியின் பார்வை வட்டத்தில் தான் எப்போது விழுவோம் என்றுதான் மகிளாவும் காத்துக் கொண்டிருந்தாள் போல…


இவன் பார்வை அவளைத் தீண்டிய அடுத்த நொடி துள்ளளோடு வேகமாக கை அசைக்க… ரிஷி கைகளை எல்லாம் ஆட்டாமல்… தலையை மட்டுமே ஆமோதிப்பாக ஆட்டியவன் பார்வையை வேறு திசையில் மாற்ற நினைத்தான் தான்… ஆனால் அவனால் முடியவில்லை…

காரணம்…. ’புடவை கட்டிய மகிளா’… கண்கள் வேறு எங்கும் போகாமல் சண்டித்தனம் செய்து அவளிடமே நிலைக்க…. மூளை அதற்கு மேல் அவனைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தன் தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டு விடைபெற்று போய்விட… ரிஷியின் கண்கள் மகிளாவை உரிமையோடு தழுவிக் கொள்ள நினைக்க….


சரியாக அதே நேரம் அவளை மறைத்தார்ப் போல ஒரு இளைஞன் வந்து நின்று விட… சட்டென்று ரிஷி தன்னிலைக்கு வந்தவனாக தலையைக் கோதிக் கொண்டவன்… சலனமின்றி திருமண வைபங்களை பார்க்க ஆரம்பிக்க…. அடுத்த சில நிமிடங்களில் மணமக்களின் மங்கல நாண் பூட்டும் நிகழ்வும் முடிந்திருக்க… அடுத்த சில நொடிகளில் மணமேடையில் இருந்த மகிளா ரிஷி இருந்த பார்வையாளர் வரிசைக்கு வந்திருந்தாள்…


“மகி… எப்போடா தாலி கட்டி முடிப்பாங்கன்னு பொண்ணும் மாப்பிள்ளையும் நினைத்தாங்களோ… இல்லையோ… நீ நினைச்சுட்டு இருந்தியா என்ன… அங்க தாலி கட்டி முடிச்சாங்களோ இல்லைய… தப்பிச்சோம்னு இங்க இருக்க” கண்ணடித்தபடி வழக்கம் போல ரித்விகா மகிளாவிடம் வம்பிழுக்க…


இலட்சுமி ரித்விகாவை முறைக்க சட்டென்று அடங்கினாள் ரித்விகா… அதே நேரம்… இலட்சுமியை யாரோ அழைக்க… இலட்சுமியும் அங்கிருந்து எழுந்து சென்று விட… ரிஷிக்கும் மட்டும் தாயின் முகபாவனைகளில்… அவர் அமர்ந்திருந்த விதத்தில் ஏதோ நெருடல்… நேற்று இங்கு வந்து தன் அன்னையை விட்டுச் சென்ற போதெல்லாம் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தார்… இப்போது என்ன ஆனது… இவனைப் பார்த்து புன்னகைக்க… பேசவெல்லாம் செய்ய கோபம் வருத்தம் எல்லாம் இவன் மீது இல்லை என்பது நன்றாகப் புரிய…. தாயின் முக வாட்டத்திற்கு வேறு என்ன காரணமாக இருக்கும் என்று யோசிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே….


“ஹலோ… ரெண்டு பேரும் இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க… இல்லை அட்லீஸ்ட் என் மாமா பக்கத்தில உட்காரவாவது இடம் கொடுங்க “ என்றபடியே மகிளா எழுந்து நிற்க…


”மகி… அங்கேயே உட்காரு” என்று ரிஷி முகத்தைக் கடுமையாக மாற்றியபடி சொல்ல… மீண்டும் ரிதன்யாவின் அருகிலேயே அமர்ந்தாள் மகிளா…. ஆனால் முகத்தைத் தொங்கப் போட்டபடியே.


தோழியின் முக வாட்டத்தை பார்த்த ரிதன்யாவுக்கு மனம் தாளாமல்….


”அண்ணா… நேத்து நீ ரூம்க்கு வராமல் அம்மாவை மட்டும் விட்டுட்டு போனதுக்கே… நைட் ஃபுல்லா… முகத்தை தூக்கி வச்சுட்டு இருந்த… இப்போதும் நீ பேசாம போன…அவ்ளோதான்” என்ற போதே…


“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லண்ணா… அந்தப் பெரியம்மா வந்து மகிக்கு சேரி கொடுத்தவுடனே கொடுத்தவுடனே கூல் ஆகிட்டா…” என்று ரித்விகா மகிளாவை மீண்டும் வம்பிழுக்க…


ரிஷி இப்போது ரித்விகாவிடம்


“மகி உன்னை விட… எவ்ளோ வயது பெரியவ… பேர் சொல்லி… அவ இவன்னு என்ன ரித்தி இது” என்று ரிஷி கண்டித்த போதே


“இப்போ ரித்தி எனக்கு மரியாதை கொடுப்பதுதான் எனக்கு ரொம்ப முக்கியம் மாமா…” இதைச் சொன்னபோது மகிளாவின் குரல் அவனருகில் ஒலிக்க… கொஞ்சம் படபடப்பாகத்தான் உணர்ந்தான் ரிஷி… ஆயிரமாயிரம் மக்கள் கூட்டம் அவர்களைச் சுற்றி இருந்தும்… அவனின் இந்தப் படபடப்புக்கு காரணம்… மகிளாவின் அருகாமை தந்த மயக்கமல்ல… மற்றவர்கள் யாரும் பார்த்து விடுவார்களோ… என்ற அச்சத்தில் வந்த படபடப்பு…


காரணம் ரிதன்யா இருவருக்கும் தனிமை கொடுக்கும் பொருட்டு நாசுக்காக சற்று தள்ளி அமர்ந்து விட்டிருக்க… இப்போது அவன் அருகில் மகிளா…


அதே நேரம் ரித்விக்கா ரிஷியை விட்டு தள்ளி அமரவில்லை… தெரியவில்லை என்பதெல்லாம் இல்லை… நான் ஏன் என் அண்ணனை விட்டு தள்ளி அமர வேண்டும் என்ற பிடிவாதம் மட்டுமே அவளுக்கு…


”எனக்குப் பிறகுதான் உனக்கு உரிமை” என்ற தன் உரிமையை மகிளாவிடம் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் என்றே சொல்ல வேண்டும்… வேறொரு சமயம் என்றால் மகிளா அவளோடு சண்டை போட ஆரம்பித்திருந்திருப்பாள்… இன்றோ மகிளா ரித்விகா