கண்மணி... என் கண்ணின் மணி- 75

அத்தியாயம் 75-


ரித்விகா… ரிதன்யா… இருவரும்… ஆவென்று வாய் பிளந்து நண்பர்கள் இருவரையும் பார்ப்பதை தவிர வேறொன்றுக்கும் வழியில்லை அங்கு…


வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு நண்பர்கள் நண்பர்களாக சந்திக்கும் தருணம்… இப்படித்தான் இருக்குமா?…. என்பது போல ஒரு சகோதரிகள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மாற்றி மாற்றி பார்த்துக் கொண்டிருக்க… இவர்களை எல்லாம் யார் கவனிப்பார்கள் என்ற ரீதியில் ரிஷியும் விக்கியும் ஒருவரை ஒருவர் ஆரத் தழுவிக் கொண்டிருந்தனர்…


“உன்னையெல்லாம் இன்னொரு தடவை பார்க்கவே கூடாதுன்னு நெனச்சேன்… ராஸ்கல்” என்று ரிஷி நண்பனைக் கட்டிக் கொண்டு… அவனையேத் திட்டியும் கொண்டிருக்க


”ஆனால் நான் ஒவ்வொரு நாளும் உன்னை எப்போடா மறுபடியும் மீட் பண்ணுவேன்னு நெனச்சேண்டா… உன் கூட இருந்த வரை உன் அருமை எனக்குத் தெரியலை…. ஆனால் உன்னை விட்டு போன பின்னாலதான்… நீ என்னோட லைஃப்ல எவ்ளோ முக்கியமானவன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன்…. ஆனால் நீ என்கூட பேசவே தயாரா இல்லைன்ற நிதர்சனம் புரிஞ்சப்போ…. அவ்ளோ தூரத்துல இருந்து சமாதானப்படுத்த எனக்கு தெரியலைடா… அதுனால நானா விலகிக்கிட்டேன்…. ஆனால் எப்படினாலும் உன்னை நேர்ல மீட் பண்ணும் போது… கைல கால்ல விழுந்தாவது என்னைப் புரியவைக்க ட்ரை பண்ணியிருப்பேன்… நல்ல வேளை என் அதிர்ஷ்டம்… நீ அதே கோபத்தோட இல்லைடா“ விக்கி ரிஷியை விடாமல் இறுகக் கட்டிக் கொள்ள…


ரிதன்யா அமைதியாக நின்று தன் அண்ணனையும் காதலனையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்க… ரித்விகாதான் இருவருக்கும் இடையில் வந்தாள்….


“ஹலோ… கொஞ்சம் கேப் விட்டு மறுபடியும் கொஞ்சிக்கோங்க… உங்க ஆனந்த கண்ணீர் மழைல நாங்க ரொம்ப நனைஞ்சிறப் போறோம்… ஜல்ப்பு புடிச்சுக்கப் போகுது… எக்சாம் வேற வரப் போது… கொஞ்சம் பார்த்துப் பண்ணுங்க தோஸ்த் ரெண்டு பேரும்….” இருவரையும் வம்பிழுக்க ஆரம்பிக்க…


அவளை எல்லாம் இலட்சியமே செய்யவில்லை நண்பர்கள் இருவரும்… அவர்கள் இருவரும் தனி உலகில் பறந்து கொண்டிருந்தனர்… மூன்றாம் மனிதர்களால இத்தனை நாள் பார்த்து பழகிக் கொண்டிருந்தது வேறு அவர்கள் நெருக்கத்தை இன்னுமே அதிகப்படுத்தி இருந்தது


“ஏண்டா.. என்கிட்ட சொல்லாமல் போன… என்னால அதை ஏத்துக்கவே முடியலைடா… திடீர்னு… நான் வரலை… ஆஸ்திரேலியா போறேன்னு நீ சொன்ன அந்த நொடி… அந்த ஷாக் அதுல இருந்து இப்போ கூட என்னால மீண்டு வர முடியலடா… ” ரிஷி ஆதங்கமாகக் சொன்னபடியே…


”நீ ஆரம்பிச்சு வச்ச… அடுத்து என் அப்பா… அவர் ஃப்ரெண்ட்ஸ்… அம்மானு… எல்லார் கிட்டயிருந்தும் மரண அடிடா… இப்போ கூட அதை எல்லாம் விட்டு வெளிய வந்துட்டேனான்னு எனக்கே தெரியலை…” ரிஷி மீண்டும் ஆரம்ப இடத்திற்கே வந்து நிற்க


விக்கி அவனை மீண்டும் சமாதானப்படுத்த ஆரம்பித்திருந்தான்…


“விடுடா மச்சான்… அதுதான் திரும்பி வந்துட்டேன்ல… இனி… உன்னை விட்டு நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன்…” என்று அவன் கைகளை இறுக்கிக் கொண்டவன்…


“ஆனா என்னதான் நான் ஆறுதல் சொன்னாலும்… அப்பாவை என்னால கொண்டு வர முடியாதே….” விக்கியின் கண்கள் இப்போது கலங்கி இருந்தது..


“அன்னைக்கு அந்த ஆதவன் கூட வரும் போது… நீ என்னை யாரோ ஒரு அந்நிய ஆளா பார்த்த போது… எப்படி இருந்துச்சு தெரியுமா… “ விக்கி கலங்க ஆரம்பித்திருக்க… இப்போது ரிஷியின் முறையானது சமாதானப்படுத்தும் பொறுப்பு…


“ரித்வி… கெளம்பு… நாம போகலாம்…. நாம ஏதோ பூஜை வேளைக் கரடி மாதிரி இருக்கோம் போல!!! ”


பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்த ரிதன்யா…. ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை கடந்தவளாக…. தன் தங்கையைக் அழைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து நகரப் போக…


அடுத்த நொடி…


விக்கி வேகமாக தன் கரங்களைக் கொண்டு…. அவளை தன் பக்கம் இழுத்து… தன் அருகில் வைத்துக் கொண்டவன்…. மற்ற இருவரும் அறியாமல் காதல் மொழி பேசி சமாதானப்படுத்த… இப்போது. ரிதன்யா அமைதி ஆகி இருந்தாள்.. விக்கியின் சமாதானத்தில்…


என்னதான் விக்கி மறைக்க நினைத்தாலும்… ரிஷியின் கண்களில் இருந்து அது தப்புமா என்ன… பார்த்தும் பார்க்காமலும் அதை ரசித்த ரிஷியின் மனமோ நிறைந்தது என்றே சொல்ல வேண்டும்…


தனக்காவது பல விதங்களில் ஆறுதல் கிடைத்தது… சத்யா… நட்ராஜ்… வேலன் தினகர்… ஃபேபியோ என… ஆனால் ரிதன்யா அப்படி இல்லை… பிடிக்கிறதோ பிடிக்கவில்லை… தன் அண்ணனுக்கா… தன் அம்மாவுக்காக… தன் தங்கைக்காக என இத்தனை நாள் தன்னை தானாகவே ஒரு வட்டத்துக்குள் வைத்திருந்தாள்… கடைசியில் அவள் மனம் போல் வாழ்க்கை கிடைக்கப் போகிறது…. அண்ணனாக முதல் முறை ஜெயித்திருக்கின்றான் என்றே தோன்றியது ரிஷிக்கு…


அதன் பின் நால்வருமாகப் பேசிச் சிரித்தனரோ இல்லையோ… ரிஷியும் விக்ரமும் அவர்களின் கல்லூரி நாட்களை... அப்போது செய்த குறும்புகள் என மனம் விட்டு பேசிக் கொண்டிருக்க… பெண்கள் இருவரும் அவர்களை… அவர்கள் சொன்ன விசயங்களை சுவாரசியாமாக கேட்டபடி… அவர்களை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் வேலையை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்……


நிமிடங்கள் கரைந்திருக்க..


”அப்புறம் எப்போ உன் தாத்தாகிட்ட சொல்லலாம்னு இருக்க விக்கி….” தோழனாக இருந்தவன்… தமையன் அவதாரம் எடுத்திருக்க… கேள்வியை கேட்டவன்... இப்போது நண்பனை ஆழமாக பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தான்


இதுவரை விக்கியும் சரி… ரிஷியும் சரி… இருவர் வீட்டிலும்… யாரிடமும் இவர்கள் திருமணம் பற்றி சொல்லவில்லை…. ஆனால் இன்று ரிஷி தன் தங்கையின் திருமணம் பற்றி தன் வீட்டில் சொல்லி முடித்துவிட்டான்… ரிஷியைப் பற்றி பிரச்சனை இல்லை… இங்கு… அதாவது அவன் குடும்பத்தில் அவன் எடுக்கும் முடிவுகள்தான் முதன்மையானது…


ஆனால் விக்கியின் நிலைமைதான் வேறு…

தொழில் வியாபாரம்… இவற்றைப் பொறுத்தவரை விக்கியால் சுலபமாக தன் முடிவை எடுக்க முடியும்… விக்கியின் குடும்பம் என்று வரும்போது அவனது நிலை…. அவன் சம்பந்தப்பட்ட விசயமே என்றாலும்… அவனால் முடிவு எடுக்க முடியாது… அந்தக் குடும்பம் அவனது தாத்தா கட்டிக் காத்துவரும் அழகான பாசமான ஒரு கூடு… அதற்கு சேதாரம் விளைவிக்காத அளவு எப்போதுமே முடிவுகள் எடுக்க நினைப்பான் விக்ரம்… அதை நினைத்தே அவனைப் புரிந்தே… ரிஷி இப்போதும் விக்கியை அர்த்தப் பார்வை பார்க்க…. அவனது பார்வை விக்குக்குமே தெரிந்தது…புரிந்தது…


“ஹ்ம்ம்.. இனிமேல் தான் தாத்தா கிட்ட சொல்லனும்டா”…குரல் மெல்ல அதன் சுருதியை இழக்க ஆரம்பித்திருந்தது… இருந்து தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்ட விக்கி…


“கஷ்டம் தான்… கண்டிப்பா…. கொஞ்சம் போராடித்தான் சம்மதம் வாங்கனும்” என தன் நெற்றியை அழுந்தத் தேய்த்தவனைப் பார்த்து… இலட்சுமியின் மக்கள் சற்று குழப்பத்துடன் பார்க்க


“அப்பா அம்மா… சித்தப்பா… பெரியப்பா… அண்ணா அண்ணி இவங்க யாரும் என் முடிவுக்கு குறுக்க நிற்க மாட்டாங்க… ஆனால்” என விக்கி தடுமாறும் போதே


“தாத்தாக்கு இன்னும் பயம்… அப்படித்தானே… இன்னுமாடா அந்த காலேஜ் படிச்ச விக்கியா இருக்க” ரிஷி நக்கலாகவும்… கடுப்பாகவும் கேட்க…


ரிஷியின் நக்கலை எல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல்


“அப்படி இருந்திருந்தால் கூட பரவாயில்லடா… அதை விட அதிகம்… இடையில தாத்தாவுக்கும் எனக்கும் ஒரு சின்ன பிரச்சனை… ஹம்ம்ம்… அதாவது எனக்கு சின்ன பிரச்சனை… ஆனால் அவரைப் பொறுத்தவரை அது பெரிய பிரச்சனை… அதுல இருந்து என் கூட அவ்வளவா பேசுறது இல்லை” விக்கி எங்கோ வெறித்தபடி சொல்ல…


ரிஷி புருவம் சுருக்கினான்… ரிதன்யாவுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்பதால்… விக்கியின் கைகளைப் பிடித்து ஆறுதலாக விரல் கோர்க்க… அதில் சற்று தன் இயல்புக்கு வந்திருந்தான் விக்கி


“என்னடா பிரச்சனை… அதாவது உன் சின்னப் பிரச்சனை.. உன் தாத்தாவோட பெரிய பிரச்சனை” ரிஷி கேள்விக்கணையைப் வீச


விக்கி மெதுவாக ஆரம்பித்தான்…


“உனக்கு தெரியும் தானே… அண்ணாக்கும் அண்ணிக்கும் ரொம்ப வருசமா குழந்தை இல்லைனு…”