கண்மணி... என் கண்ணின் மணி -32 -2

அத்தியாயம் 32-2

/* ஹே

நெஞ்சுல வீசும் கண்மணி வாசம்

காட்டு செண்பகமே

சங்கதி பேசும் கண்களும் கூசும்

காதல் சந்தனமே


பறவை போல பறந்து போக

கூட சேர்ந்து நீயும் வருவியா

கண்மணியே

வாகொஞ்சிடவே */

“என்ன நெனச்சுட்டு இருக்கார்… நான் ஏதாவது அவரைக் கண்ட்ரோல் பண்றேன்னா… அது மட்டும் இல்லாமல் என்ன தைரியம் இருந்தால்…” என்று யோசிக்கும் போதே,…


“ஒகே… அதைக் கூட விட்றலாம்… ஆனாலும் என் பெர்மிஷன் இல்லாம என் மேல கை வைச்சது தப்புதான்.. ஆனால் இப்போ அது முக்கியமில்ல… அதுனால விட்றலாம்…“ என்று தனக்குள் பேசியபடி மாடிப் படி ஏறியவளை வரவேற்றது ரிஷி இருந்த அறையின் மூடிய கதவுகள் தான்…


வேகமாக கை வைத்து தள்ளப் போனவள் ஒரு நிமிடம் நிதானித்தவளாக..


“கண்மணி… என்னதான் புருசன் பொண்டாட்டினாலும்… கதவைத் தட்டிட்டு போறதுதான் நாகரீகம்…” என்று தன்னைத்தானே குட்டிக் கொண்டபடி… கதவை மெல்லத் தட்ட…


“உள்ள வா… திறந்துதான் இருக்குது” என்று அவன் அழைத்த குரலிலேயே அவனுக்கு தான்தான் வந்திருக்கிறோம் என்று தெரிந்து விட்டது என்பது புரிந்தவளாக… உள்ளே வர… மடிக்கணினியில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன்… தன் முன் வந்து நின்றவளை நிதானமாக நிமிர்ந்து பார்த்தபடியே…


”அப்புறம்… சொல்லு… என்ன… சண்டைலாம் போட்டு முடிச்சுட்டு வந்துட்ட போல… “ அவன் குரலில் என்ன இருந்தது என்றே தெரியவில்லை… ஆனால் அந்த முகத்தில் கோபம் இல்லைதான்… ஆனாலும் இருந்ததா… என்ன மாதிரியான பாவம் இது… கோபமா… ஏளனமா.. ஏமாற்றமா… என்று பிரித்தறிய முடியாதபடியில் ரிஷியின் முகபாவம் இருக்க…


கண்மணிக்குத்தான் இப்போது ரிஷியிடம் கடுமையாகப் பேச வந்த மனநிலை மாறிப் போயிருக்க…


“என்னையே பார்த்துட்டு இருந்தா… என்ன அர்த்தம்… ஹ்ம்ம்… சொல்லு… இப்போ எதுக்கு வந்துருக்கீங்க… நீங்கதான் என் பேச்சைக் கேட்க மாட்டீங்க… நான் கேட்பேன்…“ அவளைப் பார்த்தபடியே தன் கையில் இருந்த மடிக்கணியை மூடி மேஜையில் வைக்க…


கண்மணியும் சுதாரித்தவளாக…


அவன் கையில் இருந்து மாறிய மடிக்கணினியை பார்ப்பது போல தன் பார்வையை அவனிடம் இருந்து மாற்றி…


”அ… அது… லேப்டாப் இன்னைக்கு வேண்டுமான்னு கேட்க வந்தேன்… “ நல்ல வேளையால் அந்தக் கணினி கண்மணிக்கு துணை செய்ய…


”ஓஹ்… இன்னைக்கு க்ளைண்ட் ஆஃபிஸ் போற வேலை இல்ல… எடுத்துக்கோ” என்றபடியே….


“டெய்லி லேட் நைட் முழிக்கிறியா… நான் வரும் போதெல்லாம் லைட் எரியுது… ஆமா நீ எத்தனை ஸ்டோரி எழுதி இருக்க… ” ஒரே நொடியில் பேச்சை திசை மாற்றி இருந்தான்,,,


”அந்த ஸ்டோரி ஃபோல்டர்… என் கண்ண உருத்துது… டைம் இருந்தா பார்க்கிறேன்… பார்க்கலாம்தானே” என்றவனின் வார்த்தைகளில்… பார்வையில்… நக்கலான சிரிப்பு எட்டிப் பார்க்க…


”என்ன இப்படி நக்கலா சிரிக்கிறான்… பார்த்திருப்பானோ… ஃபர்ஸ்ட் டைம் நமக்கு வராத… தெரியாத… ஜானர்ல எழுதிட்டு இருக்கோமே” என்று யோசித்தபடியே…. அவஸ்தையாக லேப்டாப்பை எட்டிப் பார்க்க…


இவனைப் பார்க்கும் போது கூட அவளிடம் இந்த மாதிரியான பார்வை அவன் பார்த்ததில்லை… அதிலேயே அவனுக்கும் அவளிடம் வம்பிழுக்கும் சுவாரசியம் அவனுக்குள் வர


“ஏன் இந்த முழி முழிக்கிற… பஞ்ச தந்திர கதை… நீதிக் கதை… தத்துவக் கதை தானே எழுதுவ நீ…. ரொமான்ஸ் ஸ்டோரிலாம் எழுதுற எஃபெக்ட் கொடுக்கிற… அதெல்லாம் நமக்கு வராதே… நான் சரியாத்தானே சொல்றேன்… சொல்லு… அந்த ஆர்ட்கிள்ள என்ன எழுதி இருந்த… எவ்ளோ ப்ரைஸ் வாங்கி இருக்க… ” என்றவனிடம்


“நீங்க ஒரு டைம்ல ஒரு கொஸ்டீன் கேட்க மாட்டீங்கள்ளா… வரிசையா கேட்டுட்டே இருக்கீங்க… எதுக்கு ஆன்சர் சொல்றது…” பதில் சொல்லாமல் பேச்சை மாற்ற


“எதுக்கு பதில் தெரியுதோ அதுக்கு சொல்லு… ஓ…. மிஸ்ஸுக்கு கேள்வி கேட்டுத்தான் பழக்கமே… பதில் சொல்லி பழக்கம் இல்லை… தெரியுதா… இப்போ… பதில் சொல்றது எவ்ளோ கஷ்டம்னு… கெளம்பு கெளம்பு” என்று ரிஷியும் விடாமல் அவளைக் குழப்ப… அவள் குழம்பியதில்… குழப்பியதில்… உள்ளுக்குள் சந்தோஷத்தில் குதித்துக் கொண்டிருந்தான்…


ஆக… தன்னிடம் கேள்வி கேட்க வந்தவளை…கேள்வி ஏதும் கேட்க விடாமல்… அவளிடமே கேள்வி கேட்டு… அவளையும் … குழம்ப வைத்து … இதோ கண்மணியும் வெளியேறப் போக



”கண்மணி” ரிஷி அழைத்தான்…


திரும்பியவளிடம்…


“கதவை மூடிட்டு போ” என்றவனிடம் முறைத்தபடியே மீண்டும் வெளியேறப் போக


“கண்மணி” என்று மீண்டும் ரிஷி அழைக்க… மீண்டும் திரும்பினாள்… ’இப்போது என்ன’ என்ற பாவனையில்


“இனிமேல் மூணாவது மனுசங்க மாதிரி இப்படி கதவைத் தட்டிட்டுலாம் வராத…”


இப்போது ரிஷியின் புறம் திரும்பவில்லை கண்மணி.. என்ன உணர்ச்சியைக் காட்டுவது… இந்த உலகத்தில் மனிதர்களுக்கு கோபம் தான் சுலபமாக வெளிக்காட்டும் உணர்வு போல…. மற்ற உணர்வுகள் எல்லாம் ஏனோ சட்டென்றும் வருவதில்லையோ… இல்லைத் தோன்றினாலும் காட்ட முடிவதில்லையா… கண்மணியும் கிட்டத்தட்ட அதே நிலையில் இருக்க… கதவை மூடியவளாக இறங்கி விட்டாள்…


”ஹப்பா…” நிம்மதிப் பெரு மூச்சு விட்டவன் வேறு யார்? ரிஷியே….


”ஹப்பா… தப்பிச்சேன்… இல்ல… வச்சு செஞ்சுருப்பா… சண்டை போடத்தான் வந்தா… எப்டியோ.. ஆக இவ எழுதுறதைப் பற்றி கேட்டா… ஆள் கொஞ்சம் வேற மாதிரி ஆகுற.. அப்படி என்ன எழுதுறான்னு ரிஷி பார்க்கனும்டா…” என்று தனக்குள் யோசித்தபடியே… உடை மாற்ற ஆரம்பித்தான் ரிஷி…


இங்கு கண்மணியோ… யோசனையுடனேயே ஒவ்வொரு படியிலும் கால் வைத்தபடி மெது மெதுவாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்…



“நாம எதுக்கு மேல போனோம்… சண்டை போட… ஆனா கடைசியா நம்மைக் குழப்பி அனுப்பி வைச்சுட்டானே… பாவமா மூஞ்சிய வச்சுருக்கானேன்னு… நாம பேச்சை மாத்துனா…. நம்மள பாவம் பார்க்க வச்சுருவான் போல… “ என்று யோசித்தபடியே அடுத்த அடி படி என்று நினைத்து வைக்க… அதுவோ தரையாக இருக்க… கொஞ்சம் தடுமாறி கீழே விழப் போனவள்… நல்லவேளை சுதாரித்து… மாடிப்படி சுவரின் கைப்பிடியை பிடித்து தன்னை சரிபடுத்திக் கொள்ள… இப்போது கண்மணியின் தன்மானம் இங்கு விழித்துக் கொள்ள…


“கண்மணி… என்ன பேசப் போனியோ… அதைக் கேட்டுட்டு வந்துரு… இல்ல இன்னைக்கு ஃபுல்லா… இப்டி தான் சுத்திட்டு இருக்கனும்..” அவளுக்குள்ளிருந்த அதிகாரக்குரல் அவளை இயக்க… இப்போது பழைய பன்னீர்செல்வமாக மாறி இருந்தாள்….


மீண்டும் ரிஷியின் அறையை நோக்கி திரும்பியவள்… முதலில் வந்த வேகத்தை விட வேகமாக மாடிப்படி ஏறியவள்… மூச்சிறைக்க அதே வேகத்தில் கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே போக…