கண்மணி... என் கண்ணின் மணி -32 -1

அத்தியாயம் 32-1


/*கண்மணியே

ச த நி ச

த நி ச ம க ம க ச

த நி ச க க ச

த ப க ச க க

ச நி த நி ச


வழியில பூத்த

சாமந்தி நீயே

விழியில சேர்த்த

பூங்கொத்து நீயே


அடியே அடியே பூங்கொடியே

கவலை மறக்கும் தாய் மடியே

அழகே அழகே பெண் அழகே

தரையில் நடக்கும் பேரழகே


நிழலாட்டம் பின்னால

நான் ஓடி வந்தேனே

ஒரு வாட்டி என்ன

பாரேன் மா*/

“இன்னாது இங்கதான் இனி தங்க போறிங்களா… வந்தீங்களா… ஒருவேள துண்ணுட்டு வந்த திசையை நோக்கி போயின்னே இருக்கனும்… அத்த விட்டுட்டு”


கண்மணியின் குரலே…


பைக்கில் இருந்து இறங்கிய ரிதன்யா கண்மணி இல்ல கேட்டைத் திறக்க…. ரிதன்யாவுக்கு முதலிலும்… அதன் பின் பைக்கில் இருந்த ரிஷிக்கும் கண்மணியின் குரல் வந்தடைய…


கேட்ட கண்மணியின் குரலில்… அத்தனை சத்ததோடு… அதோடு அவள் வார்த்தைகளில் இருந்த அந்த வட்டார பேச்சு வழக்கு என ரிதன்யாவின் முகத்தில் அவளையும் மீறி அசூசையான உணர்வோடு கூடிய பாவனையை கொண்டு வந்திருக்க…


தங்கையை பார்த்த ரிஷி… பார்வையாலேயே… அவளை உள்ளே போகச் சொல்ல… அவளோ


“இதெல்லாம் உனக்குத் தேவையா” என்ற பார்வையை மட்டுமே வீசினாள்…


ஆனால் அந்த ஒரு பார்வையிலேயே தன் அண்ணனின் மேல் கோபமும்… அதே நேரம் பரிதாபமும் ஒரு சேர வந்திருக்க… அதற்கு மேல் அங்கு நின்றால்… உணர்ச்சி வசப்பட்டு… தன் அண்ணனிடம் ஒன்று அந்தக் கண்மணி போல கோபத்தில் தானும் கத்தி விடுவோம்… இல்லை… கண் கலங்கி விடுவோம் என்ற படபடப்பு ரிதன்யாவுக்குள் வர… விருட்டென்று நடந்தவளாக தன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தவள்… நுழைந்த வேகத்திலேயே தங்கள் வீட்டுக் கதவையும் படாரென்று மூடிக்கொண்டாள்… எதிலிருந்தோ தப்பிப்பவள் போல…


….


ரிஷிக்குமே ஒன்றுமே புரியவில்லை… ஏன் கண்மணி இப்படி சத்தம் போட்டு பேசிக் கொண்டிருக்கின்றாள்… குடித்தனக்காரர்களிடம் தான் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருக்கின்றாளோ என்ற எண்ணம் தான் முதலில் அவனுக்குள்… ஆனால் இங்கிருந்து போய்விட்டு திரும்பி வருவதற்குள்… அப்படி என்ன கலவரம் நடந்து விட்டது என்று யோசித்தவனுக்கு.. கண்மணி இப்படி கத்தி சத்தம் போட்டு பேசுவதைக் கேட்பதெல்லாம் புதிது அல்ல… காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல் கடந்து போய் விடுவான்… ஆனால் அந்த குடித்தனம் இருந்த பழைய ரிஷியா???… இப்போது… இன்று அப்படி விட்டு விட்டு போய் விட முடியுமா… தனக்குள் குழம்பியபடி.. உள்ளே நுழைந்தவனின் கண்களில் முதலில் பட்டது அங்கிருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்து… எதையுமே காதில் வாங்காதது போல… நாளிதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்த அவனது மாமனார்தான்…


ஒரு நிமிடம் ரிஷி அப்படியே நின்று விட்டான்… அதே நேரம் கண்மணி யாரோடு பேசிக் கொண்டிருக்கின்றாள் இல்லை இல்லை கத்திக் கொண்டிருக்கின்றாள் என்பது புரிய


“அடப்பாவி மனுசா… உள்ள உன் பொண்ணு ஸ்பீக்கர முழுங்கின மாதிரி காட்டு கத்து கத்திட்டு இருக்கா… அதுவும் இவர் அப்பா அம்மாவோட… இவர் என்னடான்னா… கூலா பேப்பர் படிச்சுட்டு இருக்கார்… என்ன குடும்பம்டா”


நினைக்கும் போதே… மனசாட்சி… கெக்க பிக்க என்று சிரிக்க ஆரம்பிக்கப் போக… அது பேச ஆரம்பிக்கும் முன்னேயே…


“என் குடும்பம்… என் பொண்டாட்டிதான்… நீ அடங்கு” என்று அடக்கியவனாக… பைக்கை நிறுத்திவிட்டு… தன் முகத்தை பைக் கண்ணாடியில் பார்த்தவன்… அணிந்திருந்த கண்ணாடியை பார்த்து… இது ஒண்ணுதான் உனக்கு குறைச்சல்… என்றபடியே கண்களில் இருந்து கழட்டி… வேக வேகமாக தன் மாமனார் நட்ராஜை நோக்கிப் போனவன்…


”சார்… என்னாச்சு…” என்று அவரது வீட்டை நோக்கிப் பார்த்தபடியே கேட்க


இவன் தான் படபடத்தான்…


ஆனால் அவரோ…. இவனிடம்.. மிகச் சாதரணமாக


“ஓ… அதுவா… ஒண்ணுமில்ல.. அது வழக்கமா நடக்கிற ஒண்ணுதான்… நீங்க கிளம்புங்க..… நான் வேற கம்பெனிக்கு வர மாட்டேன்”


என்று சொல்ல… அப்போதும் ரிஷி சமாதானமடையவில்லை… அவன் பார்வை வீட்டை நோக்கியே இருக்க…


நடராஜ் மீண்டும் அவனிடம்


”ரிஷி… இடையில நாம போனோம்… நமக்குத்தான் ஆப்பாகும்… “ என்றபடி மீண்டும் நாளிதழில் மூழ்கப் போக…


“சார்… அவ கத்திட்டு இருக்கா” ரிஷி படபடப்பாகச் சொன்னவனுக்கு… ரிதன்யாவின் முகம் வேறு வந்து போக… கண்மணியின் அவன் கவலை அவனுக்கு…


“ஏன் ரிஷி இவ்வளவு பதட்டம்… எங்க அம்மாவும் நம்ம ‘மணி’யும் நார்மலா பேசினாத்தான்… நாம சீரியஸா ஆகனும்… நீங்க ரிலாக்ஸ் ஆகுங்க… உட்காருங்க….” என்றவாறு தள்ளி அமர்ந்தவராக… அருகில் இருந்த இடத்தைக் காட்டி அமரச் சொன்னவரிடம்


”சார்..” என்று நட்ராஜின் இன்னும் வீட்டைப் பார்த்தவாறே அவஸ்தையாகச் சொல்ல


”உட்காருங்க இதுக்கெல்லாம் பழகிக்கங்க… என்னைப் பாருங்க…” என்றவரிடம் வேறு வழியின்றியும்… வேறு ஏதும் சொல்ல முடியாமலும் அமர்ந்தவனின் கைகளில்… நாளிதழின் ஒரு பகுதியைக் கொடுக்க… கண்களை அதில் பதித்தான் ரிஷி


ஆனால் கண்கள் நாளிதழில் இருந்தாலும்.. அவன் செவியும்… எண்ணமும்… அவனிடம் இல்லாமல் உள்ளே கண்மணியிடமே இருந்தது…


“இப்போ இன்னாங்கிறீங்க… ஆமா… கல்யாணம் ஆகிருச்சுதான்… அதுக்காக அப்படியே போயிருப்பா… நாம மகன் கூட ஒட்டிக்கலாம்னு மூட்டை முடிச்சை கட்டிட்டு வந்துட்டீங்களா… அப்படி ஒரு எண்ணம் இருந்துச்சுன்னா… “ என்ற போதே…


“என்னடி… ஒரேதா ராங்கா பேசிட்டு இருக்க… அவன் உனக்கு அப்பன்றதுது… எங்களுக்கு அப்புறம் தான்…”


“என்ன கெழவி… வாயெல்லாம் இன்னைக்கு ஓவரா இருக்கு… “ கண்மணியும் விடாமல் பேச


“என் புள்ளைக்குத்தான் அடங்கல…. உன்னைக் கட்டிட்டு வந்த மவராசனாச்சும் உன்னை அடக்கி வச்சுருப்பான்னு பார்த்தா… அவனும் உன்னை அவுத்து விட்டுட்டுதான் இருக்கான் போல… அது புள்ளப் பூச்சி….எங்க நீதான் நீதான் ராங்கி ரவுடி ஆச்சே… இருக்கானா… இல்லை உன்னைக் கட்டின அடுத்த நாளே ஓடிப் பூட்டானா…” என்க…


கேட்ட ரிஷிக்கு