கண்மணி... என் கண்ணின் மணி -27-2

அத்தியாயம் 27-2:


அர்ஜூனுக்கும் கண்மணி நாராயண குருக்கள் என அனைவருக்குமே நட்ராஜின் வார்த்தைகள் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருந்தன…


“என் பொண்ணுக்கு என்ன தேவைனு எனக்குத் தெரியும்… அது எங்க கிடைக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்…அப்படிப்பட்ட ஒருத்தனை ஏற்கனவே அவளுக்கு பார்த்துட்டேன்… ”


இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவர் யாரென்றெல்லாம் சொல்லவில்லை… அதற்கான விளக்கவுரையும் கொடுக்கவில்லை…


அர்ஜூனிடம் சொன்னவர் ரிஷியின் அருகே செல்ல… அர்ஜூனோ கண்மணியை தன் புறம் கொண்டு வந்திருந்தான்… என்ன நடக்கிறதென்று கண்மணி உணரும்முன்னேயே அர்ஜூனின் கையணைவுக்குள் கண்மணி வந்திருக்க…

“நீயெல்லாம் ஒரு ஆளுன்னு உன் கூட பேசிட்டு இருக்கேன் பாரு… என்னைச் சொல்லனும்… ” கண்மணியை சற்றுத் தள்ளி நிறுத்தியவன்


தன் சட்டையைக் கழட்டி... அவளின் தோள் மேல் போட்டு விட்டு… சோம்பலாக கையை முறித்தவன்…


“அமிஞ்சிக்கரை அம்பியா… இல்லை நட்டு தாதாவா பார்த்துறலாமா?”


அர்ஜூனின் செய்கைகள் ஏதுமே கண்மணியிடம் விரசமாக இல்லை… எல்லாமே அவள் மீதான தன் உரிமையக் காட்டும் விதமாகவேத்தான் இருக்க... இதை எல்லாம் பார்த்த ரிஷிக்கு நட்ராஜிடமே கோபம் வந்தது…


அதே நேரம்… கண்மணியையும் அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை… அர்ஜூன் இந்த அளவுக்கு உரிமையுடன்… கிட்டத்தட்ட மனைவியாகவே அவளை நடத்துகிறான் என்றே தோன்றியது… கண்மணி அவன் செய்கைகளில் பெரிதாக அதிரவும் இல்லை… அதே நேரம் அவனைப் பெரிதாக எதிர்க்கவுமில்லை… சாதரணமாகவேத்தான் நின்றிருந்தாள்…


வாக்குவாதம் மட்டுமே செய்தாள்… அதுவும் அர்ஜூனைப் பார்த்து பயந்தோ… இல்லை அருவருக்கவோ இல்லை என்பதையும் உணர்ந்தான்… இருவருக்குமான காதலில் காதல் இருக்கிறதா என்பதை விட நட்ராஜ் என்பவரே அவர்களுக்கிடையே உள்ள பிரச்சனையின் மையம் என்பதை உணர்ந்தான்… அர்ஜூனுக்கு நட்ராஜை ஏற்பது பிரச்சனை என்றால்… கண்மணிக்கு நட்ராஜை அவன் ஏற்காதது பிரச்சனை என்பது மெல்ல மெல்ல புரிய ஆரம்பித்தது…


இவன் யோசித்துக் கொண்டிருக்க அர்ஜூன் யோசிக்கவெல்லாம் இல்லை… நட்ராஜிடம் பாய்ந்து விட்டிருக்க..


இதுவரை நடந்ததை எல்லாம் பார்வையாளனாகவே மட்டுமே ரிஷி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்…


பைக்கில் வரும் போது… அவன் எதிர்பார்த்தானா என்ன… திடீரென்று வந்து நால்வர் தாக்குவர் என்று… என்ன ஏதென்று உணர்வதற்கு முன்னமே… தலையில் அடித்து விட… ரிஷி மயங்கியதென்னவோ உண்மை… ஆனால்… அடுத்து சுதாரித்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள முயல… தலையில் வாங்கிய அடி… அதன் வேலையைக் காட்ட முற்றிலும் மயங்கி விழுந்திருக்க… அடுத்து அவன் பார்த்தது அர்ஜூன் முகம் தான்…


முதலில் புரியவே இல்லை… ஏன்… இவன் எதற்கு தன்னை ஆள் வைத்து அடித்து இங்கு வர வைத்திருக்கின்றான்… என்பதெல்லாம்…


ஆனால் அடுத்த நொடியே… இவனைக் கால்களால் எட்டி மிதித்து…


‘உனக்கு… உன் வீட்டுக்கு வேலை பார்க்க.. என் வீட்டு இளவரசி தேவைப்படுதாடா..” என்று பேச ஆரம்பிக்க… இளவரசியா… அது யார் என்றுதான் யோசித்தானே தவிர கண்மணி எல்லாம் உடனே ஞாபகத்திற்கே வர வில்லை… சில நிமிட யோசனைக்குப் பின்னேயே கண்மணி என்பதே அவனுக்குப் புரிய…


கண்மணிதான் இதற்கு காரணம் என்று நினைக்க… கண்மணியின் மேல் இருந்தது கோபம் மட்டுமே… ஆனால்… அவளோ வந்து அர்ஜூனோடு சண்டை போட… வந்த கோபம் மட்டுப்பட ஆரம்பித்து இருக்க...


”உன்னையே காதலிக்க யோசித்த எனக்கு…இவனெல்லாம்” என்ற இளக்காரமான வார்த்தைகளில்தான் கண்மணி.. ரிஷியை விட்டு வெகுதூரம் விலகி இருந்தாள்… அதிலும் அவன் வெறுக்கும் நபர்களில் முதல் பெண்ணாக தன் பதிவை பதித்திருந்தாள் கண்மணி…


ரிஷி பெரும்பாலும்… தன்னைக் கீழாக நினைப்பவர்களிடம் தள்ளியே இருக்க வேண்டுமென நினைப்பான்… அப்படித்தான் இருந்தான்…. ஆனால் தன்னை இந்த அளவுக்கு கீழாக நினைக்கும் பெண்ணின் மன ஓட்டம் புரியாமல் அவளின் அருகிலேயே இத்தனை நாள் இருந்திருக்கோமே நினைக்கும் போதே அதிலும் அவளின் ஒவ்வொரு உதவியையும் …ம்ஹூம்ம். உதவியாக நினைத்து அவள் செய்ய வில்லை…பிச்சைக்காரனாக நினைத்து இரந்திருக்கிறாள்…


கழிவிரக்கத்தில் உதட்டைக் கடித்து அழுந்திக் கொண்டான் ரிஷி… சொல்லப் போனால் அவனை விபரம் இல்லாதவன்… சிறு பிள்ளை என்று கை கொட்டி சிரிப்பவர்களை எல்லாம் விட கண்மணி என்பவளை இன்னும் ஒரு படி மேலேயே வெறுத்தான் என்றே சொல்லவேண்டும்… மற்றவர்கள் எல்லாம் இவனை ஒதுக்கி வைக்க… இவள் உதவி என்ற பெயரில் அனைத்தும் செய்து… அசிங்கப்படுத்தியிருக்கிறாள் என்றே தோன்றியது…


இதில் அவள் அந்த அர்ஜூன் அவிழ்த்து விட்ட நாயிடமிருந்து தன்னை காப்பாற்றிய விதம் வேறு ஞாபகத்துக்கு வர…


“என்னைக் காப்பாற்றுகிறாளாமாக்கும்” தன்னை நினைத்து தானே சிரித்துக் கொண்டாலும்… இன்னொரு புறம் அவனை நினைத்தே அவனுக்கே வெறுப்பாக வர.. கண்மணி மற்றும் அர்ஜூன் இருவருக்கும் இடையேயான வார்த்தைப் போர்களை கண்டு கொள்ளவே இல்லை…


அதோடு கண்மணி அங்கு வந்து மாட்டிக் கொண்டது போலவோ… அர்ஜூனிடம் தப்பித்துச் செல்ல போராடவோ இல்லை… அர்ஜூன் மட்டுமல்லாது கண்மணியின் தாத்தாவும் அங்கிருந்ததாலோ என்னவோ… ஆக மொத்தம் தனியாக கண்மணி மாட்டிக்கொண்டிருக்கின்றாள்… அவளுக்கு உதவி பண்ண வேண்டும் என்ற எந்த எண்ணமும் ரிஷிக்கு ஏற்படவில்லை…


அதே நேரம் இன்னொன்றும் அவனுக்குள் தோன்றியது… கண்மணி மேல் தோன்றிய வெறுப்பில்… அர்ஜூன் கண்மணியிடம் பலவந்தமாக நடந்திருந்தால் கூட உதவி செய்யும் எண்ணம் தோன்றி இருக்குமோ என்னவோ…


“தன்னைத்தான் ஒன்றுக்கும் இலாயக்கில்லாதவன்” என்று கணித்து வைத்திருக்கின்றாளே…பிறகு எதற்கு உதவி செய்ய வேண்டும்… இப்படி நினைத்த போதே… ரிஷியின் மனசாட்சி… ஒரு பொண்ணு உதவிக்கரம்கேட்டு தவிக்கும் போது… உன் ஈகோவை காட்ட நினைக்கிற அளவுக்கு நீ மோசமானவன் இல்லைனு எனக்கு தெரியும் என்று ரிஷியை அறிந்து அவனிடம் சொல்ல…


இப்படி தனக்குள் ரிஷி யோசித்தபடி இருக்கும் போதே நட்ராஜிடம் அர்ஜூன் தன் பலத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருக்க… நட்ராஜ் இப்போது தடுமாறிவது போலத்தோன்ற… உற்றுக் கவனித்தான் ரிஷி… அவரின் வழக்கமான மூச்சுத் திணறலில் அவர் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தது ரிஷிக்கு நன்றாகவேப் புரிய…அவர் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து கொண்டிருக்க… சுதாரித்தவனுக்கு… கண்மணி அர்ஜூன் … ஏன் தன் வேதனை எல்லாம் பின்னுக்கு போக… தன் முதலாளி மட்டுமே அவன் முன்னுக்கு வந்து நிற்க



அர்ஜுனுக்கும் நட்ராஜுக்கும் இடையில் வந்து நின்றிருந்தான் ரிஷி…


”இதுவரை பொறுமையாய் இருந்தேன்… காரணம்… உனக்கும் கண்மணிக்கும் உள்ள பிரச்சனை அது… ஆனால் என் முதலாளி மேல கைய வச்ச …. பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க மாட்டேன்.. கையை எடுடா…” என்று அர்ஜூனை முறைத்தபடியே தன் முதலாளியிடம்…


“சார்… இவனுக்கெல்லாம் உங்க அருமை எங்க தெரியப் போகுது… நீங்க யாருன்னு புரியாத முட்டாளுங்க” என்றவன்…


“விட்டுட்டு வாங்க சார்… நான் இருக்கேன் உங்களுக்கு” என்ற போது அதன் அர்த்தம் உணர்ந்து இரு விழிகள் அவனை முறைத்தது… வேறு யார்… கண்மணியே தான்


அதே நேரம் ரிஷி தன் தந்தையிடம் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்து…


“இவனை… இவன் குடும்பத்தைப் பார்ககவே நான் இவனுக்கு தேவைப்பட்டேன்… இவன் என் அப்பாவை பார்த்துக் கொள்ளப் போகிறானாமாக்கும்” என்றுதான் நினைத்தாள்…


ஆக மொத்தம்… ஒவ்வொருவரும் தத்தம் உணர்வில்…. இருக்க.. ரிஷி அர்ஜூன் இருவருக்குள்ளும் சண்டை எந்த நொடியிலும் ஆரம்பிக்கும் என்ற வினாடியில்... பிரச்சனையை முடிக்க எண்ணியவளாக அர்ஜூனை ரிஷியிடமிருந்து தள்ளி நிறுத்தியவள்…


“ரிஷி…இதுல நீங்க தலையிடாதீங்க” என்ற போதே…