கண்மணி... என் கண்ணின் மணி -27-1

அத்தியாயம் 27-1:


தன்னருகில் சிலையாக நின்றிருந்தவளை அர்ஜூன் இன்னும் அருகே அழைத்து தோளில் கை போட்டபடி… கண்மணியைப் பார்க்க… அவளுடைய பார்வையோ ரிஷியின்புறம் தரை தாழ்ந்திருந்தது…


அர்ஜூனின் மேல் கட்டுக்கடங்கா கோபம் அவளுக்குள் பொங்கிக் கொண்டிருந்தாலும்… அதைக்காட்டாமல்… ரிஷியிடம் அவன் நடந்து கொண்டிருக்கும் முட்டாள் தனத்தை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது என்று மட்டுமே யோசித்தாள்…


அதே நேரம் அர்ஜூனிடம் அவன் செய்த செயல்களுக்கான விளக்கங்கள் எதிர்பார்ப்பதோ இல்லை அவன் செய்த… செய்து கொண்டிருக்கும் தவறுகளைச் சுட்டிக் காட்டி அவனோடு தர்க்கம் செய்வதோ அநாவசியம் என்று மட்டுமே தோன்றியது கண்மணிக்கு…


”அர்ஜூன் தயவு செய்து நீங்க பண்ணிட்டு இருக்கிற முட்டாள் தனத்தை நிறுத்துங்க… ப்ளீஸ்… நீங்க ஒரு அப்பாவிய தப்பா நெனச்சுட்டு தண்டிச்சுட்டு இருக்கீங்க”


கோபம் இருந்தாலும் அத்தனையையும் அடக்கியபடி… கெஞ்சல் குரலில் அர்ஜுனிடம் இறங்கித்தான் பேசினாள் கண்மணி…


“உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க கேட்டானா… இல்லையா” கண்மணியின் கெஞ்சல் குரலில் எல்லாம் இவன் மசியவில்லை சற்றேறக்குறைய உச்சக் கட்ட கோபத்தின் அளவைத் தொட்டு வந்தான் அர்ஜூன்…


“ஆமாம்.. ஆனால் நீங்க நினைக்” என்ற போதே… அவளைப் பேசவிடாமல் நிறுத்தியவன்… முகம் இன்னும் இன்னும இறுக…


”இந்த நா…த் தூக்கி நிறுத்துங்கடா… நாய்னு கூடச் சொல்லக்கூடாது அதெல்லாம் நன்றி உள்ள ஜென்மங்க… நம்பி உள்ள விட்ட வீட்டுக்கு உண்டகம் பண்ணாதுங்க… கடைசி வரை தன் விசுவாசத்தைக் காட்டுங்க… இவனைச் சொல்லக்கூடாது… இவனை உள்ள விட்டானே அந்த ஆளைச் சொல்லனும்… ஒரு தடவை அனுபவிச்ச வலி” என்ற போதே கண்மணியின் தேகம் அவளையும் மீறி இலேசான நடுக்கத்தைக் கொண்டு வந்து இறுக ஆரம்பிக்க… அவளை அணைத்திருந்த கைகளில் அதை உணர்ந்த அர்ஜூன் சட்டென்று தன் வார்த்தைகளை நிறுத்தியவனாக…


“சாரிம்மா” என்றபடி… அந்த வார்த்தைகளை அப்படியே விட்டவன்… ரிஷியிடம் தன் கவனத்தைக் குவித்தான்… அதிலும் ரிஷி கண்மணியை எரிப்பது போல பார்த்ததைக் கவனித்தவன்… அங்கிருந்த அடியாட்களைச் சாடை செய்ய… அடுத்த நொடி… சற்று முன் ரிஷி கண்மணியைப் பார்த்த பார்வைக்கு பிரதி உபச்சாரம் அவன் கன்னங்களில் அந்த அடியாட்களால் வழங்கப்பட.. ரிஷியின் இரத்தம் கொப்பளித்து கண்மணியின் மேல் சிதறி நின்றது…


பணத்திமிர்… அதிகாரம் இவற்றின் உச்சக்கட்டமாக அர்ஜூன் இருக்க… கண்மணியும் தன் குரலை உயர்த்தினாள்…


“அர்ஜூன்… உங்க முட்டாள் தனத்தை நிறுத்தறேளா…”


அவள் குரல் அந்த வரவேற்பறை முழுக்கப் பட்டு எதிரொலித்து அடங்க… அதே நேரம் நாராயண குருக்கள்…அவள் குரல் கேட்டு வந்தாரோ… தானாகவே இறங்கி வந்தாரா தெரியவில்லை


”என்ன அர்ஜூன்… ஏன் கொழந்தையை பயப்பட வைக்கிற… கத்த வைக்கிற” கேட்ட தன் தாத்தாவின் வார்த்தைகளில் அதிர்ச்சி எல்லாம் இல்லை கண்மணிக்கு… அவரைப் பற்றி தெரியாதவளா என்ன… நட்ராஜை ஒரு காலத்தில் தன் மகளைக் காதலிக்கிறான் என்று ஓட ஓட விரட்டியவர் தானே இந்த நாராயண குருக்கள்… அவருக்கு இந்த அரட்டல் மிரட்டல் எல்லாம் புதிதா என்ன??? ஆச்சரியம் இல்லை கண்மணிக்கு…


“ஒண்ணுமில்லடா… அவனை உன்கிட்ட ஒரு சாரி கேட்க வைக்கத்தான்… சின்னதா ஒரு தட்டு தட்டச் சொன்னோம்” என்று சாதரணமாகத் தன் பேத்தியிடம் சொன்னவர் தன் பேரனிடம் திரும்பி



“அர்ஜூன்… இன்னும் இவனை இங்கு வைத்திருக்கிற… மன்னிப்பு கேட்க வச்சுட்டு அந்தப் பையனை சீக்கிறம் அனுப்பி வச்சுரு” வயதாகி விட்டது போல நாராயண குருக்களுக்கு… வயதுக்கு தகுந்த தன் பெருந்தன்மையைக்??? காட்டினார்…


“ஹ்ம்ம்..” என்று தன் தாத்தாவுக்கு எரிச்சலுடன்… பதில் கூறியவனாக… ரிஷியின் தாடையை பிடித்து கண்மணியின் முன் அவன் முகத்தைத் திருப்பியவன்…


”மன்னிப்புக் கேளுடா…” ரிஷியை கண்மணியிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வற்புறுத்த


ரிஷியோ… வாயைத் திறக்காமல் கண்மணியையேப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான்… அர்ஜூனை விட கண்மணியின் மேல் தான் கோபமே என்பது போல


“என்னடா முறைக்கிற… இவ்ளோ தூரம் அடி வாங்கியும் அவளைப் பார்த்து முறைக்கிற… அவ யாருன்னு நெனச்ச.. அந்த சேரில இருக்கிற அந்த வீணாப்போனவன் பொண்ணுனு நெனச்சியா… எப்படி எப்படி… தொரைக்கு லவ் வந்து மேரேஜ் பண்ணிக்க கேட்கலையாமே… உன் வீட்டுக்கு வேலைக்காரியா… உன் அம்மாவுக்கு ஆயாவேலை பார்க்க கேட்டியாமே…”


கேட்டபடியே… ரிஷியின் கழுத்தை தன் கரங்களுக்கிடையில் பிடித்து இறுக்க ஆரம்பிக்க… அவன் பிடியின் அழுத்தம் தாங்காமல்… இரும ஆரம்பித்தான் ரிஷி…


இப்போது தன் பிடியைத் தளர்தியபடியே


“ராஸ்கல்.. என்னோட ப்ரின்சஸ் உன் வீட்டு வேலைக்காரியா வரணுமா… பில்லியனர் ஒரே வாரிசுடா… என்ன தைரியம் இருந்தா இப்படி கேட்ருப்ப… அந்த ஒண்ணத்துக்கும் உதவாத நட்ராஜோட பொண்ணுனுதானே நினைத்து கேட்ட… இப்போ கேளுடா… உனக்குத் தைரியம் இருந்தா… அன்னைக்கு கேட்ட அதே வார்த்தையைக் கேளுடா…”


இப்போது ரிஷி அர்ஜூனைப் பார்க்கவில்லை… இதழ் வளைத்து நக்கலாக கண்மணியைப் பார்த்துச் சிரித்தவன்… சிரிக்கக் கூட முடியவில்லை இருந்தும் சிரித்தபடியே கண்மணியின் கண்களையேப் பார்த்தபடி


“கண்மணி… என்னை பொறுத்தவரை… என் குடும்பத்துக்கு பொறுப்பான எல்லாம் தெரிஞ்ச பொண்ணுதான் வேண்டும்…. இன்னும் சொல்லப் போனால் எனக்கு பணமும் வேண்டும்… என்னை மேரேஜ் பண்ணிக்கிறியா… பில்லியனர் வாரிசு கண்மணி… எனக்கு இன்னும் வசதி…” என்று முடிக்கவில்லை… அர்ஜூன் விட்ட உதையில் தூரப் போய் கீழே விழுந்திருந்தான் ரிஷி… அடுத்தடுத்து அவனுக்கு கிடைத்த பரிசுகளில் மெல்ல மெல்ல மயங்கியும் போயிருந்தான்….


கண்மணிக்கு இன்னும் இன்னும் சிக்கலான நிலைதான்… ரிஷி இப்படிப் பேசுவான் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை அவள்… ரிஷியின் மேலும் கோபம் வர… அதைக் காட்டும் நிலையிலா இருக்கின்றான் அவன்… ரிஷியின் மேலுள்ள கோபத்தையும் சேர்த்து அர்ஜூனிடம் காட்டினாள் என்றே சொல்லவேண்டும்…


“ஸ்டாப் இட் அர்ஜூன்… இதுக்கும் மேல நீங்க பண்ற காரியத்தை எல்லாம் பார்த்துட்டு இருக்கிற முட்டாள் தனத்தை எல்லாம் என்னால பண்ண முடியாது… யாரைக் கேட்டு இதை எல்லாம் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க நான் வந்து உங்ககிட்ட அழுதேனா இல்லை பாட்டிகிட்ட தான் அழுதேனா… ப்ரப்போஸ் பண்ணினதைச் சொன்னேன்… இந்த அளவுக்கு நீங்க அரக்கத்தனமா நடப்பீங்கன்னு எதிர்பார்க்கலை நான்”


“பண்ணினான் தானே… “ மீண்டும் அதே கேள்வி… அர்ஜூன் கண்களில் கோபம் மட்டுமே தொக்கி நிற்க…



“ஆமா… ஏன்… அதுல என்ன தப்பு… நீங்க அமெரிக்காலதான இருக்கீங்க… இல்லை… ஏதாவது காட்டுவாசிங்க வசிக்கிற கண்டத்துல இருக்கீங்களா… இப்படி காட்டுமிராண்டித் தனமா நடந்துக்கறீங்க..” என்ற போதே அர்ஜூனுக்கு அவள் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவன் கோபத்தை அதிகரித்து வெறி ஏற்றிக் கொண்டிருக்க… அவளிடம் ஒன்றும் பேசாமல் சற்று கையைத்தூக்கி யாரையோப் பார்த்து சொடக்கிட… அவனின் செயல்கள் புரியாமல் கண்மணி முகம் சுருக்கியவளாக… அவனை விட்டு தள்ளி நிற்கப் போக… போனவளை விடாமல் தன்னை நோக்கி இழுத்து நிறுத்தி இருந்தான்


இப்போது அர்ஜூனின் கரங்கள் அவள் தோளை விட்டு இறங்கி… இடையைத் தழுவியபடி… பெரிதாக அழுத்தம் இல்லாத… பாதுகாப்பே எனும் தோன்றும்படி அவளைத் தொட்டிருக்க… இருந்தும் அவனது நடவடிக்கையில் கண்மணி காயம் பட்டவளாக… அவனை நோக்கி பார்க்க…


புன் சிரிப்புடன் அவள் பார்வையை பக்கவாட்டுத் திசையில் தன் சுட்டு விரல்களால் திசைமாற்றினான்… ஏன் அவளை இழுத்து தன்னருகில் வைத்துக் கொண்டான் என்ற காரணத்தையும் புரியவைத்தான்


அங்கு…. உயர தர காவல் ஜாதி நாய்… பார்ப்பவர்களை மிரள வைக்கும் தோற்றத்துடன்… அழைத்து வரப்பட்டிருக்க… கண்மணியின் பார்வையில் அவளையுமறியாமல் மிரட்சி வந்து போக… அவள் காதருகில் கிசுகிசுத்தான் அர்ஜூன்…


“ஹீரோக்கு ஹீரோயினோட எல்லா பயமும் அத்துபடி..” என்ற போது அவன் கை அவள் இடையில் அழுந்தி அவளிடமே அவன் உரிமையைச் சொல்ல… கண்மணிக்கு அர்ஜூனின் நடவடிக்கைகள் எல்லாம