கண்மணி... என் கண்ணின் மணி-24-3

அத்தியாயம் 24 -3


நிச்சய நிகழ்வுகள் அனைத்தும் சுபமாக முடிந்திருக்க… வந்த பொதுவான விருந்தினர் அனைவரும் கிளம்பியிருந்தனர்… இரவு உணவை முடிந்து… மகிளா-பிரேம்.. யமுனா-பார்த்திபன் குடும்பத்தினர் உட்பட அனைவரும் கிளம்பியிருந்தனர்… அதன் பின் கண்மணி-ரிஷி குடும்பத்தைத் தவிர எஞ்சி இருந்தது அர்ஜூன் மற்றும் விக்கி குடும்பத்தினர் மட்டுமே…


காரணம் இல்லாமல் இல்லை… காலையில் விக்கி சொல்லி இருந்தது போல… அர்ஜூன் பிரச்சனை தான் அங்கு மையமாக வீற்றிருந்தது….


அர்ஜூன் இன்னும் திருமணம் செய்யவில்லை… நாரயண குருக்கள் எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் அவன் திருமணத்துக்கு சம்மதம் சொல்லவில்லை… உண்மையைச் சொல்லப் போனால் அவனால் கண்மணியை மறக்க முடியவில்லை என்பதே உண்மை… அதிலும் இப்போது அவள் ரிஷியை விட்டு பிரிந்து வந்திருக்க… ஏற்கனவே ரிஷி மேல் கோபம் கொண்டிருந்தவனுக்கு… இன்னும் கோபம் மட்டுமே…


“நீ இளவரசியா வாழ வைக்க ஆசைப்பட்டவ… இனி என் வீட்ல வேலைக்காரியா சாரி சாரி இந்த ரிஷி வீட்டுக்காரியா இருக்கப் போறா… என் மேல கை வைத்ததுக்கு இதுதாண்டா உனக்குத் தண்டனை” என்று ரிஷி தன்னிடம் சொன்னது இன்றும் அவன் காதுக்குள் ஒலிப்பது போலவே இருந்தது அர்ஜூனுக்கு…


ரிஷி அவனிடம் சொன்னது போல… தன்னைப் பழிவாங்குவதாக…. தண்டிப்பதாக கண்மணியை தண்டித்துக் கொண்டிருக்கின்றானோ… அவனுக்குள் இந்த எண்ணங்களே இம்சித்துக் கொண்டிருக்க… இன்னொரு பெண்ணோடு திருமணம் என்று… இவர்கள் வேறு தன்னை இம்சித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்…


விக்கியின் தாத்தாவும்… கண்மணியின் தாத்தாவும் அர்ஜுனிடம் இப்போது அதைப் பற்றி விவாதிக்க ஆரம்பிக்க… ஏற்கனவே காலையில் இருந்து நடந்து கொண்டிருந்த நிகழ்வுகளில்… ரிஷியின் நடவடிக்கைகளில் ஏற்கனவே பொறுமை இழந்து கொண்டிருந்தவன்… இப்போது அனைவரும் நிவேதா விசயத்தை இழுக்க… மொத்தமுமாக பொறுமை இழந்தவனாக கத்த ஆரம்பித்தான்…


”தாத்தா… எனக்கு மேரேஜ் வேண்டாம்னு எத்தனை தடவ சொல்றது...விக்கி இதைப் பேசுறதுக்குத்தான் உன் நிச்சயதார்த்தத்துக்கு அழைப்பு வைத்தாயா… பிடிக்காதவன் வீடுன்னு ஆன போதும்… உனக்காக மட்டுமே வந்தேன்… “ என்ற போதே


விக்கி… வேகமாக


“சார்” என்ற போதே….


”இதுக்கு மேல… யாரும் என்கிட்ட வேற ஏதும் பேச வேண்டாம்… நான் கிளம்புகிறேன்” என்றவன்… இப்போது ரிஷியை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு… கண்மணியைப் பார்த்தவன்


”கிளம்பு… தாத்தா… பாட்டி நீங்களும் தான்… காரை எடுத்துட்டு வருகிறேன்” என்றபடி வெளியேறப் போக…


அர்ஜூன் கண்மணியிடத்தில் காட்டிய உரிமையில்… ரிஷியின் முகம் மாறியதோ இல்லையோ இலட்சுமியின் முகம் தான் வெளிறியிருந்தது…


கண்மணியிடம் கெஞ்சி கேட்டபோது… நாளைக்கு நிச்சயத்திற்கு வருகிறேன்… ஆனால் அதற்கு மேல் வேறு எந்த உரிமையும் எடுக்கக் கூடாது… அதாவது வீட்டிற்கு வந்து ரிஷியோடு வாழச் சொல்லவெல்லாம் கூடாது என்று அனைவரிடமும் கண்டிப்பாகச் சொல்லி விட்டாளே…


மகனோ அதை விட… எனக்கென்ன வந்தது என்ற ரீதியில் அவன்…



சுயநலமாகத் தோன்றிய போதும் ரிதன்யா திருமணம் முடியும் வரையாவது அவர்களோடு வந்து தங்கி இருக்கக் கூப்பிட்டுப் பார்த்தார்… அதுவும் வேலைக்காகவில்லை…


முதன் முதலாக இன்று இந்த வீட்டுக்குள் அடி எடுத்து வைத்தவளை …ஏதாவது ஒரு காரணம் காட்டி… இங்கேயே தங்க வைத்து விட அவரும் காரணம் தேடிக் கொண்டிருக்க காரணம் தான் கிடைக்கவில்லை... ’ரிதன்யா திருமணம்’ என்று தேடிப் பிடித்து சொன்ன ஒரே காரணத்தையும்… கண்மணி ஒன்றும் இல்லாமல் பண்ணியிருக்க… இந்த அர்ஜூன் வேறு முதலுக்கே மோசடி செய்து விடுவான் போல…


மகன் தவிக்கவில்லை… மாறாக மகனது தாய் தவித்துக் கொண்டிருக்க…


நடராஜோ… வேகமாக கண்மணியிடம்…


“மணி… உன்னை நான் இல்லை மாப்பிள்ளை கூட்டிட்டு வந்து விடுகிறோம்… உன்னை யாரும் இங்க இருக்க கட்டாயப்படுத்தவில்லை… நீ யார் கூடயும் போக வேண்டாம் “


என்ற போதே… ரிஷி அவரிடம்…


“போகட்டும் மாமா… நாம ஏதாவது சொன்னால்… மேடம் ரூல்ஸ்லாம் பேசுவாங்க… அதாவது… காலையில நீங்களா கூட்டிட்டு வந்தீங்கன்னு…” அங்கிருந்த தூணில் சாய்ந்தபடியே கண்மணியைப் பார்த்துப் நக்கலாகப் பேச…


ஏற்கனவே கோபத்தில் இருந்த அர்ஜூனுக்கு... ரிஷியின் வார்த்தைகள் இன்னும் சூடேற்ற…


“என்னடா… நம்பி வந்த பொண்ணை வச்சு வாழத் தெரியலை… உனக்கு நக்கல் பேச்சு வேற” என்று எகிற ஆரம்பித்தவன்… மற்றவர்களை எல்லாம் சிறிது கூட கண்டு கொள்ளாமல் பேச…


ரிஷி… அவனிடம் பேசவில்லை… மாறாக கண்மணியிடம் தான் அவன் பார்வை இருக்க… அவன் பார்வை மற்றவர்களுக்குத்தான் புரியவில்லை… கண்மணிக்கு நன்றாகவே தெரிய… குற்ற உணர்வில் தலை குனியத்தான் முடிந்தது அவளால்…


ரிஷி… இப்போது நிலைமையைக் கையில் எடுத்தவனாக…


”ஹ்ம்ம்ம்…” செறுமியவனாக…


”என் பொண்டாட்டிய எப்போ கொண்டு வந்து விடுறதுனு நான் பார்த்துக்கிறேன்.. இந்த ட்ரைவர் வேலையெல்லாம் பார்க்க… வேற ஆள் யாராவது தேடுங்க…அர்ஜூன் சார்” என்றபடி…


தலைகுனிந்திருந்த கண்மணி.. இப்போது நிமிர்ந்து அவனை முறைக்க… இவனோ பார்வையலாயே மிரட்டினான்…


“நீ அவனோடு போகக் கூடாது” என்பது போல…


கண்மணியோடு கண்களால் பேசிக் கொண்டிருந்தவன்… இப்போது அர்ஜூனிடம் திரும்பி


”அர்ஜூன் சார்… கண்மணி வரமாட்டா… நீங்க கிளம்பலாம்…“ என்று உறுதியாகச் சொல்ல… கண்மணி அதற்கு மேலும் அமைதியாக அமர்ந்திருப்பாளா என்ன… இவன் சொன்னால் தான் இருக்க வேண்டுமா… என்ற எண்ணம் தந்த வேகத்தில் எழ… அதே வேகத்தில் எழ முடியவில்லை… கர்ப்பமாக இருந்த காரணத்தால்…


அர்ஜூன் ரிஷியின் உறுதியான குரலில் திகைத்து நின்றாலும்… எழும் போது தடுமாறிய கண்மணியைப் பார்த்தவன்…. வேகமாக கண்மணி அருகில் வர… அதற்குள் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டிருக்க…


“ஏன்டி… இப்படி பண்ணின… உன்னை காதலித்த பாவத்துக்கு… யாரோ ஒருத்தன் கிட்ட என் உரிமையெல்லாம் கொடுத்து என்னைப் பழிவாங்கிட்ட… உனக்காக நான் இப்போதும் காத்துட்டு இருக்கேன்…” என்றவனின் தவிப்பில் கண்மணி புருவம் சுருக்க…


அர்ஜூனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மற்ற அனைவரும்… அதிர்ச்சியில் உறைய… அதிர்ச்சியில் உறைய வேண்டியவனோ.. இயல்பான பாவனையில் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தபடி…


“கண்மணி… அர்ஜூன் சார்கிட்ட கொஞ்சம் நீ தனியா பேசுனா… சார் கொஞ்சம் தெளிவா ஆவார்னு நினைக்கிறேன்… அவர் தெளிவாகிறாரோ… இல்லையோ நீ சார் கேட்கிற கேள்விக்கு பதில் சொல்லும் போது உனக்கும் கொஞ்சம் தெளியும்னு நினைக்கிறேன்..” என்றவன் இப்போது கண்மணியின் அருகில் வந்து அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி


“மேடம் கோவிச்சுக்கலைனா… கடன் கொடுத்த உங்க அறிவை கொஞ்ச நேரத்துக்கு திருப்பித் தருகிறேன்…” என்றவன்… அவள் முறைப்பைப் பார்த்தபடியே