கண்மணி... என் கண்ணின் மணி-23-2

அத்தியாயம் 23-2:


கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரம் ஆகி இருக்க… அவனை சுய நினைவுக்கு கொண்டு வந்தது அவன் அலைபேசி ஒலியே… லட்சுமி தான்… எடுக்க வில்லை அவன்… அடுத்து ரிதன்யா.. மகிளா என மாறி மாறி வந்து கொண்டிருக்க… அவனிருந்த மனநிலையில் தன்னை பலவீனமாக்கும் தன் உறவுகளோடு பேசப்பிடிக்கவில்லை… பிடிக்கவில்லை என்பதை விட.. இவர்கள் யாராவது ஒருவரோடு பேசினாலும் அவனையும் மீறி உடைந்து விடுவான் என்பதே நிதர்சனம்…


முக்கியமான வேலையில் இருப்பதாகவும் மாலை அவனே அங்கு வருவதாகவும் ரிதன்யாவுக்கு மட்டும் குறுஞ்செய்தி அனுப்பி விட… அதன் பிறகு அலைபேசியும் அவனைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை… அவனுக்கு தேவையான அமைதி மீண்டும் கிடைக்க…. கண்ணீரால் கசகசத்த முகத்தை தண்ணீரால் கழுவ நினைத்தவன்… எழுந்து வெளியே வந்தனாக… குழாயைத் திருப்ப… தன்ணீருக்குப் பதில் காற்றுதான் வர… புருவம் நெறித்தபடி வெளியே வந்து கீழே பார்க்க… சுற்று வட்டாரத்தில் ஈ காக்கை கூட காணவில்லை… மெலிதான பாடல் ஒலி மட்டும் கீழ் வீட்டில் இருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தது…


அப்போதுதான் கண்மணி ஞாபகமே வந்தது இவனுக்கு


இவன் உள்ளே வரும் போது அவள் பெரிய ஏணியைக் கஷ்டப்பட்டு தூக்கிக் கொண்டு போனது இப்போது ஞாபகம் வர…


தன்னைத்தானே தனக்குள் கடிந்து கொண்டான் ரிஷி.


கண்மணி அடிக்கடி இது போல ஏதாவது செய்து கொண்டிருப்பாள்… கண்மணியை அமைதியாக ஓரிடத்தில் இருந்து அவன் பார்த்ததே இல்லை… எப்போது பார்த்தாலும் ஏதாவது செய்து கொண்டே இருப்பது போலத்தான் தோன்றும்… அவனுக்குத் தெரிந்து அன்று ஒரு நாள் தான் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்து அவன் பார்த்தது… அது கூட அன்னையின் நினைவில் என்பதும் தெரிந்து கொண்டானே அன்றே…


வெளி உலகத்தில் கண்மணி என்பவள்... ஆசிரியையாக வேலை பார்க்கின்றாள்… தொலைதூர கல்வி வாயிலாக பி எட் படித்துக் கொண்டிருக்கின்றாள்… இங்கிருக்கும் குழந்தைகளுக்கு வகுப்புகள் எடுக்கின்றாள்... என்ற முகம்....



அதே போல கண்மணி இல்லத்துக்குள்... கண்மணி என்பவள் வீட்டு உரிமையாளர் என்ற முகம் மட்டுமே...


ஏதாவது வேலை பார்த்துக் கொண்டே இருப்பாள்…


தண்ணீர் வரவில்லை என்றால் அதைப் பார்ப்பது… தண்ணீர்த் தொட்டியை மேலே ஏறி சுத்தம் செய்வது… பழுதடைந்த பொருட்களை சீர் படுத்துவது… மேற்பார்வையிடுவது…. அதுமட்டும் அல்லாமல் கண்மணி இல்ல வளாகமே மரங்களால் சூழப்பட்டு பசுமையாகவே காட்சி அளிக்கும்… அந்த மரங்களில் இருந்து விழும் சருகுகளை சுத்தப்படுத்துவது என இப்படித்தான் இவன் கண்களில் கண்மணி படுவாள்…


அதில் ஒரு வேலையான தண்ணீர் டேங்க் சரி பார்ப்பது என்றால் ரிஷி மாடிக்கு வந்துதான் மொட்டை மாடிக்கு போக வேண்டும்,… அந்த மாதிரி சில சமயங்களில் ரிஷி பார்க்க நேர்ந்தால்… அந்த சமயங்களில் இவனும் அவளுக்கு உதவுவான்…


ஆனால் இன்று… ’அவள் கஷ்டப்பட்டு அந்த ஏணியை தூக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தும் அவனுக்கிருந்த மனநிலையில் கண்டுகொள்ளாமல் வந்து விட்டோமோ…’ நினைத்தபடியே… அறைக்குள் சென்று… சட்டையை மீண்டும் அணிந்தபடியே…. தடதடவென்று கீழ் இறங்கி வந்தவன்… முதலில் கண்மணியின் வீட்டைப் பார்க்க… அது சின்னதாக பூட்டு போட்டு பூட்டி இருக்க… இப்போது கண்மணி எங்கிருக்கின்றாள் என்று உறுதி செய்து கொண்டான்….


சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அந்த வீட்டில் இருந்தவர்கள் காலி செய்திருந்தனர்… நட்ராஜின் மூலமாகத்தான் இதுகூட ரிஷிக்கு தெரியும்… மற்றபடி யார் அங்கிருந்தார்கள் என்பது கூட பெரிதாக நினைவில் இல்லை… அந்த வீட்டின் அருகில் சிறு குழந்தை அதன் தாய் என பார்த்திருக்கின்றான். அவ்வளவுதான் அவனுக்கிருந்த ஞாபகம்… அந்த வீட்டில் தான் ஏதோ வேலை பார்க்கின்றாள் என புரிய… அடுத்த நொடியில் அங்கே போக… அவன் நினைத்தது போல கண்மணி வேலைதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்…


வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் என்று சொல்வதை விட… சுவருக்கு சுண்ணாம்பு தீட்டிக் கொண்டிருக்க.... இவனைப் பார்த்ததும்… வண்ணம் அடிப்பதை விட்டு விட்டு… கையில் வண்ணம் தீட்டும் தூரிகையோடு கேள்வியாகப் பார்க்க… ரிஷியோ கீழே மேசையில் இருந்த அவளது அலைபேசியில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த பாடலின் சத்தத்தைக் குறைத்துக் கொண்டிருந்தான்…


பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலையை விட்டு விட்டு…. ஏணியில் இருந்து மெதுவாக இறங்கியவள்… நான்கு படிகள் இருக்கும் போது அடுத்து கால் வைத்து இறங்காமல் அவன் முன் குதித்து நின்றவளை இவனும் நன்றாகவே பார்த்தான் தான்


சுடிதாரின் துப்பட்டவை மார்புக்கு குறுக்காக நடன வகுப்புக்குப் போவது போல கட்டியிருந்தாள் கண்மணி… தலையில் பெயிண்ட் படாமல் வேறொரு துணியில் தலையைச் சுற்று முக்காடு போட்டு என என்னதான் அவளை பாதுக்காத்திருந்தாலும்… அடித்துக் கொண்டிருந்த பெயிண்ட்… அவள் முகத்திலும் அவள் உடையிலும் ஆங்காங்கே சிதறலாக ஓட்டிக்கொண்டிருக்க…. புருவம் உயர்த்தினான் ரிஷி…


கூடவே... ஆள்காட்டி விரலையும் கட்டை விரலையும் மட்டும் இணைத்து வட்டமாக காட்டி.. சூப்பர் என்பது போல சொல்லிக் காட்டியவன்…


“மணி அம்மணி… கொஞ்சம் ஊர்ல இருக்கிற மக்களுக்கு ஏதாவது வேலை கொடுங்க… எல்லா வேலையையும் நீங்களே பார்த்தா என்னாகிறது…. ” என்ற போதே


அவனது கிண்டல் தொணியை எல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல்… வழக்கமான தன் தீவிரமான தொணியிலேயே ரிஷிக்கு பதில் சொன்னாள் கண்மணி….


“பழக்காமாயிருச்சு ரிஷி..” … என்றவள் தலையில் கட்டி இருந்த துணியை அவிழ்த்தபடியே…


“சொல்லுங்க… என்ன விசயம்” என்று கேட்டாள்... இது அவளது வழக்கமான பாணி என்றே சொல்ல வேண்டும்… யாராக இருந்தாலும் இப்படித்தான் அவள் கேட்பாள்… ஏனென்றால் இவளுக்கான வேலையில் தேவையில்லாமல் குறுக்கிட்டால்… வந்தவரின் கேள்விக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தான் பாதியில் விட்ட வேலையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற விதத்தில் அவசரப்படுத்துவது போலத்தான் பேசுவாள்…அது சில சமயம் எதிரில் இருப்பவர்களுக்கு அதிகாரம் செய்வது போலவும் தோன்றும்…


ரிஷிக்கு அவள் குரல்… அந்த அதிகாரம் எல்லாம் அவன் மனதில் எட்டவே இல்லை….


”சும்மாதான்… வரும் போது ஏணி எடுத்துட்டு வந்த… நான் பார்த்தேன் தான்… ஆனால் ஒரு டென்சன்ல… ஹெல்ப் பண்ணாம போய்ட்டேன்… சாரி ” என்ற போதே…


“ப்ச்ச்… இதுக்கெல்லாம் ஃபீல் பண்ணுவாங்களா… நான் ஒண்ணும் நினைக்கலை…. அதுமட்டும் இல்லாமல்… உங்க உதவி தேவைப்பட்டிருந்ததுன்னா நானே கேட்ருப்பேன்” என்றபடி…


“இது சொல்லத்தான் வந்தீங்களா…” என்றவள் அவன் முகத்தைப் பார்த்தபடியேதான் கேட்டாள்…


உள்ளே வரும்போது இருந்த இறுக்கமான பாவம் இல்லை இப்போது… ஆனால் அவன் முகம் வாடி இருந்ததுதான் இப்போதும்…


திருமண விழாவுக்குத்தான் போய்விட்டு வந்திருக்கின்றான் என்பது இவளுக்கும் தெரியும்… ஆனால் அங்கு ஏதோ நடந்திருக்கின்றது என்பது ரிஷி இவளைக் கடந்து போன வேகமே சொல்லியது….


ஏதோ அவன் மனம் வருந்தும்படி நடந்திருக்கும் போல… அப்போதே கண்மணி உணர்ந்து கொண்டாள்தான்… அதற்காக அவன் பின்னாலேயே போய் என்ன காரணம் என்றெல்லாம் கேட்க தோன்றவில்லை… தன் வேலையில் மூழ்கி விட்டாள் கண்மணி…


இதோ இப்போது தன் முன் வந்து நிற்கிறான்… இப்போதும் அதைப் பற்றி விசாரிக்காமல் இவளும் பேசிக் கொண்டிருக்க… அதற்கு மேல் ரிஷிக்கும் அவளிடம் பேச வார்த்தைகள் வராமல் போக… அவளிடமிருந்து விடைபெற நினைத்தவன்… மனதில் திடீரென்று ஓர் எண்ணம் உதயமாகியது…


தனிமையும் வேண்டும்… அதே நேரம்… மனமும் அதை இதை என்று யோசித்து அலைபாயாமல் இருக்க வேண்டும்… கிடைத்த வாய்ப்பை ஏன் விட வேண்டும் என யோசித்தவன்


அடுத்த நொடியே…


”கண்மணி… நான் பெயிண்ட் அடிக்கவா…”


கண்மணியோ புரியாத பார்வை பார்த்து வைக்க…


சட்டென்று… அவ