கண்மணி... என் கண்ணின் மணி-20-2

அத்தியாயம் 20-2

ரிஷி.... தினகர் மற்றும் வேலனோடு தன் அறைக்குச் செல்லும் மாடிப்படியில் அமர்ந்திருந்தான்.… வேலனும் தினகரும் கடைசிப் படிகளில் அமர்ந்திருக்க.. அவர்களுக்கு மேலாக… மேலே இருந்த படியில் ரிஷி அமர்ந்திருந்தான்…


அவனது தலை வேறு விண் விண் என்று வலித்துக் கொண்டிருந்தது..... நேற்றிரவும் ஒழுங்கான தூக்கம் இல்லை.... நேற்று என்றில்லை… பல நாள் அவன் ஒழுங்காகத் தூங்குவதில்லை என்பதே உண்மை… பல நேரங்களில் அவனின் அயராத உழைப்பு அலைச்சல் மட்டுமே அவனுக்கு உறக்கத்தைக் கொடுக்கும்…


இன்றும் காலையில் இருந்தே அவனுக்கு ஓயாத வேலைதான்… திரையரங்கம் சென்றும் அங்கும் உறக்கம் இல்லை… அதன் பிறகு நடராஜுக்காக மருத்துவமனை என அழைந்தது… பின் கண்மணியைத் தேடி… அர்ஜூனோடு சண்டை அவனது அயற்சி இன்னும் அதிகரித்து இருக்க... எப்போதடா படுப்போம் என்றிருந்தவனுக்கு.... அப்போது தெரியவில்லை இன்றும் உறங்கப் போவதில்லை என்பது…

குடும்பம்… அவர்களைப் பற்றிய கவலைகள்… அவர்கள் வாழ்க்கை குறித்த திட்டங்கள்… தொழிற்சாலை வழக்கு என இந்தக் காரணங்கள் தான் இதுவரை அவன் உறக்கத்தை கலைத்திருக்க… அவன் உறக்கம் தொலைந்து போக காரணமான காரணிகளில் முதன் முதலாக கண்மணி என்பவளும் அவன் எண்ணங்களுக்குள் அடி எடுத்து வைத்திருந்தாள்

ரிஷியின் கன்னங்களில் கை பதித்து… அவன் உறக்கத்தை இன்று எடுத்துக் கொண்டவளும் அவள் தான்… அவன் கரங்களைத் தன் கரங்களோடு கோர்த்து அவனின் வறண்ட வாழ்க்கையில் அடி எடுத்து வைத்தவளும் அவள் தான்… அனைத்தும் சரியாகி… ரிஷி தன் வாழ்க்கையை வாழ ஆரம்பிக்கும் போது தானாகவே அவனை விட்டு விலகியவளும் இதே கண்மனி தான்

இன்றைய ரிஷி யாரோ ஒரு கண்மணியை சரியாக புரிந்து வைத்திருந்தான் தான்… நட்ராஜின் மகளான கண்மணியை மன்னித்து அவள் செய்த தவறை மறந்து விட்டான்…. ஆனால் கண்மணியின் கணவனாக ரிஷி… அவன் மனைவியை சரியாக புரிந்து வைத்திருந்தானா…

காலத்தின் சுழற்சியில்… பாலைவனமான ரிஷியின் வாழ்க்கையில் அவனோடு வந்து சேர்ந்த கண்மணியை… அதே காலத்தின் சுழற்சியில்…. அவன் நினைத்த வாழ்க்கை வந்து சேர்ந்த போது… கை நழுவவும் விட்டிருந்தான் ரிஷி…


கண்மணி என்பவள்… ரிஷியின் கண்ணின் மணியாக மாறியிருந்த போதிலும்….

----


நடராஜன் எப்போது எழுந்திருப்பார் என்றே தெரியவில்லை.... அது மட்டுமின்றி...

.

‘எழுந்து அவர் மகள் எங்கே என்று கேட்டால்.... என்ன சொல்வது.... இருக்கிற நிலைமையில் நாம் ஏதாவது சொல்லி.... அவருக்கு ஏதாவது ஆகி விட்டது என்றால்...’


“இந்த பொண்ணு எங்க போச்சு...” என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டவனுக்கு


”இருந்தாலும் அவளுக்கு கூடுதல் தைரியம் தான்.... அன்றே இவன் பார்த்தான் தானே... நடு இரவு 2 மணிக்கு தைரியமாக ரோட்டில் நின்றவள் தானே....


ரிஷியைப் பொறுத்தவரை.... நடராஜனின் மகள் காணவில்லை.... நடராஜன் சாதரணமாக இருந்திருந்தால் அவனுக்கு இந்த அளவு மன உளைச்சல் இருந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை....


ஒருபுறம் உடம்பு முடியாத நிலையில் நடராஜன்... மறுபுறம்... அவர் மகள் எங்கே போனாள் என்ற எரிச்சல்...


’நமக்கு இருக்கிற நிலைமல இந்த இம்சை வேறா....’


தலையைப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தவனைப் பார்த்த வேலன்...


“என்ன அண்ணாத்தே.... உனக்கும் உடம்பு சரியில்லையா..... கண்ணெல்லாம் சிவந்து போய் இருக்கு.... முகமும் வாடிக் கிடக்கு.... நம்ம முதலாளிக்கும் சரி ஆகிருச்சு தானே.... மணி அக்காவை நெனச்சு பயப்புடிறியா அண்ணாத்த…. மணி அக்காவுக்கும் ஒண்ணு ஆகாது.... பயப்படாதீங்க” என்று அவன் இருக்கும் நிலை புரியாமல் பேச....


“ப்ச்ச்… அதெல்லாம் இல்லை.... கண்மணிய தேடுற விஷயத்தை அவ தாத்தா பார்த்துகிறேனு சொல்லிட்டார்.... எனக்கு கவலை.... நடராஜ் சார் எழுந்து கேட்கும் போது என்ன சொல்றதுனுதான்.... அவர் எழுவதற்குள் மணி வந்துட்டா.... ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை...” என்று சொல்ல


“ஏண்ணே... ஒருவேளை அவங்க தாத்தாவே கடத்தி வச்சுட்டு ... தெரியலைனு சொல்றாரோ...”


“இல்லடா.... நான் போய்க் கேட்கும் போதுதான் அவங்களுக்கே விஷயம் தெரியும் போல...அவங்களோட ரியாக்ஷன் அந்த மாதிரி தோண வைக்கல.... பார்க்கலாம்.... அவரோட செல்வாக்கை வச்சு விசாரிக்கிறேனு சொல்லிட்டார்” என்ற ரிஷிக்கு கண்மணியைப் பற்றி பெரிதாக கவலை இல்லைதான்….


அடுத்த வீட்டுப் பெண் என்ற அளவுகோலினால் அளந்ததால் அவன் கவலையின் அளவு குறைவுதான்… “எங்கே போயிருப்பாள்…” என்று அவன் மூளையில் மட்டும் தான் சிந்தனைகள் ஓடியதே தவிர அவன் இதயம் கண்மணிக்காக பெரிதாக துடிக்க வில்லை….


அது ரிஷிக்கு மட்டும் இல்லை…. இந்த உலகின் பெரும்பான்மையான மனிதர்களின் மனநிலைதான்… அதனால் அவனைச் சொல்லியும் குற்றம் இல்லைதான்…..


ஆக கண்மணியைப் பற்றி அவள் தாத்தா விசாரித்துக் கொள்வார் என்றிருக்க…


“அடப் போண்ணா… உனக்கு விபரம் பத்தலை…. விச்சு புத்துல ” என்று வேலன் ரிஷியிடம் கிண்டலாக பேச ஆரம்பித்தான்... ...


வேலன் விளையாட்டுத்தனமாக இருந்த போதிலும்…. தினகர் கொஞ்சம் தீவிரமாகத்தான் இருந்தான்… வேலனின் கிண்டல் பேச்சை நிறுத்தியபடி


“இவன் ஒருத்தன் ஆ ஊனா பழமொழிய ஆரம்பிச்சுருவான்... சீரியஸா பேசிட்டு இருக்கும் போது...” என்று வேலனை பேசாமல் தடுத்து நிறுத்தியவன்.. ரிஷியிடம்


“அண்ணாத்த... என்னமோ… நாமளே போலிஸ் ஸ்டேசனுக்கு போறதுதான் நல்லதுனு படுது....” என்று கூற...


நாரயணனனே பார்த்துக் கொள்வாரே என்று தோன்றினாலும்… நட்ராஜ் கேட்கும் போது… கண்மணியின் தாத்தா சொன்னதால் காவல் நிலையம் போகவில்லை என்று சொன்னால் நட்ராஜ் தவறாக எடுத்துக் கொள்வாரோ என்ற எண்ணம் வர…. காவல் நிலையத்துக்கு போகலாம் என முடிவு செய்தபடி தினகரையும் தன்னோடு அழைக்க... யோசனை சொன்னவனோ


“அய்யோ ஆர்கே .... எனக்கு போலிஸ் ஸ்டேசன்னா கொஞ்சம் அலர்ஜினா... அதுமட்டும் இல்லை எங்க நைனாக்கு தெரிஞ்ச்சது.... முதுகுத்தோளை உரிச்சுருவாரு... துணைக்கு அவனக் கூட்டிட்டு போங்க..” ... தினகர் அந்தர் பல்டி அடிக்க...


“யோசனை மட்டும் கொடுக்க சாருக்குத் தைரியம் இருக்கு… ஆனால் நேரில் வர தைரியம் இல்லை” தினகரை முறைத்தபடி ரிஷியிடம் சொன்னவன்...


“சரி நீ இரு... நீ வாடா” என்று வேலனை அழைக்க... வேலன் பெரிதாக ஆட்சேபிக்க வில்லை...


“சரி” என்றவன்...


“அண்ணாத்தே... போலிஸ் ஸ்டேசனுக்கு நான் வர்றேன்... ஆனால் எனக்கு ஒரு டவுட்” என்று கூற...


ரிஷியே பொறுமையின் பிறப்பிடம் தான்... அவனே தன் பொறுமையை இழுத்துப் பிடிக்க போராடிக் கொண்டிருந்தான்...


“என்னடா உன் டவுட்..”- கடுப்பாகக் கேட்டான்...


“கோப்படாதீங்க ஆர்கே... சொல்ல வர்றதை கேளுங்க” என்று கூலாகக் வேலன் சொல்ல...


ரிஷி அவன் என்ன சொல்ல வருகிறேன்... என்ற ரீதியில் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க


“ஒருவேளை... இப்படி இருக்குமோ” என்று சிந்தனையின் பிடியில் இருப்பது போல் எங்கோ பார்வையை வைத்தபடி பேச