கண்மணி... என் கண்ணின் மணி-20-1

அத்தியாயம் 20-1

நடராஜன் அரைமயக்கத்தில்தான் இன்னும் இருந்தார்... அதன் பின் ரிஷி அவருக்கான மாத்திரைகளை கொடுத்து எப்படியோ அவரை உறங்க வைத்தவன்.... கண்மணியை மீண்டும் போனில் தொடர்பு கொள்ள முயற்சிக்க... அது ஏமாற்றத்தையே தந்தது அவனுக்கு. ஒரு கட்டத்தில் கண்மணி அவள் தாத்தா வீட்டுக்குத்தான் போயிருப்பாள் என்று அவனாகவே அனுமானித்துக் கொண்டவன்…


“சரி வந்துவிடுவாள்” என்று கண்மணிக்காக காத்திருக்க… மணி 11ஐக் கடந்தும் அவள் வராமல் இருக்க சுர்ரென்று அவனுக்குள் கோபம் எட்டிப்பார்க்கத்தான் செய்தது…

ஒருவேளை இன்று இரவு கண்மணி அங்கேயே தங்கி விட்டாளோ என்று மட்டுமே தோன்ற… அதே நேரம் நடராஜனின் அன்னை வந்த போது கண்மணி அந்த வயதான பெண்மணியிடம் நடந்த விதமும் ரிஷியின் ஞாபகத்திற்கு வந்து போக…. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு கண்மணியைப் பற்றி தனக்குத் தெரிந்த விசயங்களை நினைவில் கொண்டு வர முயற்சிக்க… பெரிதாக ஒன்றும் வரவில்லை…


தந்தை வழி பாட்டி பிடிக்காது போல… ஆனால் தாய் வழி உறவினர்களைப் பிடிக்கும் போல என்பது மட்டும் புரிந்தது… இனி கண்மணிக்காக காத்திருப்பது வீண் என்று புரிய… வேலனையும் தினகரையும் வீட்டுக்கு கிளம்பச் சொல்ல அவர்களும் எழுந்தனர்

“ப்ச்ச்… கண்மணி அவங்க தாத்தா வீட்டுக்கு போயிருக்கும் போலடா… சரி ஓகே நீங்க கிளம்புங்க… நான் சாரைப் பார்த்துக்கறேன்” என்று ரிஷி அவர்களிடம் சொல்லி அவர்களைக் கிளம்ப வைத்திருந்த போதிலும்… மனதின் ஓரம் சஞ்சலமே… கண்மணி அங்கு இருக்கிறாளா என்று உறுதி செய்து கொள்ளவே நினைத்தான்… அதனால் நாரயண குருக்கள் வீட்டிற்கு போக தீர்மானித்தவன்...

வாசல் வரை போன வேலனையும் தினகரையும் மீண்டும் நிறுத்திய ரிஷி தன் பைக்கை கிளப்பியபடி… அவர்கள் அருகில் வந்தவனாக….

”வேலா… நீ சாரைப் பார்த்துக்கோ…. எதுனாலும் எமர்ஜென்ஸினா உடனே கால் பண்ணு… “ வேலனிடம் சொன்னவன்… தினகரிடம் திரும்பி,…

“நீ ஏறுடா… அந்த நாராயணகுரு வீடு வரைப் போய்ப் பார்த்துட்டு வந்துறலாம்… அவகிட்ட விசயத்தை சொல்லனும்… இல்லைனா நாளைக்கு நீங்க ஏன் சொல்லலைன்னு சண்டைக்கு வந்தாலும் வருவா உங்க மணி அக்கா” என்றபடியே மீண்டும் தன் பைக்கை உதைத்து ஸ்டார்ட் செய்தவன்… அடுத்து நின்றது நாரயண குருக்களின் வீட்டின் முன் தான்…

இவர்கள் இருக்கும் ஏரியா என்பதாலும்… என்றோ நட்ராஜ் சொன்ன அடையாளங்களையும் ஞாபகம் வைத்து எப்படியோ… நாரயண குருக்கள் வீட்டை கண்டுபிடித்து அவர் வீட்டை அடைந்த போது…. அந்த பிரமாண்ட மாளிகையும் அதன் வாயிலில் செக்யூரிட்டியும் இருக்க… புருவ முடிச்சுகளோடு கூடிய யோசனையோடுதான் இறங்கினான் ரிஷி….


யோசனையோடு இறங்கினாலும்… ‘பவித்ரா இல்லம்” என்ற அடையாளமே அது கண்மணியின் தாய் வீடு என்பதை நிச்சயமாகச் சொல்ல, உறுதி செய்து கொண்டவன்… செக்யூரிட்டியிடம் கண்மணியைப் பார்க்க கேட்டு அனுமதி வேண்டி நிற்க… அவனோ ரிஷியை உள்ளேயே விடாமல்…

“சின்னம்மா… அப்போதே 6 மணிக்கே போய்ட்டாங்க” என்று மட்டுமே சொல்ல… கண்மணி இங்கில்லை என்று அவன் சொன்ன பதிலில் ரிஷிக்கு ஒரு நிமிடம் மனம் திடுக்கிட்டாலும்… ஏனோ அந்த காவலாளி பொய் சொல்கிறார் என்றே தோன்ற…

“அதை நாங்க உள்ள கேட்டுக்கிறோம்.. கேட்டைத் திறந்து விடுங்க” என்று இவனும் வாதம் புரிய…. அந்த காவலாளியோ இவனை விடாமல் வாக்குவாதம் செய்ய... அப்போது உள்ளிருந்து காரின் ஒலி கேட்க… வேகமாக காவலாளி கதவைத் திறக்கப் போக… ரிஷி அதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு உள்ளே போக நினைக்க… இப்போது வந்த கார் நின்றது…

ரிஷியை அலட்சியமாகப் பார்த்தபடி… இறங்கிய அர்ஜூனைப் பார்த்து ரிஷியும் திகைத்துதான் நின்றான்…

ரிஷியை அளவெடுத்தபடியே…. காவலாளியிடம் திரும்பிய அர்ஜூன்….

“நீ போ… நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று காவலாளியைக் கிளப்பியவன்… காரின் மேல் சாய்ந்தபடி… புருவம் உயர்த்தினான்….

ரிஷிக்கோ …. ”கண்மணியைப் பற்றி இவனிடம் விசாரிக்கலாமா … வேண்டாமா” என்று அர்ஜூனையும்… உள்ளே வீட்டை நோக்கியும் மாறி மாறி பார்த்தபடி யோசித்தவனாக இருக்க…. அவன் பேச ஆரம்பிக்கும் முன்… அர்ஜூனே பேச ஆரம்பித்தான்…

“காலையில விட்ட சண்டையை… கண்டினியூ பண்ண வந்தீங்களா ப்ரோ… அட்ரெஸ்லாம் கரெக்டா நோட் பண்ணிட்டு வந்துருக்கீங்க… நாளைக்கு வந்துருந்தீங்கன்னா… நீங்க என்னை USல தான் மீட் பண்ணிருக்கனும்… “ என்றவன்… காலையில் ரிஷியைப் போலவே கைச்சட்டையை மேலே ஏற்றி விட்டான்… அதாவது நானும் உன் அளவுக்கு இறங்கி வருவேன் என்று தோன்றும் விதமாக

உண்மையைச் சொல்லப்போனால் ரிஷி சண்டை போடும் மனநிலையில் எல்லாம் இல்லை… ஆனால் அதற்காக வந்த சண்டையை விடும் நல்லவனும் இல்லைதான்… இருந்தும்

“இது என்ன இவன் அடிக்கடி நம்ம லைன்ல கிராஸ் ஆகிறான்… காரோட கார் மோதி… காரோட பைக் மோதி… இப்போ நேருக்கு நேரா மோதல் வேறயா… ரிஷி… இவனோட வம்பு வளர்க்காமல்… வந்த வேலையைப் பார்த்துட்டு … இடத்தைக் காலி பண்ணு” அவன் உள்ளுணர்வு எச்சரிக்கை கொடுக்க…

இப்போது ரிஷி… தன்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த அர்ஜூனை விடுத்து… உள்ளே போக நினைத்தான்…


இருந்தும் நக்கலாக..

”நீங்க இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க பாஸ்… இங்க உங்களைத் தேடி யாரும் வரலை” என்றபடியே போக

அர்ஜூன் வேகமாக அவன் வழியை மறித்தவன்…

“ஏய்… என்னது நான் இடத்தைக் காலி பண்ணவா… திமிரா உனக்கு”… அர்ஜூன் கத்திக் கொண்டிருக்க… ரிஷியோ காதில் வாங்காமல் போய்க் கொண்டிருக்க


“நான் இங்க பேசிட்டு இருக்கேன்… போய்ட்டே இருந்தா என்ன அர்த்தம்”

“அப்டின்னா... உங்களைப் பார்க்க வரலேனு அர்த்தம்…” ரிஷி பட்டென்று சொல்லிவிட்டு வீட்டின் வாயிலை நோக்கிப் போக…

காவலாளி இப்போது ரிஷியைத் தடுக்கப் போக நி்னைக்க… அர்ஜூன் அவனைத் தடுத்தவனாக… ரிஷியின் அருகில் நின்று…. இப்போது யோசனையுடன் முறைத்துக் கொண்டிருந்தான்…


“தன்னை இல்லையென்றால்… வேறு யாராக இருக்கும்” என்ற யோசனைதான் அர்ஜூனுக்கு வந்த யோசனையாக இருக்க,…


ரிஷியோ அவனைக் கண்டு கொள்ளாமல்

”கண்மணி” என்று அங்கிருந்தபடியே கத்தி அழைக்க…


“கண்மணியா” அதிர்ந்தான் அர்ஜூன்


அவ்வளவுதான் அர்ஜூன் அதற்கு மேல் கோபத்தை இழுத்துப் பிடித்தெல்லாம் வைக்கவில்லை… ரிஷியின் சட்டையைக் கொத்தாகப் பற்றியவன்…

“என்னடா… எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா… அவ பேரைச் சொல்லி ஏலம் போடுவ” என்று அவன் கழுத்தை இறுக்க..

இப்போது ரிஷியோ… “லூசா நீ” என்பது போல அர்ஜூனைப் பார்த்தபடி…

“கண்மணியை கண்மணினு தான் சொல்ல முடியும்” என்று அவனிடம் சொன்னபடியே… வீட்டின் உள்புறமாக நோக்கி

“மணி” என்று இப்போது இன்னும் சத்தமாக அழைக்க…


அர்ஜூனுக்கு எகிறியது இவனின் ஒவ்வொரு அழைப்பிலும்.. ஏற்கனவே மாலையில் அவனுக்கும் கண்மணிக்கும் நடந்த வாக்குவாதம் மற்றும் சண்டையின் தாக்கமே இன்னும் இவனுக்குள் குறையாத போது யாரோ ஒருவன் வேறு இவர்களுக்கு இடையில்…. அதிலும் அவனது ஒவ்வொரு கண்மணி என்ற ஓவ்வொரு விளிப்பிலும்… அர்ஜூனுக்குள் இருந்த மிருகம் மெல்ல மெல்ல எழ ஆரம்பிக்க…

விளைவு… ரிஷியின் சட்டையைப் பற்றியிருந்த கை இப்போது ரிஷியின் கழுத்தையும் இறுக்க ஆரம்பிக்க… அதற்கு மேல் ரிஷியும் விடுவானா என்ன…. இப்போது ரிஷியின் கரங்களும் அர்ஜூனின் கரத்தை சுற்றி வளைக்க… அர்ஜூனின் கரங்கள் ஜிம்மில்