கண்மணி... என் கண்ணின் மணி-19-1

அத்தியாயம் 19-1:

சென்னையின் பரபரப்பான காலைவேளை.... செல்லும் வாகனங்களுக்குள் பந்தயம்தான் நடக்கிறதோ என்று தோன்றுவது போல இரு சக்கர வாகனங்களும், நான்கு சக்கர வாகனங்களும் ஒன்றையொன்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு சாலைகளில் பறந்து சென்று கொண்டிருக்க.. நடை பாதை ஓரத்தில் நடந்த மக்கள் கூட அந்த வாகனங்களுக்கு இணையாக அதே வேகத்தில்தான் இருந்தனரோ… தங்கள் கால்களில் சக்கரம் மாட்டியிருப்பதைப் போல் அவர்களிடமும் வேகம் வேகம் மட்டுமே..

இப்போதிருக்கும் மக்களுக்கு ஒரு நாளின் 24 மணி நேரம் போதவில்லை என்பதே உண்மை... இந்த வேகம்தான்… நாட்களையும்…. வாரங்களையும்…. வருடங்களையும் மின்னல் வேகத்தில் தாண்டிச் செல்ல காரணமாயிருக்கிறது போல… அதனால்தான் என்னவோ... நம் நாயகன் ரிஷியும் தனது 5 வருடங்களை இந்த பரபரப்பான சென்னையில்... அதே வேகத்தோடு கடந்தும் விட்டான்

ஆனால் இன்று

அவனின் பரபரப்பையும் வேகத்தையும் கட்டுப்படுத்துவது போல் ஒரு பெரிய சிக்னலில் மாட்டியிருந்தான் ரிஷி... வெயில் வேறு... 8 மணிக்கே சுள்ளென்று அடித்தது…. ஹெல்மெட் அணிந்திருந்த காரணத்தால் முகம் முழுவதும் வியர்த்துக் கொட்ட… தான் செல்லும் வழிக்கான பச்சை விளக்கின் தரிசனத்திற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தான்… ஆனால் அது இரக்கமே காட்டாமல அதன் தரிசனத்தைத் தராமல் இருக்க…

கொஞ்சம் எரிச்சலுடன்…. பொறுமை இழந்து ஹெல்மெட்டை கழட்டிவிட்டு தன் முகத்தை கைக்குட்டையால் துடைத்தபடியே…. தன் முன்னே இருந்தவரிடம் விசாரிக்க...

“தெரியலையே தம்பி…. அம்மன் திருவிழா நடக்கிறதால இருக்கலாம்… இப்போதைக்கு இந்த வழி இப்போ க்ளியர் பண்ண மாட்டாங்களாம்..” என்று அவர் முடிக்கவில்லை ...

ரிஷி... அடுத்த நிமிடமே தான் போகும் பாதைக்கான சிக்னலுக்காக காத்திருக்காமல் அவனுக்கு கிடைத்த சிறு வழிகளில் தன் பைக்கை நுழைத்து.... மின்னல் வேகத்தில் கடக்க ஆரம்பித்தான்….. அதே நேரம் அவனது இந்த வேகத்தில் அவனது வண்டி…. முன்னால் பின்னால் நின்ற வாகனங்களில் மோதாமல் கவனமாகவும் செல்லத் தவறவும்வில்லை…

அப்படி இவன்… கவனமாக இருந்தும்…. முன் நின்ற யாரோ ஒருவரின் விலை உயர்ந்த கார் பின்னோக்கி வரும் போது மோதி விட… உண்மையிலேயே பார்த்தால் ரிஷிதான் சண்டைக்குச் செல்ல வேண்டும்… சண்டைக்கு வந்ததோ அந்த வாகனத்தின் ஓட்டுனர்… வண்டியில் இறங்கிய அந்த ஓட்டுநர்

“டேய் சோமாறி…. என்னடா ஒட்ற… கண்ண முன்னாடி வச்சுட்டு ஓட்ட மாட்டியா… என்ன கார்னு பார்த்தியா.. உன் ஓட்டை பைக்குனு நெனச்சியா” என்று கத்த ஆரம்பிக்க…

தவறு செய்தது அந்த அந்த ஓட்டுனர்… தன்னைத் திட்டுவானா அவன்… விடுவானா ரிஷி…

மோதிய ஓட்டுனர் திட்டிய அடுத்த நொடியே… வேகத்தோடு பைக்கைத் திருப்பியவன்… வேண்டுமென்றே அந்தக் காரை இடிக்க… இப்போதுதான் அந்தக் காருக்கு அதிக சேதாரம் ஆக… பைக்கை முறுக்கியபடி ரிஷி… நக்கலோடு

“இது என்ன காரா வேணும்னாலும் இருக்கட்டும்… என்னோட பைக் பழசுதான் என்னாங்கிற இப்போ… அதுனால உனக்கு என்ன பிரச்சனை வந்தது… உன் கார் பெரிய இந்தக் கார்னா… ரோட்ல ஓட்டாத… காரை தலையில வச்சுட்டு சுமந்துட்டு போ.. வந்துட்டானுங்க…” என்றபடியே… இவனும் கத்த ஆரம்பிக்க… இப்போது அந்தக் காரின் உரிமையாளன் கோபத்துடன் இறங்க… ரிஷி சற்று யோசிக்க ஆரம்பித்தான்… எங்கேயோ இவனைப் பார்த்திருக்கிறோமே என்ற தொணியில்

காரணம் காரில் இருந்து இறங்கியவன் வேறு யாருமல்ல..… அர்ஜூனே…

அன்றைய இரவில்… ஒரே ஒரு முறைதான் அர்ஜூனைப் பார்த்திருந்தான் ரிஷி… அதன் பிறகு இன்றுதான்… இந்த ஐந்து வருடங்களில் பெரிதாக அர்ஜூனிடம் மாற்றமில்லாததால் ரிஷியால் அவனைப் பார்த்தவுடன் இல்லையென்றாலும் யோசித்தபின் அடையாளம் காண முடிய… அர்ஜூனுக்குத்தான் ரிஷியை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை…

“அவனா இவன்…” என்று தனக்குள்ளேயே முடிவுக்கு வந்த ரிஷிக்கு… ஏனோ அர்ஜூனிடம் பேசப் பிடிக்காமல்… அவன் ஓட்டுனரிடமே மீண்டும் எகிற ஆரம்பித்தான்…

“இடிச்சது நீதாண்டா ****…. நீ இடிச்சுட்டு என்னைத் திட்டுவியா****… ” என்றபடி… அர்ஜூனை ஒரு மார்க்கமான பார்வை பார்த்தபடியே

“வாங்குகிற காசுக்கு மட்டும் விசுவாசமா இருங்கடா… ரொம்ப கூவாதீங்க… ” என்றபடி தன் வருவாயில்… செகண்ட் ஹேண்டாக வாங்கிய பைக்கை பெருமையுடன் பார்த்தபடி.. மீண்டும் ஹெல்மெட்டை மாட்ட… ரிஷியின் வார்த்தைகளில் அர்ஜூனுக்கும் இப்போது கோபம் வர… அவனும் கோபமாக பேசப் போக… ரிஷி அதற்கு முன்னாலேயே அர்ஜூனிடமும் தன் சண்டையை ஆரம்பித்தான்

“என்ன முறைக்கிற… உன் ட்ரைவர் அவன் மோதிட்டு என்னைத் திட்டுனான்… பதிலுக்கு நான் இடிச்சேன்… இப்போ என்னாங்கிற… என்ன சண்டை போடப் போகிறாயா…” என்ற படி தன் பைக்கை ஆஃப் செய்தவனாஅக… சட்டையின் கைப்பகுதியின் பட்டன்களை கழட்டி… முழங்கை வரை மேலே இழுத்து மடித்தபடியே அக்மார்க் சண்டைக்காரன் போல பேச ஆரம்பிக்க… சுற்றி இருந்த மக்கள் எல்லாம் ரிஷியை ஒரு மாதிரியாகப் பார்க்க… அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் ரிஷி தொடர்ந்தான்…

“என்ன லுக்கு… உன் லெவலுக்குலாம் என்னால பேச முடியாது… ஐ மீன் பேச்சு வார்த்தையைத்தான் சொன்னேன்” என்று அடாவடியாக ஆரம்பித்தவன்..

“என் லெவலுக்கு இறங்கி வர ரெடியா” என்று அர்ஜூனை சண்டைக்கு இழுக்க… ரிஷியின் நடவடிக்கைகளில் அர்ஜூனின் முகம் அஷ்ட கோணலாக மாறினாலும்… அர்ஜூனும் ரிஷிக்கு சளைக்காமல் அவனை முறைத்துப் பார்க்க…

அதே நேரம் சரியாக அவனது அலைபேசியில் அவள் மனம் கவர்ந்தவளின் அழைப்பும் வர…

“நமக்குனு வந்து வாய்க்கிறானுங்க… இன்னைக்கு அவ கூட பேசப் போகிற விசயமே என்ன ஆகுமோன்னு டென்சனில் நான் இருக்கிறேன்… இவனுங்க வேற…. அர்ஜூன் இன்னைக்கு இந்த மாதிரி ஆளுங்ககிட்டல்லாம் பேசி… இன்னும் உன்னை டென்ஷன் ஏத்திக்காம போறதுதான் நல்லது…“ அர்ஜூன் தனக்குள் முடிவு செய்தவனாக…

“நீயெல்லாம் எனக்கான சரிசமமான ஆள் கிடையாது.. உன்னோடு நான் ஏன் இறங்கி சண்டை போட வேண்டும்” என்ற ஏளனமான பார்வை.. அர்ஜூனின் கண்களிலும்… இதழ்களில் வழிய… ரிஷி போவதற்கான வழியைக் கைகளால் காட்டினான் அர்ஜூன்…

அதே நேரம்… தன்னோடு சரிசமமாக சண்டைக்கு நிற்கும் ரிஷியையும் அப்படியே விட மனதில்லை… அவனுக்கு தான் யார் என்று நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற வெறிதான் அர்ஜூனிக்கு வந்தது… ஆனாலும் இது நேரமில்லையே… ஆனாலும் கண்டிப்பாக ஒரு நாள் இவனுக்கு தான் யார் என்று காட்ட வேண்டும் என்று தோன்ற…. அந்த நொடியே…

ரிஷியின் நம்பர் ப்ளேட்டைப் குறித்துக் கொள்ள நினைக்க… பின்னே வந்து தன் காரினைப் பார்ப்பது போல பார்த்தபடி…. திரும்பி ரிஷியின் பைக்கின் எண்ணை நோட்டமிட… அந்த எண்களைத்தாண்டி ’RK’ என்று எழுத்தப்பட்டிருந்த எழுத்துக்கள் தான் அர்ஜூனின் கண்களில் பட… அதைப் பார்த்தபடியே… ரிஷியின் பைக் எண்ணையும் மனதுக்குள் குறித்துக் கொண்டான்…

அதன் பின் அர்ஜூன்… பெரிதாக சண்டை போடாமல் அமைதியாக காரினும் அமர்ந்து விட…. ரிஷியும் தோளைக் குலுக்கியபடி… அதன் பிறகும் நேரம் கடத்தாமல் அங்கிருந்து நகன்றான்...

----

ரிஷி நடராஜின் பட்டறையை அடையும் போது.... மணி... 8.30.... அங்கு தனக்கு முன் காத்திருந்த அந்த இரு இளைஞர்களை பார்த்து புன்னகைத்தபடி வண்டியை நிறுத்தியவன்.... நிறுத்திய அதே வேகத்தில்… தன் கையில் இருந்த அந்த பட்டறையின் சாவியை அவர்களை நோக்கி அவர்கள் பிடிப்பதற்கு ஏதுவாக தூக்கிப் போட... அந்த இளைஞர்களும் அதைத் தவறவிடாமல் பிடித்து கதவைத் திறந்தனர்...

பைக்கிலிருந்து இறங்கி தன் கேசத்தை சரி செய்தபடியே தங்களை நோக்கி வந்த ரிஷியைப் பார்த்து…. அந்த இளைஞர்களில் ஒருவனான வேலன் என்பவன்....

“தலை இன்னைக்கு என்ன இன்னைக்கு லேட்… வழக்கமா சூரியன் உதிக்கிறதுக்கு முன்னாடி இங்க வந்து நின்னுருப்ப…” அவன் நக்கலாகக் கேட்டாலும் உண்மை அதுவே… ரிஷியைப் பற்றி வேலன் சொன்னதே உண்மை… ரிஷியின் பெரும்பான்மையான பொழுதுகள் இங்குதான் கழியும் என்பதே அது

“வேற ஒரு வேலை விசயமா வெளிய போய்ட்டு வந்தேன்…. டிராஃபிக் ல மாட்டிக்கிட்டேன்டா... நடராஜ் சார் வர்றதுக்கு முன்னாடி வருவோமோ என்னமோனு நினைத்தேன்...” என்ற போதே நடராஜனும் ஆட்டோவில் வந்திறங்க… இதுவரை கல்லென இருந்த ரிஷியின் முகத்தில் இளக்கத்துடன் கூடிய பவ்யம் வந்து சேர…

அவருக்கு வணக்கம் சொல்லியபடியே… அவரோடு இணைந்து நடக்க ஆரம்பிக்க வேலனோடு சேர்ந்தும் கொண்டான்…

மூவருமாக பேசியபடி உள்ளே நுழைய... ஏற்கனவே உள்ளே இருந்த தினகர்... அனைத்து ஸ்விட்சுகளையும் ஆன் செய்தபடியே....

“ஆர் கே அண்ணாத்தே இன்னைக்கு பவர் கட்டாம்... லீவ் தானே எங்களுக்கு...” என்று முகமெல்லாம் பல்லாக ரிஷியைப் பார்த்து கேட்க... ரிஷியோ

”பவர் கட் 11 மணிக்குத்தானே…. பார்த்துக்கலாம்... இப்போ மிஷின ஆன் பண்ணு… ஸ்டார்ட் பண்ணும் போதே… பவர் கட் பற்றி பேச்சு என்ன “ என்று தினகரை கடிந்தவனாகச் சொன்னவன்…