என் உயிரே !!! என் உறவே ??? - 55

அத்தியாயம் 55:

சித்தம் கலங்கி இருந்த பாலா…….. மெதுவாய் நகர்ந்தான்………தன்னவளைத் தேடி……. ரத்தக் கரையை தொட்டுப் பார்த்தவன்……அதன் ஈரம் ……. இப்போதுதான் நடந்திருக்கிறது என்ற உண்மையைச் சொல்ல…….கீழே விழுந்து அழ ஆரம்பித்தான்…. ஆண்மகன் என்ற அடையாளம் எல்லாம் அவனை விட்டு எப்போதோ போய் இருந்தது…… மனைவியைக் காப்பாற்ற முடியாதவன்……. ஆண்மகனாய் இருந்து என்ன பிரயோஜனம்…. கைகளில் ஒட்டிய ரத்தக் கறையைப் பார்த்தபடியே இருந்தான்……….. ரத்தக் கறையை தொடர ஆரம்பிக்க………….அது அவனை ஒரு அறையின் வாயிலில் நிறுத்த…………. மனம் அழுதது…….தன்னவளை எந்த நிலையில் பார்க்கப் போகிறோமோ என்று………கதவைத் திறக்கவே கைகள் நடுங்கியது அவனுக்கு…………கீர்த்தி……….என் கீது என்னை விட்டுட்டு போய்விட்டாளா…………நம்பவே மனம் மறுத்தது………… நடக்காமல் இருப்பதற்கு வாய்ப்பை எல்லாம் அவன் மனம் யோசித்தது………….. ஆனால் அவன் பார்த்த எதுவுமே அவனுக்கு அவளின் நல்ல நிலையைச் சொல்ல வில்லை………….ஆனாலும் மனைவியின் உயிர்………. தன்னைவிட்டு அத்தனை சீக்கிரம் போகாது என்றே நினைத்தான்……… நினைக்கும் போதே……….தன்னைப் பார்பதற்காக இழுத்து வைத்துக் கொண்டு இருந்தால்…..தன்னைப் பார்த்தவுடன் போய் விடுவாளோ என்று அஞ்சினான்…………… தயங்கினான்… அந்த அறைக் கதவைத் திறக்கவே……………

எல்லாம் முடிந்து விட்டது……இனி எதையும் மாற்ற அவன் என்ன கடவுளா……… தன்னை நொந்தபடி……. மொத்தமாய் அவன் வாழ்க்கை முடிந்து விட்டது………. இனி என்ன……….. யாருக்காக கீர்த்தனாவை துன்பத்தில் சுழழ விட்டோமோ அவள் கூட கிடைத்து விட்டாள்…….. தன்னவள் கூட அதை மறந்து மன்னித்து விட்டாள்…. ஆனால் மேலே இருக்கும் ஒருவன் தன்னை மன்னிக்கவில்லையா….. தனக்கு…..தன்னவளை பிரித்து……… நினைக்கும் போதே தன்னை நினைத்து சிரித்தான்………… இதைத்தான் தண்டனையாக அளித்து விட்டானா…… அவன் மனம் துக்கத்தையும் கடந்து அடுத்த நிலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்து இருந்தது…………. கண்ணில் கண்ணீர் நின்றது,……………… இந்த நிலைக்கு வந்த போதே தன் கீர்த்தியைப் பார்க்க வேண்டும்… அவளின் முகத்தை பார்க்க வேண்டும் என்ற உந்துதல் மட்டுமே அவனுள் இருந்தது…….. உடனே கையும் கதவின் தாழ்ப்பாளைத் திறக்க………

அங்கு…………..

ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்…………… தலையில் அடிபட்ட கோலத்தில் கிடக்க………… அருகில் தன்னவள்………. கீழே கிடந்தாள்…….. மனம் பதறி அவளை ஓடிப் போய் தன் மடியில் தாங்கியவன்….. அவன் இருந்த நிலையில் அவளை ஆராயவெல்லாம் இல்லை……………… அவளை தன் நெஞ்சோடு அணைத்து….. கட்டிக் கொண்டு……. கதற ஆரம்பித்தான் பாலா…………

கணவனின் கதறல் எல்லாம் அவன் கண்மணியின் காதில் விழ வில்லை………

அதே நேரம்….

அவளின் இதயம் அவள் துணைவனுக்காக….. அவனுக்காக மட்டுமே துடித்துக் கொண்டிருப்பது தெரியாமல்…. தெரியும் நிலையிலும் இல்லாமல்…… அவளால்…. அவன் மனைவியால்…… அவள் காதலினால்… அவன் கீர்த்தனாவினால்… முற்றிலும் கிறுக்கனாய் மாறியிருந்த பாலா அதை உணராமல் கதறிக்கொண்டிருந்தான்…….

தன் துடிப்போடு தன்னவளின் துடிப்பும் இணைந்து ஒருங்கே கேட்பதை சில நிமிடங்கள் கழித்துதான் உணர்ந்தான் பாலா………..

உணர்ந்த நொடியிலேயே மனமெங்கும் சந்தோச அலை……….. மின்சாரம் போல உடலெங்கும் விரவ…….. அதே வேகத்தில் அவளைப் பிரித்தவன்…….. அவளை முழுவதும் ஆராய்ச்சி செய்ய……… அவளுக்கு சிறு கீறல் கூட இல்லை………. வேக வேகமாய் மூக்கின் மேல் கை வைத்துப் பார்க்க……… அது சீராக எந்த தடுமாற்றமும் இல்லாமல் வந்து கொண்டிருந்தது……………….. அவளுக்கு ஒன்றுமில்லை……. என்று உணர்ந்த அந்த நொடி…… முதன் முதலில் அவளோடு அவன் கலந்த நொடியை விட………… இன்பத்தை அளித்தது அவனுக்கு……………. வேக வேகமாய் அந்த வீட்டில் தண்ணிர் இருக்கிறதா என்று தேடியவன் ஹாலுக்கு வர ………… அப்போதுதான் மதுவும் அங்கு இருக்கிறாள் என்று மீண்டும் ஞாபகம் வர …………. இருந்தும்… தன் மனைவியின் மயக்கத்தை முதலில் போக்குவோம் என்று நினைக்கும் போதே………….. அவள் மேல் எவ்வளவு காதல் இருந்ததோ……… அவ்வளவு கோபமும் வந்திருந்தது அவனுக்கு,…………………… இருந்தும் அவள் சூழ்னிலை என்னவோ என்று யோசித்தபடி தண்ணீரோடு வந்தவன்………….. கண்ணில் அவளின் கைப்பையில் இருந்து சிதறிய….. பொருட்கள் மேல் கவனம் பதிய………….அதில் இருந்த மிளகாய்ப் பொடி…………… கத்தி…….. சற்று தொலைவில் கிடந்த ஸ்ப்ரே………. என்று ஸ்தம்பித்தான். அருகில் இன்னொரு கவர் கூட கிடந்த்து……….அது என்னவோ என்று விட்டு விட்டான்……………..

ஆக……… அவன் மனைவி தெரியாமல் மாட்டவில்லை…… தானாகவே மாட்டிக் கொண்டாள் என்ற உண்மை உள்ளங்கை நெல்லிக் கனி போல் விளங்க…………..

சற்று முன் காதலில் அவளுக்காகத் துடித்த இதயம்………..இப்போது அதே அளவு கரை காணாத கோபத்தில் எகிறியது……….. அவன் உள்ளம் துடித்தது…… தன்னை நினைக்கவே இல்லை…. அவளுக்காக நான் இங்கே பைத்தியாக்காரனை விட………… மோசமான நிலையில் இருக்க… என்னை மறந்து………அவள் காப்பாற்றியது மது என்று கூட நினைக்கத் தோணவில்லை அவனுக்கு………..

மனைவி தன்னை நினைக்க வில்லை…… தன் நிலையை யோசிக்க வில்லை என்று சினம்தான் அவனைச் சூழ……….

அதே கோபத்தில் சென்று… அவளை பிடித்து தன்னருகே கொண்டு வந்து தண்ணீரைத் தெளிக்க……. அவனை இத்தனை நிமிடங்களாய் அவனைப் பாடாய் படுத்தி……. கொல்லாமல் கொன்று கொண்டிருந்தவள்……. மரண வேதனையை விட அதிகமான வேதனையை அவனுக்கு அறிமுகம் செய்த அவனது மனையாள் கண் விழித்துப் பார்க்க….. முதலில் அசௌரியாமாகத் திறந்த விழி……. தன் மனையாளனைக் கண்டவுடன்……… உயிர் மீண்டு விட்டோம் என்பதை விட…. தன்னவனை மீண்டும் பார்த்து விட்டோம் என்ற ஒரே நினைவில்………… சந்தோசத்தில் விரிந்து மலர………… அவனைப் பார்த்த சந்தோசம் உடலெங்கும் விரவி வாய் வார்த்தையில்………’பாலா’ என்று விகசித்து வார்த்தைகள் வர எழுந்து நின்றாள் ……………

“அந்த பொண்ணு…..ஊட்டியில பார்த்த……..” என்ற தட்டுத் தடுமாறி அவள் சொற்களைச் சேர்க்க…

அதே நிமிடத்திலே…….கணவனின்