என் உயிரே !!! என் உறவே ??? - 53

அத்தியாயம் 53:

கீர்த்தனா ப்ரதாப்பையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.... அந்த பொட்ட்டிக் ஷாப்பில் இருந்து வெளியெறியவனை சினேகமாய் பார்த்தபடியே போனை அழுத்த தொடங்கினாள்........அவன் கீர்த்தனாவை எல்லாம் கவனிக்கவே இல்லை…… கீர்த்திதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்……..ஆனால்..... அவன் முகம் திடிரென எதையோ பார்த்து மாற......கீர்த்தியும் அவன் பார்வை போன திசையை நோக்க..... அங்கு ஒரு காதல் ஜோடி நின்று கொண்டிருந்தது....... அவள் தோள் மேல் கை போட்டிருந்தபடி அந்தக் கடையில் நின்று பொருட்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்…. இவள் நல்லவன் நினைத்துக் கொண்டிருந்தவன் என்ன செய்தான் என்றால்... ஜோடியாய்…சந்தோசமாய் நின்ற அவர்களைப் பார்த்தவனுக்கு …என்ன ஆனதோ தெரியவில்லை......... அவர்களின் இடது புறமாக இருந்த அந்த கடையின் பலகையின் வைத்திருந்த பொருட்களை எல்லாம் தட்டி விட...அது அந்தப் பெண்ணின் காதலனோ..கணவனோ அவன் மேல் விழ....சட்டென்று நகர்ந்தான் அந்தப் பெண்ணை விட்டு.......பார்த்தால் தெரியாமல் தள்ளி விட்டது போல் தோன்ற…. கீர்த்தனாவுக்கு மட்டும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால் அது அவன் வேண்டும்னெறே செய்த செயல் என்று புரிய.......

சற்று முன் அவனைப் பற்றி மனம் நினைத்த நினைவுகளை எல்லாம் வாபஸ் வாங்கியவளாய் விழிகள் அதிர்ச்சியில் நிலைத்திருந்தன.......... அவனிடம் ஏதோ தவறு உள்ளது என்பதை உறுதி செய்தவளுக்கு வேறு என்ன செய்வது என்றே தோன்ற வில்லை...... அவளாக போய் அவனிடம்... அன்று உன் கூட இருந்த பெண் யார் என்றா கேட்க முடியும்.... என்ன செய்வது... என்ன செய்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு அந்த பெண்ணின் காயங்கள் நிறைந்த...கண்ணீர் கறை படிந்த முகமுமே மனதில் நிற்க... ஒருவேளை கடவுள் அவளுக்கு கொடுத்த அடுத்த வாய்ப்போ....ஒரு மகளாய்.. அன்று தாயின் பேச்சைக் கேட்கப் போய்....அவர்களை இழந்த நிலை மனதில் வருத்தம் தர....... இன்று தாயாய் அவள் மாறி இருந்த நிலையில்.... இப்போதைய சூழ்னிலையில்.. இது தேவையா என்று யோசிக்க....அவள் மனமோ....கீர்த்தி மறுபடியும் தவறு செய்யாதே....ஒரு முறை நீ செய்த காரணத்தால் உன் தாய் தந்தையை இழந்தாய்... மறுமுறை கிடைத்த வாய்ப்பை விடாதே..... உனக்கு ஒன்றும் ஆகாது… உன் குழந்தைக்கு ஒன்றும் ஆகாது… மனம் அடித்துச் சொல்ல....

பாலவை மனம் நினைத்து துணுக்குற்றது...... ஏற்கனவே ஒருமுறை அடிபட்டவன்.... தனக்கு ஏதாவது ஆகி விட்டால்....அவனால் தாங்க முடியுமா… என்று தயங்க.....

அந்த நல்லவனோ காரில் ஏறி கிளம்ப……..

அவ்வளவுதான்..... பாலாவையும் மறந்தாள்… தன் நிலையையும் மறந்தாள்.…….

காலையில் ஆட்டோவில் போகச் சொன்ன பாலாவிடம் பிடிவாதம் பிடித்து….. காரில் கிளம்பியவள்… இப்போது அருகில் நின்ற ஆட்டோவில் ஏறி அவனது காரை தொடரச் சொன்னாள்…….

ஆட்டோவில் போய்க் கொண்டிருந்தவளுக்கு………….பலவித எண்ணப் போராட்டங்கள்……… காலையில் இருந்து நடந்த நிகழ்வுகள்……. இப்போது செய்து கொண்டிருக்கும் வேலை…..அவனை விட மனதில்லை அவளுக்கு………… அவனது மூலம் மட்டுமாவது தெரிந்து கொள்வோம்…………..அதன் பிறகு பாலாவை வைத்து விசாரனை செய்து கொள்வோம் என்று முடிவு செய்தவள்………. சற்று நிம்மதி ஆகி… கவிக்கு போன் செய்து,…………….. தான் வழியில் ஒரு முக்கியமான.. நீண்ட நாள் தோழியை சந்தித்தாகவும்……அவளுடன் தற்போது போய்க் கொண்டிருப்பதாகவும்……….சிந்துவுக்கு தேவையான பொருட்களை வாங்கிப் போகுமாறு சொன்னவள்…………… முடிந்தால் அவளது பள்ளிக்கே வருவதாக கூறி முடித்தாள்………..

அடுத்து பாலாவுக்கு போன் செய்யப் போனவள்………

அவன் ஏதாவது கண்டுபிடித்து விட்டால்…..தன்னை அனுமதிக்க மாட்டான் என்று ………..பேசாமல் விட்டு விட்டாள்…………….. இவன் இருப்பிடம் மட்டும் பார்த்து வந்து விடுவோம் என்ற நினைவில்…………

அப்போதே இன்னொரு எண்ணமும் வந்தது………அவன் வேறு எங்காவது போனால்……….. என்று யோசித்தவள்…….

கொஞ்சம் அசட்டுத் தைரியமோ…. பாலாவிடம் கண்டிப்பாக திட்டி விழும் என்று தெரியும்……….. பார்த்துக்கலாம்……….. நம்ம கிட்ட பேசாம எத்தனை நாள் இருப்பார்…………. என்று தோன்றும்போதே……….. அவள் அவனிடம் பணம் கிடைத்ததை மறைத்ததை நினைத்து சிரிப்பு வந்தது……………. அப்பா அம்மாவுக்கு இது தெரிந்திருந்தால் எவ்வளவு சந்தோசப் பட்டிருப்பார்கள்…………… தன் தந்தை இந்தப் பிரச்சனையில் மாட்டியிருக்காவிட்டால் தனக்கும்… பாலாவுக்கும் இடையே எந்தவொரு உறவும் ஏற்பட்டிருக்காதோ………….. என்னன்னவோ எண்ணங்கள்… ஆனால் மனம் பாலாவைச் சுற்றியே வந்து கொண்டிருந்தது………..

----------

கீர்த்தியின் நல்ல நேரமா… இல்லை கெட்ட நேரமா என்று தெரியவில்லை

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அண்ணா நகரின் ஒரு வீட்டினுள் கார் நுழைய……….. கீர்த்தனா சற்று பெருமூச்சு விட்டவளாய்.. ஆட்டோவை விட்டு இறங்கியபடி

“அப்பா………..வீட்டுக்குதான் வந்திருக்கிறான்… என்று கண்பார்வையை சுழழ விட்டாள்… அந்த இடத்தின் அடையாளங்களை மனதில் பதிக்க…. ஓரளவு மனதில் பதித்த பின் சரி வீட்டிற்கு கிளம்புவோம்…. பிறகு பாலாவிடம் சொல்லி விசாரிக்க சொல்வோம்…. இதற்கே என்ன பேச்சு பேசுவானோ என்று நினைத்தபடி ஆட்டோவில் ஏற போனவளுக்கு வயிற்றைப் பிரட்டிக் கொண்டு வருவது போல் இருக்க…….. சட்டென்று நின்று எடுக்க ஆரம்பிக்க………. எதுவுமே வரவில்லை…. ஆனாலும் வயிற்றைப் பிரட்ட……. மயக்கமே வரும் போலிருந்தது,,,,,,,,,,,, ஆட்டோ டிரைவர் கிளம்பலாமா என்று அவசரப் படுத்த…. வேறு வழி இன்றி வேறு ஆட்டோ எடுத்துக் கொள்வோம் என்று அவனை அனுப்பி விட்டாள்………

வயிற்றில் ஒன்றுமில்லை…. போல…..ஆனால் காலையில் நல்லா தானே சாப்பிட்டோம் என்று தோன்ற…… இப்போது தனக்குள் இன்னொரு உயிரும் இருப்பதால் அது இனி பத்தாது போல் என்று மனதில் நினைத்தபடி

அருகில் இருந்த கடையில் இரண்டு பிஸ்கட் பாக்கெட்களை வாங்கியவள்….. இருந்த பசியில் அங்கேயே பிரித்து சாப்பிட ஆரம்பித்தபடி….. அடுத்த ஆட்டோ கிடைக்குமா என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க…..

பிரதாப் வீட்டிலிருந்து ஒரு பெண் வெளியேறினாள்……………..ஆனால் அவளது கையில் வரும்போது பிரதாப் கையில் இருந்த கவர்கள்…. அந்த கடையின் அடையாளத்துடன் இருக்க……….. அவள் கீர்த்தனாவை கடந்து சென்றாள்………………

கீர்த்தனாவுக்கு பகீறென்று இருந்தது……………… இப்போது இவளைத் தொடர வேண்டுமா…….. அது பெண்களுக்கான பிரத்தியோக ஆடைகள் விற்கும் கடை….. அப்படியென்றால் அந்தப் பெண்ணிற்குதானா…………… தங்கை என்றுதானே சொன்னான்………. மனம் குழம்பியது………. பேசாமல் இன்று வீட்டிலேயே இருந்திருக்கலாமோ……………… ஆனாலும் அன்று போல் விட்டுப் போக மனம் வரவில்லை……..

தன்னையுமறியாமல்…………..அந்தப் பெண்ணின் பின்னாலே போக ஆரம்பித்தாள் கீர்த்தனா…….

இரண்டு தெரு தள்ளி………….. ஒரு இஸ்திரி போடும் கடையில் அந்தப் பைகளை வைத்தவள்… அந்தக் கடைக்காரனிடம் ஏதோ சொல்லியபடி கிளம்பி விட்டாள்………..

கீர்த்தனா இதைக் கவனித்தாள்தான்……..இப்போது அவளைத் தொடர்வதா………..இல்லை இங்கேயே நிற்பதா……..

அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே………………. அவளை மிகவும் குழப்பாமல்…. ஒரு நடுத்தர வயது பெண் வந்து அந்தப் பைகளை எடுத்துக் கொண்டு சிறிது நேரம் பேசியபடி அங்கிருந்து கிளம்ப……….

இந்தப் பை இன்னும் எத்தனை கை மாறப்