என் உயிரே!! என் உறவே!!! 34

அத்தியாயம் 34

கிட்டத்தட்ட 5 வருடத்திற்கு முன்… ஊட்டியின் அழகான காலை வேளை….. கீர்த்தி கையில் கேமராவுடனும்….. கழுத்தில் மாட்டிய மொபைலுடனும் அந்த ஹோட்டலை விட்டு வெளியே வந்தாள்….. ஊட்டியின் அழகான அந்த காலைப் பொழுதை தன் கேமராவில் பத்திரப்படுத்த…

வினோத் அதற்கு முந்தைய வாரம்தான் தன் தாய்.. தந்தையுடன்… அமெரிக்காவில் செட்டிலானான்… ராகவ்-மைதிலிக்கு இஷ்டம் இல்லைதான் இதில்… வினோத் பிடிவாதம் பிடித்த ஒரே காரணத்தினால் அனுமதிக்க… கீர்த்தி மட்டும் அவர்கள் போகக் கூடாது என்று ஒரே பிடிவாதம் பிடித்தாள்… அவளின் பிடிவாததில் விஸ்வம்,மோகனா கூட தயங்க… மைதிலிதான்

“அவ கிடக்குறா….அவ ஒரு ஆளுன்னு…” என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தாள்…..

அவர்கள் சென்ற பிறகு இருவரிடமும் கோபத்தில் இருந்த மகளை ஒரளவு தேற்றி…. அவளுக்கு மாறுதல் ஏற்பட… ஊட்டிக்கு வந்திருந்தனர் ராகவனும்…மைதிலியும் கீர்த்தி …. அப்போது தனது பொறியியல் முதாலாமாண்டு ஆண்டு இறுதியில் இருந்தாள்

இங்கு வந்தவள் ஊட்டியின் இயற்கை எழிலில் தன் மனதை பறிகொடுத்தவள்..அதன் அழகில் குதூகலம் ஆனாள்….வந்து அன்றோடு 3 நாட்கள் ஆகி இருக்க….. அன்று காலையில்தான் கீர்த்தனா அவள் பெற்றோருக்குத் தெரியாமல் வெளியேறி இருந்தாள்..அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு போகத்தான் அவளது விருப்பம்.. ஆனால் வேண்டாம் என்று தடுத்து விட்டால்… அதன் பிறகு எந்த ஒரு காரியத்தையும் செய்ய மனது வராது அவளுக்கு…. அதனாலேயே சொல்லாமல் கொள்ளாமல் கிளம்பி விட்டாள் கீர்த்தி….

கழுத்தில் கிடந்த மொபைலை பார்த்தவள்… அது வினோத் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்த போன்… போகும் போது அவளிடம் கொடுத்துப் போயிருந்தான்…

”பெருசா போனை மட்டும் கொடுத்துட்டு போய்ட்டான்…. இந்த போன் மட்டும் எதுக்கு..” என்று வினோத்தை அர்சித்தபடி வந்தவள்…

அந்த காலை வேளையில் ஊட்டியின் அழகை ரசித்து தன் கேமிராவில் நிரப்பிக் கொண்டே…. ஹோட்டலை விட்டு சற்று தள்ளியே வந்து விட்டாள். அதை உணர்ந்தாலும் இயற்கை அழகு அவளை போக விடாமல் செய்ய… அவள் தன் வேலையை அதாவது புகைப்படம் எடுத்தவாறு சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள்…

அப்போதுதான அந்த சம்பவம் நடந்த்து…

முகம் முழுவதும் காயத்துடன்… அறை வாங்கிய தடங்களுடன்… தலைவிரி கோலாமாய் ஒரு பெண்னை அந்தச் சாலையின் சந்திப்பில் பார்த்தாள்…

பார்த்த முதல் பார்வையிலேயே முகம் சுழித்தாள் கீர்த்தனா…

ஏனென்றால் அருகில் வந்த அந்தப் பெண்… போதை மருந்துகளின் தாக்கத்தில் இருந்தாள்…. அவளால் நிற்கக் கூட முடியாமல் அவள் அருகில் வந்தாள்… அவள் கோலம் பரிதாபம் தரவைத்தாலும்…. அவளின் போதைப் பழக்கம் தந்த நடுக்கத்தை உணர்ந்தவள்..

அந்தப் பெண்ணைத் தாண்டி கடந்து செல்ல முற்பட…. அவள் கைகளால் தடுத்தாள்….. அவளால் பேச முடிய வில்லை போல்…. அவள் விரல்கள் கூட போதையின் விளைவாக நடுங்கின போல தோன்றியது…

” ப்….ளீ……ஸ்” என்றாள்…

”ப்ளீஸ்” என்ற மூன்று வார்த்தைகளுக்கே அவள் வாய் குழற…. கீர்த்தனா அவளை அற்பமான புழுவைப் பார்ப்பது போல பார்க்க………. அந்தப் பெண்ணின் பார்வையோ கீர்த்தியின் பார்வையின் மேல் எல்லாம் இல்லை…. அது அவள் மாட்டியிருந்த மொபைலின் மேல் இருக்க…

அவள் கண்களில் எதில் இருந்தோ அந்த மொபைல்தான் அவளைக் காப்பாற்றப் போகும் ஆயுதம் போல் ஆர்வத்துடன் பார்த்தாள்….

வேகமாக

அந்த மொபைலை காட்டி… அவளிடம் கை நீட்டினாள்… சட்டென்று கீர்த்தி பின்வாங்க….

அவள்…. நடுக்கத்துடன் கைகள் அவளை நோக்கி குவிக்க….. கீர்த்தனாவிற்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மொபைலை அவளிடம் கொடுக்க…

அவளின் கை நடுக்கத்திலும்… அவசர அவசரமாக வாங்கினாள்…. வேகமாக அதில் ஏதோ எண்களைப் போட்டாள் பத்து நம்பர்களைப் போடுவதற்கே அவள் பெருமுயற்சி செய்தாள் என்று சொல்ல வேண்டும்…. கீர்த்தியோ அலட்சியமாக பார்த்தபடி மட்டும் நின்றாள்….

யாருக்கு போன் செய்தாளோ அந்த நபர் எடுக்க வில்லை போல….

அவள் கண்களில் கண்ணீர் பெருக….. மீண்டும் முயற்சி செய்ய… அப்போதும் எடுக்கப் படவில்லை….

‘மது’… ஆம் அவள் மதுபாலா என்பது கீர்த்திக்கு தெரியவில்லை….. அவள் முயற்சி செய்தது பாலாவுக்கு என்பதும் அறிய வில்லை அப்போது…

மது துடித்தாள்….. மனதினுள்…

“பாலா எடுடா…. என்னக் காப்பாத்துடா….“ என்று மனதினுள் அத்தனை கடவுளையும் வேண்டியபடி…. மீண்டும் முயற்சி செய்யப் போக

கீர்த்தி இம்முறை….

“நான் போகனும்…. தேடுவாங்க … மொபலை கொடுங்க“ என்று கேட்டாள்.

கீர்த்தனாவுக்கு ஏனோ பரிதாபம் எல்லாம் வரவில்லை….. நிறைய படங்களில் பார்த்திருக்கிறாள் அவள்… போதை தேவைப்பட்டால்… எப்படியாவது அடைய வேண்டும் என்று நினைப்பார்களாம்….அவர்கள் அதற்காக என்ன வேண்டும் என்றாலும் செய்வார்கள்… அதுபோல்தான் இந்தக் கேசும் போல என்று நினைத்தாள்

கேவலம் ஒரு போனுக்காக கை குவித்ததையும்… அவளின் பதற்றமும் கீர்த்தியை இவ்வாறுதான் நினைக்க வைத்தன…. போதை மருந்திற்காக கூட யாரையாவது தன் மொபைலில் இருந்து அழைத்திருப்பாளோ என்று எண்ணியவள்…. இங்கு இருப்பது நல்லதல்ல என்று நினைத்தபடி அந்த இடத்தை விட்டு போகலாம் என்று எண்ணியே போனைக் கேட்டாள்…