என் உயிரே!! என் உறவே!!! 30

அத்தியாயம் 30

அன்று விடுமுறை தினம்….. அது மட்டும் இல்லாமல் கீர்த்திகாவும் வந்திருந்தாள்….கீர்த்தி பெற்றோர் இறந்த பின்னர் … அவளைப் பார்க்க இன்றுதான் வந்திருந்தாள்….. கீர்த்திகாவின் தங்கைக்கு….. அவள் அப்பாவின் இரண்டாவது மனைவிக்கு பிறந்தவள்….. இன்னும் 2 வாரத்தில் திருமணம்… இங்கேதான் மாப்பிள்ளை பார்த்திருப்பதால்… திருமண வேலைகளினால்…. இங்கே உள்ள அவர்கள் வீட்டில் அனைவரும் தங்கி இருந்தனர்….

திருமண பத்திரிக்கையை பாலாவிற்கு வைப்பதற்கு வந்திருந்தாள்…. கீர்த்தனாவைப் பார்த்தவளுக்கு…. சங்கடமாய் இருந்தது…. இருந்தாலும் கேட்டாக வேண்டுமென்பதால் துக்கம் விசாரித்தாள்…

அவளும் தாயை இழந்தவள்… தாலி கட்டிய கணவனை அநியாயமாக இழந்தவள் தானே… இழப்பின் வேதனை அவளுக்கும் தெரியும் தான்….

சிந்துவும் வீட்டில் இருந்த படியால்….ஓரளவு சூழ்நிலையினை மாற்றி கலகலப்பாக இருந்தது….

மணி 3 ஆகி இருந்த்து… வினோத் அலுவலக இடம் விசயமாக வெளியே போய் இருந்தான்….. குமார்தான் கூட்டிப் போயிருந்தான்….

கீர்த்தனா அவனை எதிர்பார்த்தபடி காத்திருந்தாள்….. 3 ஆகி விட்டது…. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் வருகிறேன் என்று சொல்லி இருந்தானே…. இன்னும் வரவில்லையே என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே வினோத்தும் வந்தான்….. உள்ளே நுழைந்தவன்….. அனைவரிடமும் ஹாய் என்று சொல்லிவிட்டு ரெஃப்ரெஷ் பண்ணிவிட்டு வந்து சாப்பிட வருகிறென் என்றபடி மேலே ஏறினான்….

கீர்த்திகாவை பார்த்தான் தான்….. ”யார் இந்தப் பெண்” என்றளவில்தான் அவனது எண்ணம் இருந்தது….

சிந்துவிடம் மட்டும்….

“ஹேய் சிந்து டார்லிங்….. உங்க அப்பாவும் வந்துட்டாங்க…..என்ற தகவலைச் சொல்லியபடி மேலே ஏறினான்….

”கீர்த்தி அக்கா… நா கிளம்புகிறேன்” என்று தன் புத்தகங்களை எடுத்து வைக்கலானாள்….

மேலே ஏறிக் கொண்டிருந்த வினோத்திடம் பாலா…

”விநோத்…. என்ன ஆச்சு போன விசயம்….” எனக் கேட்க

”டபுள் ஓகே… என்னைய பார்த்தாலே தெரியல…வந்து சொல்கிறேன்…” என்றான்

“சீக்கிரம் வாடா வினோத்…. உனக்கு பிடித்த டிஷ்…. மணி 3 ஆகி விட்டது…” என்று அக்கறையோடு சொல்ல

பாலாவிற்கு மட்டும் புகைந்த்து….. வினோத்தோடு அவளுக்கு உள்ள 23 வருட உரிமை அவனுக்கு புரிந்தும் கோபத்தை வரவழைக்காமல் இல்லை…. கஷ்டப்பட்டு மறைத்துக் கொண்டிருந்தான்…..

வினோத்திற்கோ….. அவனுக்கு இருந்த உற்சாக மனநிலையில் கீர்த்தியின் அக்கறையும் சேர….. தன்னை மறந்து…

“ஒகே குறத்தி….வன் மினிட்ல வந்துரேன்….“ என்று சொல்லிய பின் தான் உணர்ந்தான்…. தான் வாய் விட்டதை

அதை உணர்ந்து

”அய்யோ கீர்த்திடா… என் செல்லம்ல…. சாரி சாரி …. கீர்த்தி பட்டுல்ல…. தெரியாம… என்று ஆயிரம் கீர்த்தி போட்டான்” … பாலாவை வேறு ஓரக் கண்ணால் பார்த்தபடி…

பாலா கோபப் பட்டாலும் பரவாயில்லை…கீர்த்தியை சமாதானப் படுத்த வேண்டும்.. அவளது கோபம் அவனுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்

கீர்த்தி என்ற கீர்த்தனா…. பத்ரகாளியாக மாற……

கீர்த்தி என்ற கீர்த்திகா….. அவஸ்தையாய் இருக்க

சிந்துவிற்கோ வினோத்தை பார்த்து சிரிப்பாய் வர

கோபம் வந்திருக்க வேண்டிய பாலாவோ வேறு ஒரு நினைவில் மிதந்தான்… அது அவனுக்கும் அவன் மனைவி கீர்த்தனாவுக்குமான உறவின் முடிச்சு இன்று நேற்றல்ல….என்றோ விழுந்த முடிச்சு என்ற உணர்வில் தன்னை மறந்து நெகிழ்ந்து இருந்தான்…..

சிந்து தான்…

“ஹையோ அண்ணா….. கொஞ்சம் நிறுத்தறீங்களா… கீர்த்தி கீர்த்தி ன்னு….இந்த அக்கா பேரும் கீர்த்திதான்….”

”என்னது இந்தப் பொண்ணு பேரும் கீர்த்தியா” அதிர்ந்தவன் ரொம்ப சொதப்பி விட்டோமோ என்றிருந்தது….

”கீர்த்தி செல்லம்.. அது இதென்று வேறு சொல்லி விட்டோமே” என்று சற்று அசடு வழிந்தவன்…

”சாரிங்க…“ என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னவன்… இப்போதைக்கு இங்கு நிற்க வேண்டாம் என்று மேலேறினான். அதற்கு மேல் கீர்த்திகாவிடம் கவனம் செலுத்த வில்லை…

கீர்த்தனாவின் கோபம் தான் அவன் கவலை இப்போது…. முதலிலும் கூறுவான் தான்.. அப்போதும் அவள ஆர்பாட்டம் பண்ணுவாள்தான்... ராகவன் – மைதிலியின் சமாதானத்தில் தான் அடங்குவாள்…. அப்போது வராத கவலை …. இப்போது அவர்கள் இல்லாததால் வந்தது…

திரும்பி வந்தவன்…

“குட்டிமா இல்ல…..தெரியாம சொல்லிட்டேன்.. நீ வேண்ணா…என்னை எத்தனை அடி வேணடும்னாலும் அடிச்சுக்கோ” என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான்…

ஆனாலும் மலை இறங்காத மாரியாத்தா அவதாரத்தில் இருந்தான்…

பாலாதான் சுதாரித்து…

“கீர்த்தி…. என்ன பிடிவாதம் இது….. அவர்கிட்ட பேசு…. வினோத் பசியோட இருப்பார்…சாப்பாடப் போடு” என்றான்…

அவளோ சின்னக் குழந்தை போல் பாலாவிடம்…

“அவன் அடங்கவே மாட்டான் பாலா.. என்ன இப்டி கூப்டதடானு எத்தனை தடவ சொல்லி இருக்கேன்… அவனுக்கு நான் ஒன்னும் போட மாட்டேன்…. அவனே போட்டுக்கட்டும்… இல்ல பசியோடவே இருக்கட்டும்…. “

என்றபடி அவள் வீட்டிலிருந்த போது என்ன பிடிவாதம் பிடிப்பாளோ அந்த மாதிரி இருந்தாள்….. ஆனால் இங்கு அவள் மருமகள் என்ற