அன்பே நீ இன்றி-37

அத்தியாயம் 37:

அந்த வளாகம்……. இரவின் நிசப்தத்தில் மருத்துவமனைக்குரிய அமைதியைத் தாங்கி இருக்க…….. விஜய் தன் கைகளில் ஒரு பெண்ணை தாங்கி இருந்தான்…………… முகமெங்கும் கோரமாய்………………… உயிருக்கு போராடிக் கொண்டிருக்க…… விஜய் மனமெங்கும் வலியோடு………. அவன் கண்களில் தேடல்……………. தேடல் மட்டுமே இருக்க………….. அவனை விட்டுத் தூரமாய்… வெகுதூரமாய்…. தீக்ஷா கண் மூடி காட்சி தர……………. அவளைப் பார்த்தபடியே... அவளை நோக்கிப் போனவனின் கண்களில் சந்தோசம் இல்லை…………… தன் கையில் இருந்த பெண்ணை அப்படியே விட்டுப் போகவும் மனம் இல்லாமல்……… தீக்ஷாவினை நோக்கிப் போக… அவளுக்கும் அவனுக்காமான இடைவெளி அதிகமானதே தவிர….. இடைவெளியும் குறையவில்லை… அவளை நெருங்கவும் முடியவில்லை……….. தன்னை விட்டு விலகி விலகி போனவளின் கொடுமை தாள முடியாமல்……….’தீக்ஷாஆஆஆ” என்று அலறியபடி எழுந்தான்…………………. விஜய்……………. ஆனால் அவனால் எழ முடியவில்லை……… தீக்ஷா அவன் தோளில் சாய்ந்து படுத்திருக்க…. தன் கண்களை விரித்து…. தன்னருகே உறங்கிக் கொண்டிருந்த தீக்ஷாவை பார்த்த பின்னும் விஜய்க்கு அந்தக் கனவின் தாக்கம் குறையவே இல்லை…

மீண்டும் மீண்டும் தன்னவளைத் தொட்டுப் பார்த்தவனுக்கு தீக்ஷா தன்னருகில் தான் இருக்கிறாள்… என்று முழுவதுமாய் நம்பிய பின்னே தான் பெருநிம்மதி வந்தது.

தன்னவளை இன்னும் தன்னோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டவன்……….. கண்ணிமைக்காமல் தீக்ஷாவைப் பார்த்தபடியே இருந்தான்….

புது மணப் பெண்ணுக்கு இருக்கும் வழக்கமான பொலிவோடு……… நேற்றையை இரவில் தன்னோடு ஒன்றாகிப் போன நினைவில் உடலெங்கும் நாண ரேகைகள் ஓடி…… அவள் முகத்தைச் சிவக்கச் செய்திருக்க…. அதை பார்த்தபடி இருந்த விஜய்யின் முகத்திலோ இப்போது கவலை ரேகைகள் ஓடி அவன் முகத்தை வெளிரச் செய்தது… இப்போது வந்த கனவின் நினைவுகள்….

இத்தனை நாள் வரை எப்போதாவது வரும் அதே தெளிவற்ற கனவுதான்…. இன்று அதன் தெளிவை… அதன் காட்சியைக் காட்ட ….விஜய்க்கு நினைக்க நினைக்க பயங்கரமாய் தலை வலிக்க ஆரம்பித்து இருந்தது….

இத்தனை நாள் தெளிவாய் தெரியாத காட்சிகள்தான் அவனை குழப்பியது …என்ன கனவு என்று தெரியாமல் குழம்பியவனுக்கு….. இன்று கனவின் காட்சிகள் தெரிந்தாலும் அதன் காரணம் புரியவில்லை… தீக்ஷாவுக்கு ஏதோ தீங்கு… என்பது மட்டும் தெள்ளத் தெளிவாக தெரிந்தது.. அது மட்டும் இல்லை… தங்கள் திருமண வாழ்க்கையில்… தங்கள் வாழ்க்கையத் தொடங்கிய முதல் இரவிலேயே ஏன் இந்தக் கனவு…. இதற்கு முன்கூட இரண்டு மூன்று முறை எப்போது வந்தது என்று யோசித்தவனுக்கு…

ஓரளவு விளங்கியது….. அவனின் விபரம் அறியாத வயதிலேயே அவனுக்கு இரண்டு முறை இதே போல கனவு .. அதற்கும் தீக்ஷாவுக்கும் சம்பந்தமிருக்குமா என்றெல்லாம் அவனுக்குத் தெரியவில்லை…. ஆனால்…

தீக்ஷாவை முதன் முதலாய் பார்ப்பதற்கு முன் , அதன் பிறகு…. தன் விட்டில் முதன் முதலாய் காலடி எடுத்து வைத்த போது…. அதன் முந்தைய நாள்….

தீக்ஷா முதன் முதல் பார்த்த போது, அவள் முதன் முதல் தன் வீட்டுக்கு வந்த போது…. இப்போது… இப்போது அவளோடு வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த போது….. விஜய்க்குள் கலவரம் அதிகமாகத் தொடங்கி…. அவன் உடல் அவனையுமறியாமல் நடுங்கியது…..

“இது என்ன கனவு…………. என்னை விட்டு உன்னை எங்கேயும் போக விட மாட்டேண்டி………… ஆனா பயமாயிருக்கே தீக்ஷா………” என்று தனக்குள் அரற்றியவனின் மனமும் உடலும் அதிர்ச்சியில் நடுங்கத்தான் செய்தது…..

கனவாக இருந்த போதிலும்…தன் கையில் இருந்த இன்னொரு பெண் தீக்ஷா இல்லை என்று மட்டும் அவனால் நன்றாக உணர முடிந்தது…. அந்தப் பெண் யார்… என்று ஒருபுறம் யோசிக்க ஆரம்பித்தவனுக்கு… அவன் இருந்த பட படப்பில் தொடர்ந்து யோசிக்கக் கூட முடியவில்லை….”ஏதோ ஒரு கனவு என்றும் விட முடியவில்லை…” குழப்பமாய் உழன்றவனுக்கு தூக்கம் சுத்தமாய் தொலைந்து போக….

அப்போது அலாரம் சத்தமாய் அடிக்க ஆரம்பிக்க….. விஜய்க்கு … எங்கு அடிக்கிறது என்றே தெரியவில்லை… கட்டிலின் அருகே இருந்த மேஜையின் மேல் இருந்த தீக்ஷாவின் மொபைல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது…

“இந்த கும்பகர்ணி…. 5 மணிக்கு அலாரம் வைத்து எழுவாளா….. நம்ப முடியவில்லையே…” கிண்டலாக எண்ண ஆரம்பித்தவனுக்கு கனவின் தாக்கம் மெல்லக் குறைய…. எழுந்து ஆஃப் செய்வாளா… என்று தீக்ஷாவைப் பார்க்க…. அவளோ கொஞ்சம் கூட அசையவில்லை….

“சரி தானாவது… எழுந்து போய் அணைப்போம் என்று அவளை நகர்த்தி எழப் போக…. அவளோ …

“இந்தர்……… எங்க போறிங்க” …………. என்று தூக்கத்திலேயே கேட்டாள்………….

“அலார்ம் அடிக்குதும்மா...உன் பக்கம் இருக்கு…. ஆப் பண்ணு” என்றவனிடம்

“ப்ச்ச்… எனக்கு தூக்கம் வருது…. நீங்களே ஆஃப் பண்ணிடுங்க” என்றவளின் பதிலில்…

”உன்னலாம் திருத்த முடியுமா…” என்றவன் அவளை விட்டு எழப் போகத் தடுத்து நிறுத்திய தீக்ஷா… அவன் மேலே புரண்டு அந்தப் பக்கம் போக….. இப்போது அவளின் போனை எடுத்து அணைத்தவனுக்கு… சற்று முன் வந்த கனவின் அச்சம் அவனிடமிருந்து போய்… தீக்ஷாவும் தூங்க வில்லை என்பது புரிய……. மனைவியிடம் தன் வேலையை ஆரம்பித்தான்…

”தீக்ஷா………… தூக்கம் வரலை….. பேசிட்டு இருப்போமா” என்று வலை விரிக்க……………

தீக்ஷாவாவது மாட்டுவதாவது………………..

”நீங்க தானே… நல்லா பேசுவீங்க……. உங்க வாய் பேசுமா…. இல்லை கை பேசுமானு எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்…. எனக்கு தூக்கம் வருது… நீங்களும் தூங்குங்க… காலையில எல்லோர் முன்னாடியும் தூங்கி விழுந்திராதீங்க….” என்று அவனுக்கு வேறு அறிவுரை கூற

”எல்லாம் நேரம்” என்று முணுமுணுத்தவனை… தன்னோடு கட்டிக் கொண்ட நாயகியின்…. அணைப்பில்….. தலைவலி போய்…. மீண்டும் உறக்கம் தழுவியது…..

-------

தீக்ஷா விழித்தபோது மணி 8………….. லேசாய்க் கண் திறந்து பார்க்க… அவள் முன் விஜய் அவளைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான்……………

“குட்மார்னிங் அத்தான்” என்றவளிடம்………..

“மணி எட்டு” என்று விஜய் பதிலாய்ச் சொல்ல….

“குட்மார்னிங் சொன்னா….. பதிலுக்கு குட்மார்னிங் சொல்லணும் அத்தான்……….. “ சொன்னவளுக்கு அதன் பின் தான் அவன் சொன்ன 8 மணி ஞாபகம் வர....... வேகமாய் எழுந்து உட்கார்ந்தவள்…. தலையில் கைவைத்தவளாய்…….

“என்னது எட்டு மணியா… அலார்ம் வச்சேனே… அதை நீங்க ஏன் ஆஃப் பண்ணுனீங்க…. இப்போ பாருங்க லேட்… சாரி சாரி…” என்று அவனுக்கு பயப்படுவது போல் பாவனை காட்ட… அவளைக் குளியலறைக்குள் தள்ளிய விஜய்…. அவளிடம் வம்பு செய்யவும் தவறவில்லை……………..

அதன் பின் தீக்ஷா தயாராக ஆரம்பிக்க………….. புது மணமகனாய் விஜய்யும் தன் லீலைகளை ஆரம்பிக்க……… அதற்கெல்லாம்………….. புது மனைவியாக சமாளித்தவள்…. அவனிடம் கேட்டாள்….

“விஜய் அத்தான்…. 5.30 க்க்லாம் எழுந்துடுவிங்கள்ள… யுகி சொல்லி இருக்கான்…. எக்செர்சைஸ் பண்ண கொஞ்சம் லேட்டா வந்தால் கூட திட்டுவீங்களாம்… பாவம் என் ஃப்ரெண்ட் “ என்றபடி அவன் கேசத்தைக் தன் கைகளால் கலைக்க…

தன் மடியில் இருத்தியபடி…….

“சார் உங்ககிட்ட கம்ப்ளெயிண்டா….” என்றவன்

“விஜயேந்தர்க்கு கோபம் வரும்….. ஆனால் தீக்சாவோட இந்தருக்கு வராது” என்றவன் கண் சிமிட்டியபடி… சொன்ன காதல் வார்த்தைகளில்………..லேசாய் வெட்க்கப்பட………. அவளை ரசித்தபடி…..

“விஜய் அத்தான் எப்டிம்மா இந்தர் ஆனான்” என்று அவள் மூக்கோடு தன் மூக்கை உரசியவன்……. அதே வேகத்தில்

“அம்மா கோவிலுக்கு போகனும்னு கீழ வரச் சொன்னாங்க…. போகலாமா” என்று அவளைத் தன்னோடு அணைத்தபடி வெளியே வர…. ஞாபகம் வந்தவனாய்…..

“தீக்ஷா….. ஒரு விசயம்…. என்று தயங்கியவன்….

“3 மன்த்ஸ்…. என்னால எங்கேயும்…. நகர முடியாது… என்னோட ட்ரீம் ப்ராஜெக்ட்…. அதுக்காக கொஞ்சம் வொர்க் பண்ண வேண்டும்…. சோ புரிஞ்சுக்கோ… அதுனால… இந்த” என்று இழுக்க… தீக்ஷா அவன் அந்த வாக்கியத்தை முடித்தாள்….

”இந்த ஹனிமூன்….. அது இதெல்லாம் என்கிட்ட எதிர்பார்க்க கூடாது” என்று அவனைப் போலவே பேசிக் காட்டியவள்…. இன்னும் தொடர்ந்தாள்..

“அதுக்கப்புறம்….. இந்த ப்ராஜெக்ட் ஒக்கே ஆகிருச்சுமா.. சோ இதைக் நல்லபடியா முடிச்சுக் கொடுக்கனும்….. அதுனால நிறையா உழைக்கணும்ன்னு” அடுத்து சொல்வீங்க… இப்படியே அடுத்த ப்ராஜெக்ட்…. உங்களைப் பத்தி தெரியாதா… ஆனால் நான் உங்க பொண்டாட்டின்றதை மட்டும் மறக்காம வச்சுகோங்க” என்றவளிடம்

“சரிங்க மேடம்…. வேணும்னா… உங்க பேரை இங்க எழுதிடுங்க…” என்று தன் நெஞ்சைக் தொட்டுக் காட்ட….

அவன் சொன்ன அடுத்த வினாடி

“தீக்ஷா விஜய்” என்று கைகளால் எழுதி முடித்தவள்….. இப்போதைக்கு இது போதும்…. தேவைப்பட்டால்……………… பச்சை குத்திடுவேன்…. பி கேர்ஃபுல்………….. என்றபடி………..கை காட்டி சிறு குழந்தை போல் மிரட்ட……….. அவளுக்கு விஜய்யும் பயந்தவனாய் நடிக்க………… ”இது…. இந்த பயம் இருக்கட்டும் என் இந்தர்க்கு” என்று அவள் சிரிக்க…. விஜய்யும் அவளின் சிரிப்பில் கலந்தவன்……..வெளியே வந்தபின் அவளை விட்டு விலகி நடக்க…. தீக்ஷாவோ அவனை விடாமல்…………. அவன் கைகளோடு கோர்த்தபடி வர…. விஜய்…………..

”இந்த வீட்டில்….. நீ நான் மட்டும் இல்லை…. என்று கீழே காட்ட…………… இருவரின் குடும்பமும் இருவருக்காக……. காத்துக் கொண்டிருக்க…. மனமில்லாத போதும்… நாகரீகம் கருதி……. விஜய்யின் கைகளை தீக்ஷா விடப் போக…………… அவள் உணர்வைப் புரிந்த விஜய்… தன் சுண்டு விரலை மட்டும் அவளிடம் கொடுக்க…. சந்தோசத்தில் தீக்ஷா தன் இதழை அவன் முகத்தில் பதித்து……… அதே வேகத்தில் எடுத்திருந்தாள்………….

அவள் இதழ் பதித்த அதிர்ச்சியில்…. அதை அனுபவித்தானோ… இல்லையோ… யாரும் பார்த்து விட்டார்களோ…. என்று விஜய்யோ வேகமாய் கீழே பார்க்க… நல்ல வேளை யாரும் பார்க்கவில்லை… நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டவன்…………. அவளை முறைக்க…. அவனளோ

“இதெல்லாம் புதுசா கல்யாணவங்களுக்கு சகஜம்…. இப்போதானே உங்களுக்கு மேரேஜ் ஆகி இருக்கு………..பழகிடும்…………. வாங்க” என்று கொஞ்சம் கூட அலட்டல் இல்லாமல் அலட்சியமாய்ச் சொல்லியபடி……….. நகர…. அவளின் அதிரடியான செய்கையில் அடைந்த அதிர்ச்சியில் விஜய் அங்கேயே நிற்க… அவனையும் இழுத்துக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள் தீக்ஷா………..

படிகளில் இறங்கும் போது விஜய்……… தன்னை மீட்டெடுத்த விஜய்…. வழக்கமான விஜய்யாய் கம்பீரமாய் நடக்க……….

தீக்ஷாவுக்கு அனைவரையும் பார்த்த பின்னால்… நாணம் வர…..சற்று பின் தங்கியே வர… கீழே இருந்தவர்களின் மனங்களோ மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தது……….

ஜெயந்திக்கு மட்டுமே கொஞ்சம் பயம் இருந்தது…… இப்போது தீக்ஷாவின் முகத்தில் இருந்த சந்தோசமும்… அதில் இருந்த பூரிப்பும்……….. பார்த்தவளுக்கு……. நிம்மதியில் உள்ளம் கூத்தாட…..அன்னையாய் கண்களில் ஆனந்தம் வர……………. தன் அருகில் வந்த தன் மகளை……… அன்போடு அணைத்தாள்……..


தன் அன்னையிடம் சாய்ந்தபடியே….

“ஹேய் வைஜெயந்தி ஐபிஸ்…… என்ன திட்டாம…. என்னையே பார்த்துட்டு இருக்கீங்க……….” என்றவளை தன் கைகளால் நெட்டி முறிக்க