அன்பே நீ இன்றி-35

அத்தியாயம் 35:

கதவை அடைத்துவிட்டுத் திரும்பிய விஜய்யை தீக்ஷா நேருக்கு நேராகப் பார்த்தாள் தயக்கம் என்பது சிறிதும் இன்றி….

தீக்ஷா வந்ததால் தோன்றிய பதட்டம் முகத்தில் இருந்தாலும்…. விஜய்யின் முகம் சஞ்சலம் இன்றி தெளிவாக இருக்க…. அதையும் தீக்ஷா கவனிக்கத் தவறவில்லை

“பார்ட்டில தெளிஞ்சுட்டாரோ” மனதுக்குளே சொல்லிக் கொண்டவள்…

”கதவைப் பூட்டினால் மட்டும்….யாருக்கும் தெரியாதா அத்தான்” என்று வம்பளத்தபடி விஜய்யின் அருகே நெருங்க…. விஜய் வழக்கம் போல முறைக்கவில்லை என்றாலும்…

“இந்த நேரத்தில்…. தன்னுடன்…. கடவுளே…. இவ எப்போ என்ன பண்ணுவாள்னே தெரியலையே” என்று தனக்குள் மறுகியவன்…. வேகமாய் அவளை விட்டு விலகி…

“என்னடி பிரச்சனை உனக்கு…. இப்போ என் ரூமுக்கு ஏன் வந்த” என்று கோபமாய்க் கேட்டான்…..கோபம் வார்த்தைகளில் மட்டுமே இருக்க…. முகம் நேர்மாறாய் இருந்தது….

“எனக்கு என்ன பிரச்சனைனு உங்களுக்குத் தெரியாதா…. உங்க மொபைலை எடுத்துப் பாருங்க…. அது சொல்லும் என் பிரச்சனையை…. நான் ஒரு லூசுனு தான் உங்களுக்கு நல்லா தெரியும்ல…. நான் ஏதோ லூசு மாதிரி உளறுனேனா… அதையெல்லாம் பிடிச்சுக்கிட்டு உம்முனு ஆகிடுவீங்களா…. இப்போ என்ன தெரியனும் உங்களுக்கு….” என்று விஜய்யின் கோபமான வார்த்தைகளுக்கு ஈடு கட்டும் விதத்தில் தீக்ஷா சத்தமாக பேச

விஜய் தணிந்த குரலில்

“ஏய் ….. இப்போ எதுக்கு இப்டி பேசுற….. அதிலும் இவ்ளோ சத்தமா….“ என்று அவளின் கோபத்தை உணர்ந்து மீண்டும் அருகில் வர,..

தீக்ஷாவோ வேகமாய் விலகி …… கதவை நோக்கிச் சென்றாள்….

விஜய் ஒன்றும் புரியாமலும்… அவளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமலும் குழம்பியபடி… அவளையே பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருக்க…

கதவின் அருகே சென்ற தீக்ஷா… அவனை நோக்கித் திரும்பி….

“இங்க பாருங்க அத்தான்…. நான் உங்க கிட்ட மறுபடியும் மறுபடியும் தோத்துகிட்டே இருக்கேன்… நீங்க என்னை ஜெயிச்சுட்டே இருக்கீங்க… நீங்க என்னை லவ் பண்றீங்களா… இல்லை அந்த இளமதி சொன்ன மாதிரி பரிதாபப்படறீங்களானெல்லாம் தெரியாது…. ஆனால் என்னை விரும்பறேனு மேரேஜுக்கு முன்னாடியே உங்க வாயில இருந்து சொல்ல வைக்கிறேன்னு என் மனசுக்குள்ள சபதம் போட்டேன்.. ஆனால் அதில் நான் தோத்துட்டேன்…. இப்போ என்ன… யார் சொன்னா என்ன…. எனக்கு உங்களை பிடிச்சுருக்கு…. அது ஏன்லாம் தெரியாது….. சுயமரியாதை உள்ள பொண்ணா இருந்தால்… உங்களை லவ் பண்ணியிருக்க கூடாதுனு என் அறிவு சொல்லுது…. ஆனா என் மனசு… என் மூளை சொல்றதை கேட்க மாட்டேங்குது அத்தான்….. எனக்குப் பிரச்சனையே இதுதான் அத்தான்…..” என்றபடி மூச்சிறைக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தவள் பேச்சு பாதியிலேயே நின்றிருந்தது

வார்த்தைகளின்றி அவளது விழிகள் மட்டுமே அலைபாய்ந்தன… அதுவும் விஜய்யின் கண்களோடு கலந்து…

காரணம்… விஜய் அவளின் அருகில் நெருங்கி…. அவளைச் சிறைபிடித்தாற் போல அவளின் இருபுறமும் தன் கைகளால் அணைத்திருக்க… தீக்ஷா வார்த்தைகள் இப்போது தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டன…

“பேசி பேசியே மனுசன கொல்றடி…..“ என்றவனின்… கண்கள் அவளை மொத்தமாய் அவள் விழிகளோடு கலக்க…. இதை எதிர்பார்க்காத தீக்ஷாவோ திணறினாள் பேச முடியாமல்…. ஆனாலும் அவன் கண்களில் வழிந்த காதலை தயங்காமல் எதிர்கொண்டாள்…..

இருந்தும்….

“நான் போகனும் அத்தான்… அம்மா வந்துருவாங்க” தயங்கி தயங்கி வார்த்தைகள்… சிக்கியபடி வெளியே வர…..

அவள் கருவிழிகள் அலைபாய்ந்ததிலும்….. தன் அச்சத்தை தொண்டைக் குழியில் விழுங்கியதிலும்…. அவள் நிலையை உணர்ந்த விஜய்…. அவளை ரசித்தபடியே…

“புயலுக்கு இவ்ளோ நேரம் தெரியலையா…. அம்மா வருவாங்க ஆயா வருவாங்கன்னல்லாம்” என்று அவள் கண்களைப் பார்த்தபடியே புருவம் உயர்த்தியபடி நக்கலாகச் சொன்னவன்

“ஏதோ தோத்துதுட்டேன்….. அப்டி இப்டினு பிணாத்துன.. உனக்கு முன்னாடியே நான் உன்கிட்ட என் மனசை சொல்லிட்டேன்… போய் உன் போனை எடுத்துப் பாரு…” என்றவனின் நெருக்கத்தின் இடைவெளி இன்னும் சற்றுக் குறைய….

”நான் போகனும்” என்று மட்டுமே தீக்ஷா மீண்டும் சொல்ல…

“என்ன அவசரம்… இன்னும் நீ பேசி முடிக்கலேனு நினைக்கிறேன்” என்று சீண்டலாகக் கேட்க….

அவனின் சீண்டலில் இப்போது தீக்ஷாவும் தன் நிலை தெளிந்து…

“அவசரம் தான்….. என் அத்தான் எனக்கு…. அதுவும் முதன் முதலா அனுப்பி இருக்கிற மெசேஜை பார்க்கணும்தான்… தள்ளுங்க” என்று விலக எத்தனிக்க… விஜய்யோ விடவேவில்லை…..

”அவ்ளோ அவசரம்னா… இதைப் பாரு….” என்றபடி தன் மொபைலின் செண்ட் ஐட்டம் பகுதியை காண்பிக்கப் போக…

வேகமாய்…

“இல்ல இல்ல என் போன்ல பார்த்தால்தான் எனக்குத் திருப்தி என்று திரும்பி….. கதவைத் திறக்க தாழ்ப்பாளின் மேல் கைவைத்த அவளை அவனின் குரல் நிறுத்தியது…

“தாழ்ப்பாள் மேல கை வச்சேன்னா…. நான் உன் மேல கை வைக்க வேண்டியாதாகிரும்…எது வசதி…. ஜாய்ஸ் இஸ் யுவர்ஸ்” என்றவன் கைகளை விலக்காமல் சற்றி இடைவெளி விட…

தீக்ஷா விழித்தாள்…

“நம்ம ஆளா இது….” என்றுதான்…..

”தாழ்ப்பாள் மேல கைவைச்சாத்தான் என் மேல கைவைப்பாராமா… லூசுதாண்டா நீ….. உனக்காக நான் ஏங்கிட்டு இருக்கேன்…. நீ லூசு மாதிரி டையலாக் பேசிட்டு இருக்க… ஆனாலும் நல்லாத்தான் இருக்கு” என்று தன் நினைவில் உழன்றவளை விஜய்யின் குரல் கலைத்தது….

அதுவும் இனிமையான குரல்…. இப்போது கண் சிமிட்டக் கூட மறந்தவளாய் தீக்ஷா மீண்டும் விஜய்யின் கைச்சிறைக்குள் தானாகவே வந்தாள்… விஜய் பாடினான்… கண் சிமிட்டியபடி… புன்னகைத்தபடி….

ஊரெங்கும் தோரணம்.. நடக்கும் ஊர்வலம்..

உன்னோட கன்னத்திலே வைக்கலாமா –

”என்ன பார்க்கிற… நீ போட்ட பாட்டுதான்….. அன்னைக்கு முழுசா முடிக்கலைதானே… இன்னைக்கு கம்ப்ளீட் பண்ணிடலாமா” என்றவனின் வார்த்தைகளில் எல்லாம் பயப்படாமல்.. தீக்ஷாவோ அவனை பார்த்துக் கொண்டிருக்க… விஜய்யும் சளைக்காமல் அவளை எதிர் கொண்டான்….

தீக்ஷாவை இப்போது அவன் விழிகள் உரிமையாய்…. எதிர் கொண்டது….. தன் முன் நிற்கும் அவளை அவனது கண்கள் அளவெடுக்க ஆரம்பிக்க… தீக்ஷாவோ இன்னும் அவன் பாடிய நினைவிலேயே இருந்தாள்….

விஜய்யோ அவன் விழிகள் சென்ற பாதையில் தனது எண்ண ஓட்டங்களை மேற்கொண்டான்

கிட்டத்தட்ட ஒரு அலங்காரமும் இல்லாமல்…. தீக்ஷா அவன் முன் நின்றிருந்தாள்…. சற்று முன் கலைத்த கூந்தல் அலங்காரத்தால்… ஏனோதானோ வென்று தலை முடி கலைந்திருந்தது…. கண்களில் போட்டிருந்த கண் மை… முகம் கழுவி இருந்ததால் அது கூட கலைந்து கண்களை விட்டு கீழே வந்திருக்க……. நெற்றியில் பொட்டு மட்டுமே இருந்தது…. உதடுகளில்… அவனைக் காதல் வலையில் விழ வைத்த உதட்டுச் சாயம் இன்று இல்லை….. கழுத்தில் சின்னதாய் ஒரு ஜெயின் அணிந்திருந்தாள்…… காதில் அது கூட இல்லை…. ஏதோ ஒரு புடவை அணிந்திருந்தாள்… இரவுக்கென்று அணிந்திருந்ததால்….. அது கூட சரியாக கட்டாமல்…. எதோ பேருக்கு கட்டி இருந்தாள்… விஜய்யின் ஆராய்ச்சிப் பார்வை…………. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்……… மோகப் பார்வையாய் மாறிக் கொண்டிருக்க…. தீக்ஷா அவனின் பார்வைகளின் அர்த்தம் தெரியாதவளா….

அவனின் பார்வை மாற்றங்களை உணர்ந்தவள்….

“ஹலோ அத்தான்…..” என்று கைவிரல் சுண்டி அவனின் பார்வையை கலைக்க…

”ஹ்ம்ம்….” என்றவனின் குரல்தான் தாபமாய் கிறக்கத்துடன் பதில் தந்தது

தீக்ஷா…. அப்போதுதான் உணர்ந்தாள்… அவனின் கண்கள் மட்டுமே அவளை உரிமையாய் தழுவிக் கொண்டிருக்க… அவனின் கை விரல்கூட அவள் மேல் படாமல் இருந்தது….

உரிமையாயாய் இருக்கும் போது கூட இன்று கண்ணியம் காக்கிறவன் தான் அன்று……….. அன்றைய நிகழ்வுகளை நினைக்காமல் தான் இருக்கப் பார்க்கிறாள்…. ஆனாலும் அவளை மீறி வந்து விடத்தான் செய்கிறது….

தீக்ஷா சுயம் உணர்ந்து…. இங்கிருப்பது இனி சரியில்லை என்று அவளின் அறிவு சொல்ல… விஜய்யிடம்

“அத்தான் ….. நைட் உங்க முகமே சரி இல்லை… அதுதான் உங்க கிட்ட பேச வந்தேன்…. இப்போ என் மேல கோபம் இல்லைல….. உம்மணா மூஞ்சியா இருக்கக் கூடாது சரிதானே… நான் வருகிறேன்” என்றவள் கதவைத் திறக்க…. விஜய் சட்டென்று அவளை இழுத்து தன்னோடு அணைத்தபடி கதவை மூடியவன்…

“லூசு…. எதையுமே பார்க்க மாட்டியாடி…. யாராவது நிற்கிறங்களானு பார்த்துட்டு போ….. எல்லாத்திலும் அவசரம்…. என்று கடிந்தவன்… அவளைத் தனி பிடியில் வைத்தவாறே…. வெளியில் பார்த்தவன்…. யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து விட்டு…. அவளிடம் திரும்பி…

“இப்போ போ” என்று சொல்லியபடியே அவளை தன் பிடியிலிருந்து விலக்கினான்…. அவனே உணரவில்லை.. அவள் வேகமாய் கதவைத் திறந்ததும்… பிடித்து நிறுத்தப் போய் … தான் அறியாமலே…. தனக்குள் கொண்டு வந்திருந்தான்

ஆனால் தீக்ஷாவோ…. அவனிடமிருந்து விலகாமல்… அவனோடு இன்னும் ஐக்கியமாக…. விஜய் அவளின் ஒன்றலை உணர்ந்தான் தான்… இருந்தும் இருக்குமிடம்… நேரம் இதை உணர்ந்தவன்

“தீக்ஷா…. வெளியில யாருமில்ல…. இப்போ போம்மா” என்றபடி அவளை கிளம்பச் சொல்ல

அவன் வார்த்தைகளுக்கு… தீக்ஷாவிடமிருந்து பதில் வராமல் போக…

அவளைத் தன்னோடு இன்னும் சேர்த்து அணைத்த விஜய்க்கு அவளின் நெற்றியின் இதழ் பதிக்க ஆசை இருந்த போதும் … தன்னை அடக்கி இருந்தான்……

”தீக்ஷா” அவனின் குரல் அமைதியாகவும் அழுத்தமாகவும் அவளை அழைக்க…. அவளோ

“அத்தான் ஒரு 10 மினிட்ஸ்.. ப்ளீஸ்” என்று சலுகையாய் சினுங்கினாள் அவள் அத்தானிடம்…

”என்னது 10 மினிட்ஸா…. ஆள விடு… இடத்தைக் காலி பண்ணு… ” என்றவனை தீக்ஷா முறைக்க

“செல்லம்ல…. இன்னைக்கு ஒருநாள் மட்டும் தானே… அதுக்கப்புறம் நீயே போறேனு சொன்னால் கூட உன்னை நான் விட மாட்டேன்… ப்ளிஸ்…..” என்று கெஞ்ச… தீக்ஷா அதற்கெல்லாம் மசிபவளா…..

அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்த அவள்……… அன்று தெரியாமல் இதழ் பதித்திருந்தாள்…. இன்று தெரிந்தே இதழ் பதிக்க…. விஜய் அவளின் காதில் சொன்னான்

“முத்தம் வச்சே ஆளக் கவுத்திருவியாடி….” என்றவனிடம் நிமிர்ந்த தீக்ஷா….