சந்திக்க வருவாயோ?-62 Part 1

அத்தியாயம் 62 Pre Final2 -1:

அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்குப் பின்…

சந்தோஷ் – மிருணாளினி வாரிசான ‘சிந்தியா’ விற்கு காதுகுத்து விழா ஆம்… டெல்லி திரும்பியபின் சந்தோஷ் மிருணாளினி இருவருமாக பேசி முடிவு செய்து தங்கள் பெற்றோரின் சம்மதத்தோடு பெண் குழந்தையை தத்தெடுத்து அக்குழந்தைக்கு ‘சிந்தியா’ என்ற நாம கரணமும் சூட்டி இருக்க.. அக்குழந்தைக்குத்தான் காதணி விழா… அது மட்டுமல்லாமல் கூடவே வசந்தியின் கிராமத்தில் திருவிழா வேறு அந்தச் சமயத்தில் வந்து சேர…

மொத்த குடும்பமும் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தோஷமாக ஒன்று கூடி இருந்தனர்… அதிலும் காரில் இல்லாமல் அவர்கள் கிராமத்திற்கு ட்ரெயினில் கிளம்புவதாக முடிவு செய்திருந்தனர்… வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு

சந்தியா, காதம்பரி, திவாகர் குடும்பம்… பரிமளா-மணிகண்டன், வசந்தி-கணேசன், சுகுமார்-யசோதா என அந்த ரெயில்வே ஸ்டேஷன் ஒரே களை கட்டி இருந்தது….

நர்மதா- திவாகர் மோகனாவின் ஒரே பெண் வாரிசு… அவளுக்கு முதல் ட்ரெயின் பயணம் என்பதால் உற்சாகமாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தாள்….

”நமு… சிந்தியாவைப் பிடிச்சுக்கோ” என மிருணாளினி நர்மதாவிற்கு எச்சரிக்கை செய்து கொண்டிருக்கும் போதே….

வழக்கம் போல அங்கு விற்க வரும் சுண்டல், கடலை, மாங்கா விற்கும் தள்ளும் வண்டி வர… நர்மதா திவாகரிடம் போய் நின்றிருந்தாள்… திவாகர் அவளுக்கு மட்டுமின்றி மொத்த குடும்பத்துக்குமே வாங்கிக் கொடுக்க… நர்மதா கையில் இருந்த கடலையை சிந்தியாவுக்கு ஊட்டி விடப் போக…

மிருணாளினியோ அதைத் தடுத்தபடியே… ”இல்லை நர்மதா… பாப்பாக்கு இந்த மாதிரி ஃபுட்லாம் ஒத்துக்காது… வேண்டாமே… எனக்கும் வேண்டாம்“ என்று பட்டென்று சொல்ல

நர்மதாவின் முகம் போன போக்கைப் பார்த்து… அருகில் இருந்த சந்தியாவுக்கு இலேசாக புன்முறுவல் வர…

“நமுக்குட்டி… சித்திக்கு கொடு…. சித்தியோட ஷேரையும் ப்ளஸ் மிருணா அத்தை ஷேரையும்” என்று அவளிடமிருந்து தனக்கான பாக்கெட்டுகளை வாங்க…

மிருணாளினியோ

“என்னோட ஷேர் என்னோட அத்தைக்கு ” என்று தனக்கானதை வாங்கி தன் அத்தையிடம் கொடுக்க..

சந்தியாவுக்கு இன்னும் முகத்தில் பெரிதாக புன்னகை வந்திருக்க… கடலையைச் சாப்பிட்டவளின் கையில் வைத்திருந்த பொட்டலம் மடித்த பேப்பரில் அவள் பார்த்த செய்தி… அவளை இழுக்க… வேகமாக தன் குடும்ப உறுப்பினர்களை விட்டு தனியே வந்து அங்கிருந்த நடை மேடையில் போடப்பட்டிருந்த அமரும் மேடையில் வந்து அமர்ந்தாள்…

கடலையைக் கையில் கொட்டியபடி… அந்த பேப்பரில் இருந்த செய்தியைப் படிக்க ஆரம்பித்தாள்

சிறு அளவிலான பெட்டி செய்தி அது… அதீனா வழக்கு சிபிஐ வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டபின் வந்திருந்த செய்தி அது… கரண் அதீனாவால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டது குறித்தும்… அதீனா தனக்குத்தானே சுட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டதைப் பற்றியும் குறித்த உண்மை நிலவரம் வேண்டி மக்கள் மன்றம் ஒன்று வழக்கு பதிவு செய்திருக்க… அதைத் தொடர்ந்து அந்த வழக்கு சிபிஐ விசாரணைக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டதாக அந்த செய்தி இருக்க… கண்களை அதில் ஓட்டியபடியே சில நேரம் இருந்தவளுக்கு..

அதீனாவின் ஞாபகம் வர… அவளையுமறியாமல் அவளது கண்கள் தந்தையையும் தாயையும் பார்த்தது… இன்னும் அதே தாய் தந்தைதான்… தாமரை இலைத் தண்ணீர் உறவுதான் அவர்கள் உறவு…. ஆனால் இப்போது இந்த இருவரின் தனித் தனி உலகம் சிந்தியா என்ற இன்னொரு உலகத்தால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது

சிந்தியா என்று அதீனா ஞாபகத்தால் நாமகரணம் சூட்டப்பட்ட்ட பெண்… தந்தை இவ்வளவு பாசம் காட்டுவாரா… சந்தியாவுக்கே வியப்புதான்… தனக்கு கிடைக்காத… வேண்டுமென்றே மறுக்கப்பட்ட தந்தை பாசத்திற்கு ஏனோ இவளும் அதன் பிறகு ஆசைப்படவில்லை…. அதற்காக ஏங்கவும் இல்லை… அவரும் இவளுக்கு அந்தப் பாசத்தை கொடுக்க நினைக்கவும் இல்லை… இப்போதைக்கு அவரின் உலகம் குட்டி சிந்தியா மட்டுமே… அவளைப் பற்றிப் பேச யார் கிடைத்தாலும் அவரது உலகத்தோடு இணைத்துக் கொள்வார்… இப்போது அவரது மனைவி மட்டுமே சிந்தியாவைப் பற்றி பேச கிடைத்த ஆள் என்பதால்… வசந்தி-கணேசன், கணவன் மனைவியாக தங்கள் பிள்ளைகளிடம் காட்ட மறந்த பாச பந்தத்தை தாத்தா-பாட்டியாக தங்கள் பேத்திக்கு காட்டிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்…

சந்தியாவுக்கு இப்போது ஒரு சந்தேகம் வந்திருந்தது….

வேறு ஒன்றுமல்ல… மிருணாளினி – சந்தோஷுக்கு அடுத்த குழந்தை பிறந்தால்… தன் தாத்தா பாசத்தை அந்தக் குழந்தையிடம் காட்டுவாரா… இல்லை என் பாசம் எனக்குக் கிடைத்த முதல் பேரக் குழந்தைக்கு மட்டும் என மறுத்து விடுவாரா… இதழ்கள் ஏளனத்தில் வளைந்தன…

அதே நேரம்

மிருணாளினி- சந்தோஷுக்கு குழந்தையா என்று தன் சகோதரனின் வாழ்க்கை குறித்து மனம் யோசித்த போதே… கூ வென்ற ட்ரெயினின் ஓசை வெகு அருகில் கேட்க…

அதே நேரம் நர்மதா ”சந்தியா சித்தி ட்ரெயின் வந்துருச்சு” என்று அழைக்க…

”வருகிறேன்” கை காட்டியபடி எழுந்தவளின் கண்கள் எதிர்புறத்தை வெறிக்க… கையில் இருந்த கடலை மடித்த காகிதத்தை கசக்கி தூக்கிப் போட்டவளாக… தன் குடும்பத்தை நோக்கி போக… ட்ரெயினும் அங்கு வந்திருந்ததது…

வழக்கமாக சந்தியா எப்போதுமே பயணியர் லிஸ்ட்டை சரிபார்க்கும் வழக்கம் உடையவள் என்பதால்… அந்த வழக்கம் இப்போதும் வந்திருக்க… வரிசையாக விரல் வைத்து சரிபார்த்தபடியே வந்தவளின் விரல்கள்… “சந்தியா ராகவ ரகு ராம்” என்ற இடத்தில் வந்து நிற்க… விரல்கள் இவளது பெயருக்கு பின் இருந்த ’ராகவ ரகு ராம்’ என்ற பெயரில் வேலை நிறுத்தம் செய்ய…

அந்த பெரிய லிஸ்ட்டில்… ராகவரகுராம் பெயர் தனித்து இல்லை… இவளோடு மட்டுமே சேர்ந்திருக்க.. கவனம் விரலில் அணிந்திருந்த மோதிரத்தை நோக்கிச் சென்றது….

மோதிர விரலில் இருந்த மோதிரத்தில் மூன்று ‘R’ களை சூழ்ந்த ‘S’ என்ற எழுத்திருக்க… ராகவ் நிச்சயதார்த்தம் அன்று இவளுக்கு கொடுப்பதற்காக வாங்கி வைத்திருந்தது என்று சிவாவிடம் இருந்தது… யாரிடம் சேர வேண்டுமோ… அவளிடமே வந்து சேர்ந்திருந்தது…

“சந்தியா லக்கேஜைக் கொடு…” என்று சந்தோஷ் கை நீட்ட அவனிடம் கொடுத்தபடி… ட்ரெயினின் படிகளில் கால் வைத்தவளின் கண்கள் இப்போதும் நடைமேடையை ஏக்கமாக பார்த்தபடிதான் இருந்தது…. கணவன் வரமாட்டான் என்று தெரிந்திருந்த போதும்…

ட்ரெயினும் மெதுவாக கிளம்ப ஆரம்பிக்க… மொத்த குடும்பமும் அவரவர்க்கான இருக்கையில் உட்கார ஆயத்தமாகி இருக்க சந்தியாவோ வாசற்படியிலேயே நின்றபடியே பார்த்தபடி இருக்க… அதே நேரம் ராகவ் அவளை ஏமாற்றாமல் வெகு தூரத்தில் அந்த ட்ரெயினை பிடிப்பதற்காக ஓடி வந்து கொண்டிருக்க… அதுவரை இருந்த சந்தியா அடக்கி வைத்திருந்த மொத்த குரலும் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தது… அத்தனை சந்தோஷத்தில்…

“ரகு… ரகு… நான் இங்க இருக்கேன்” என்று இவள் இங்கிருந்தே கை காட்டியபடி உற்சாகமாக கை அழைக்க… அவளுக்கிருந்த சந்தோஷ வெள்ளத்தில் தன்னையுமறியாமல் கடைசிப்படியில் கால்களை வைத்தவள்… தன்னை மீறித் தடுமாற… வேகமாக தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொள்ள போராடியவளை… வேகமாக உள்ளிருந்து ஒரு கை இழுக்க… நடுத்தர வயது பெரியவர் அவர்…

“ஏம்மா… கொஞ்சம் தவறி இருந்தால் கீழ விழுந்திருப்ப…. ” என்ற திட்டியபடி அவளை உள்ளே இழுத்தவரிடம்

“இல்லை…இந்தக் கைல பிடிச்சுட்டுத்தான் இருந்தேன்..“ என்று அவருக்கு முணங்கலாக சந்தியா சொன்ன போதே…

“என்ன பிடிச்சுட்டு இருந்தியோ… உள்ள போம்மா” என்று சொல்லி விட்டு அவர் போக… அதெல்லாம் கேட்டு விட்டால் அவள் ’சந்தியா ராகவ ரகு ராம்’ ஆவாளா.. இப்போது மீண்டும் வாசலில் வந்து நின்று மீண்டும் எட்டிப்பார்க்க… அங்கு ராகவ் ஓடி வந்ததற்கான தடயமே இல்லாமல் இருக்க… சில நிமிடங்கள் அங்கிருந்தபடியே வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்து கொண்டிருக்க… திவாகர் வந்து அழைக்க… வேறு வழியின்றி உள்ளே வந்தாள் சந்தியா…

சந்தியா- நர்மதா சந்தோஷ்- மிருணாளி , காதம்பரி-முரளிக்கு என ஒரே கோச்.. திவாகர்-மோகனா மற்ற பெரியவர்களுக்கெல்லாம் அடுத்தடுத்த கம்பார்ட்மெண்ட்டில் இருக்கைகள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்க… ஒரே ஜாலி அரட்டை என அங்கு போய்க் கொண்டிருக்க…

நர்மதா திடீரென