சந்திக்க வருவாயோ?-48

அத்தியாயம்: 48



/*பூவோடு வாசமில்லை

காற்றோடு சுவாசமில்லை

என்னோடு நீயும் இல்லயே


அன்பே என் அன்பே

எங்கே நீ எங்கே

உன்னில் என்னை தொலைத்தேனடி

உன்னால் இன்நாள் மரித்தேனடி*/

ராகவ் சந்தியாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த அழைப்பைக் துண்டித்து விட்டு… வெளியில் வந்த போது

”மிருணாளினி வெளில வாடி” என்ற உக்கிர குரலில் ரௌத்திரமான கண்களோடு காட்சி அளித்த சந்தோஷைத் தான் ராகவ் பார்க்க முடிந்தது…. அதிலும் அவன் குடித்துவிட்டு வேறு வந்திருப்பான் போல… முழு போதையில் இருந்தான் சந்தோஷ்… ராகவ் கீழிறங்குவதற்கு முன்னேயே…. சுகுமார், யசோதா என இருவரும் வரவேற்பறைக்கு வந்திருக்க…

“ஹைய்யோ இவன் ஏன் இப்படி பண்ணித் தொலைக்கின்றான்” என்ற கடுப்பே மிஞ்சியிருந்தது ராகவ்வின் எண்ணங்களில்… இவன் பொறுமையாகவே இருக்க மாட்டானா என்ற கோபம்தான் பொங்கியது ராகவ்வுக்குள்

இத்தனை களேபரத்திலும்… மிருணாளினி அவள் அறையை விட்டு வெளியில் வரவில்லை… சந்தோஷின் குரல் அந்த வீடு முழுவதுமே எதிரொலிக்க.. அவள் அறையில் மட்டும் கேட்காமல் இருக்குமா… வேண்டுமென்றே வராமல் இருக்கின்றாள் என்பது ராகவ்வுக்கு நன்றாகப் புரிய…

அதே நேரம் சுகுமார் சந்தோஷிடம் பேச ஆரம்பிக்கப் போக வேக வேகமாக படிகளில் இறங்கியவன்… தான் பேசுவதாகக் கூறி… தன் தந்தையைத் தடுத்துவிட்டு சந்தோஷின் அருகே போக…

ராகவ் சந்தோஷின் அருகில் வந்தானோ இல்லையோ… அதே நொடி…. … மிருனாளினி அனுப்பி இருந்த வக்கீல் நோட்டிஸ் பேப்பர் அத்தனையும் ராகவ் முகத்தில் எறியப்பட்டிருந்தது சந்தோஷின் கரங்களால்…

சந்தோஷின் இந்த செயலில் ராகவ்வுக்கு அதிர்ச்சியும் கோபமும் வரத்தான் செய்தது.... இருந்தும் அடக்கிக் கொண்டவனாக… பொறுமையை கையில் எடுத்துக் கொண்டவனாக… குனிந்து அத்தனை பேப்பர்களையும் பொறுக்க ஆரம்பித்தான்…

அதைப் பார்த்த சந்தோஷோ இன்னும் இளக்காரமாக ராகவ்வைப் பார்த்தபடி…

“அதை எடுத்து என்ன பண்ண போற நீ… அத்தனையும் வேஸ்ட் … உன் தங்கை எனக்கு அனுப்பி இருக்கிற டிவர்ஸ் நோட்டிஸ்… அதெல்லாம்“ என்று ஆங்காரமாக ஆரம்பித்தவன்… இன்னும் சத்தமாக

“அன்னைக்கு அவ்வளவு தூரம் சொல்லியும்… அடங்காமல் ஆடுறா… உங்க வீட்ல ஒருத்தவங்களுக்கு கூடவாடா அவகிட்ட பேச தைரியம் இல்லை… அவ எங்க இருக்கா… அவ ரூம் எது… இவளுக்கெல்லாம் மானே தேனேல்லாம் செல்லாது” என்று மிருணாளினியின் அறையைத் தேடியபடி நோட்டமிட…

“சந்தோஷ்… தேவையில்லாம நீ வார்த்தைகளை அதிகமா விடுறா… இது நல்லதுக்கில்ல…” என்று சற்றுமுன் சேகரித்த தாள்களை அருகில் இருந்த மேசையில் வைத்தபடி… ராகவ்வும் நிதானமாகத்தான் பேச ஆரம்பிக்க… அந்த நிதானமெல்லாம் சந்தோஷுக்கு இல்லை…. வேகமாக ராகவ்வின் சட்டையைப் பிடித்த சந்தோஷ்

“எதுடா நல்லதில்ல… நான் தப்பு பண்ணினேன் தான்… கால்லயும் விழுந்துட்டேன்.. இதுக்கு மேல உன் தங்கச்சி என்ன எதிர்பார்க்கிறா என்கிட்ட…” என்று அவன் சட்டையை விட்டவன்… கேவலமாக ராகவ்வைப் பார்த்தபடியே

“உன்கிட்டலாம் பேசி என்ன பிரயோஜனம்… கட்டின பொண்டாட்டியவே தங்கைக்கு பயந்து வீட்டை விட்டு வெளிய அனுப்பினவன் தானே…” என்றவன்…

ராகவ்வின் முறைப்பை எல்லாம் கொஞ்சம் எல்லாம் கண்டு கொள்ளாதவனாக…

”மிருணா ரூம் எது… அதை மட்டும் காட்டு” என்று முறைக்க…

”சந்தோஷ்…. தேவை இல்லாத அராஜகம் பண்ற…. நீ இப்போ இருக்கிற நிலைமைல அவகூட பேசுனா… இன்னும் பிரச்சனைதான் ஆகும்…” ராகவ் கோபமாகப் பேசினாலும்… நிலைமையை சந்தோஷுக்கு விளக்கவே செய்தான்… ஆனால் சந்தோஷ் புரிந்து கொள்ளும் நிலையில் தான் இல்லை….

“பிரச்சனை தானே வரட்டும்… நானும் பார்க்கிறேன்… நீ அட்வைஸ் ஆணிலாம் பிடுங்காம ஒரு ஓரமா போய் தள்ளி நில்லு,,, அவ ரூம் எங்க…” என்று ராகவ்விடன் சொன்னவன்….” ஏய் மிருணாளினி” மீண்டும் மிருணாளினியை கத்தி அழைக்க… வீட்டில் வேலை பார்த்தவர்கள் எல்லாம் எட்டிப் பார்க்க…

ராகவ்வுக்கு இப்போது சுருசுருவென்று உச்சியில் ஏறியது… ராகவ்வை கொஞ்சம் கூட அசட்டை செய்யாமல் சந்தோஷ் பேசுவதைப் பார்த்து சுகுமாருக்கும் கோபம் வர... அதே கோப முகத்தோடு சுகுமார் சந்தோஷோடு கோபமாக பேச வர…

இப்போது தந்தையின் கோபத்தில்… ராகவ் தன் கோபத்தைக் குறைத்துக் கொண்டவனாக….

“அப்பா… நீங்க பேசாமல் இருங்க… அவன் நிதானத்தில இல்லை… நீங்க பேசி… பதிலுக்கு மரியாதை இல்லாமல் அவன் பேசினால் இன்னும் பிரச்சனை தான் ஆகும்… என்னைப் பேசினால் எனக்கு எந்த பிரச்சனையுமில்லை…. நாளைக்கே நாங்க சகஜாமாயிருவோம்… புரிஞ்சுக்கங்க” என்று அவரை உள்ளே வர விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள…

யசோதாவோ

“ஏண்டா… எல்லாத்தையும் கரெக்டா பண்ணுவான்னு தாண்டா நினைத்துட்டு இருந்தோம்… இப்படி குடிகாரன்… வேற ஒருத்தியோட வாழ்ந்தவன்னு ஒருத்தனை காதலிச்சு வச்சுருக்காளே… இந்தக் குடும்பத்தில போய்… இப்படி மாட்டிக்கிட்டோமே… அப்போதே இவர்கிட்ட சொன்னேன்… இவனோட நிறுத்தாம… பொண்ண வேற எடுத்து… இந்த மனுசனத்தான் சொல்லனும்..” என்று யசோதா ஒரு புறம் தலையிலடித்துக் கொண்டு அழ ஆரம்பிக்க…

ராகவ்வுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை… சந்தோஷ்க்கு வரும் வார்த்தைகள் எல்லாம் சந்தியாவையும் தாக்குவது போல் தான் இருந்தன… சந்தியா இப்போது இங்கு இல்லாதது பெருத்த நிம்மதியே அவனுக்கு…

தாய் தந்தை இருவரையும் அமைதியாக இருக்கச் சொன்னவனுக்கு… மிருணாளினியிடம் பேசாமல் சந்தோஷ் இங்கிருந்து போக மாட்டான் என்றே தோன்றியது…. அவளிடம் பேசட்டும் என்று முடிவு செய்தவனாக… சந்தோஷிடம் திரும்பி…

“சரி.. நீ இங்கேயே இரு சந்தோஷ்… நான் மிருணாளினிய கூட்டிட்டு வருகிறேன்…” என்ற போதே

“ஓ சாரோட அனுமதி வேண்டுமோ… என் பொண்டாட்டிய பார்க்க… உன்னை நம்பி எங்க வேணும்னாலும் என் தங்கை வரனும்… ஆனால் உன் தங்கை இருக்கிற ரூமுக்கு கூட சார் அனுப்ப மாட்டீங்களோ… நல்ல நியாயம் பண்றீங்கடா… நீ என்னடா என் பொண்டாட்டி ரூமுக்கு வழி சொல்றது” இளக்காரமாக சந்தோஷ் பேச

பல்லைக் கடித்தான் ராகவ்… அவனின் பொறுமை எல்லாம் கரை கடந்து கொண்டிருக்க… இருந்தும் சந்தோஷை பொறுமையாகவேக் கையாண்டு கொண்டிருக்க…

சுகுமார் சந்தோஷிடம்

“இங்க பாருங்க சந்தோஷ்,. பொறுமையா இருங்க… பேசலாம்” எனும் போதே

“பொறுமையான்னா… ஒரு 80 வயசு வரைக்கும்… ஐ மீன் என் 80 வயசு வரைக்கும் இருக்கவா..…” நக்கலாக தன் மாமனாரை ஒரு பார்வை பார்த்தவன்

“என் மேல தப்பில்லைனு சொல்லலை… டைம் எடுத்துக்கோ… இல்லை என்னை கொன்னுடுன்னு கூட சொன்னேன் உங்க பொண்ணுகிட்ட…. எனக்கு வாழ்க்கை கொடுக்கிறாளாம் அவ… யாரு யாருக்கு வாழ்க்கை கொடுக்கிறது… இவ மட்டும் வேறொருத்திய தொட்டவன பக்கத்துல நெருங்க விட மாட்டாளாம்… மத்த பொண்ணுங்கள்ளாம்… இளிச்சவாயிங்களா… வேற ஒருத்திய மனசுல நினைக்கிறவனோட வாழ” அவனுக்கிருந்த கோபத்திற்கு… மாமனார் என்றெல்லாம் பார்க்கவில்லை… வார்த்தைகளை அமிலமாக வீசியவன்…

”எங்க இருக்கா அவ” என்று அங்கிருந்த ஏதோ ஒரு அறை நோக்கிப் போக… ராகவ் வேகமாக ஓடிப் போய்த் தடுக்க…

“உனக்கு அன்னைக்கே சொல்லிட்டேன்… இதுல இடையில வராதேன்னு…” உக்கிரத்தின் உருவமாக சந்தோஷ் ஆகியிருக்க…

”எனக்கும் ஆசை இல்லை… நீ இப்போ இருக்கிற