சந்திக்க வருவாயோ?-46-2

அத்தியாயம் 46-2

/*எங்கே உனை கூட்டி செல்ல

சொல்வாய் எந்தன் காதில் மெல்ல

என் பெண்மையும் இளைப்பாரவே

உன் மார்பிலே இடம் போதுமே...

ஏன் இன்று இடைவெளி குறைகின்றதே....

மெதுவாக இதயங்கள் இணைகின்றதே... */


புது இடம் என்பதாலோ என்னவோ தெரியவில்லை… அதிகாலையிலேயே விழிப்பு வந்து விட எழுந்த ராகவ்… சந்தியாவையும் போனில் அழைக்கவில்லை… இந்நேரத்திற்கு எழுந்திருந்திருப்பாளா என்று தெரியவில்லை…. தான் இருந்த அறையில் இருந்து வெளியே வந்தவன் ஹாலில் வந்து அமர்ந்தபடி.. வீட்டைச் சுற்றிப் பார்க்க… அப்போதுதான் கவனித்தான்…


எங்கு பார்த்தாலும் மிருணாளினியின் விருப்பங்களே, அந்த வீட்டில் ஆக்கிரமித்து இருந்தது என்றே தோன்றியது…..


திருமணத்திற்கு முன்னரே மிருணாளினி இந்த வீட்டிற்கு வந்திருப்பாள் போல…. சுவரின் வண்ணம் தொடங்கி இண்டீரியர் வரை அவளது தேர்வுகளே என்பது பார்க்கும் போதே அவனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்தது… அவனது செல்லத் தங்கையின் தேர்வுகள்… விருப்பங்கள் தெரியாதவனா ராகவ்


தங்கையை நினைத்த போதே நெற்றியில் தானாகவே கவலைக் கோடுகள் விழ ஆரம்பித்திருந்தன… தங்கையை நினைத்து… அவள் வாழ்க்கையை நினைத்து… பெருமூச்சு விட்டபடி… இன்னும் ஆராய்ச்சிப் பார்வையோடு பார்க்க ஆரம்பித்தான் அந்த வீட்டை….


சிறிய வீடுதான்… இரண்டு அறைகள் ஒரு சமையலறை கொண்ட போர்ஷன் தான் அது…. இதெல்லாம் ராகவ் மிருணாளினியிடம் ஏற்கனவே சுட்டிக் காட்டிய விசயங்கள்….


“என் சந்தோஷ் இருக்கிற இடம் அதுதானே… நானும் அங்கேதான் இருப்பேன்… அந்த வீட்ல இருந்து அவனை எதற்கு பிரித்துக் கூட்டி வர வேண்டும்… எங்க ரெண்டு பேருக்கும் மாடி போர்ஷன்…. சோ பிரைவசிக்கும் பிரச்சனை இல்லை….. “ என்றவள்…


“என்ன எனக்கு சமைக்கத் தெரியாது… அதுதான் பிரச்சனை… கத்துக்கனும்” என்று சிலாகித்தான் ராகவ் தங்கையின் நினைவுகளில்… அவள் வார்த்தைகளில்


அவள் சந்தோஷை எந்த அளவு விரும்பியிருக்கின்றாள் என்பதை நினைத்தவனுக்கு… இப்போது அவள் பிடிக்கும் பிடிவாதமும் நினைவில் வர…. மனம் கனத்தது…


அந்த ஹாலில்…. மிருணாளினி சந்தோஷ் புகைப்படம் மாட்டிப்பட்டிருக்க…. திருமணத்திற்கு முன்னரே எடுக்கப்பட்டது போல…. கேசுவலான உடையில் இருவரும் அவ்வளவு பாந்தமாக இருந்தனர்….


என்ன செய்து இருவரையும் ஒன்று சேர்ப்பது என்ற எண்ணமே அவனுக்கு ஆயாசத்தை தர…. அதில் மனம் சோர்ந்தவனாக… பக்கத்தில் இருந்த அறையைப் பார்க்க… இலேசாக ஒருக்களித்து சாத்தப்பட்டிருந்த கதவைப் பார்த்தவன்… அந்த அறைதான் சந்தோஷின் அறை என்று புரிந்து கொண்டு…


கதவைத் மட்டும் தட்ட…


“ம்மா…. நான் அப்புறமா வருகிறேன்..” என்ற குரல் மட்டுமே வர…


”சந்தோஷ் “ என்று அழைத்தான் ராகவ் சத்தமாக….


இன்னும் உறக்கத்தில் இருந்து கலையாத, படுக்கையில் இருந்த சந்தோஷுக்கு…. திடிரென கேட்ட ஆண் குரலில்…. திடுக்கிட்டு எழ…


அதே நேரம் அவனைப் பார்த்தபடியே புன்னகையோடு உள்ளே நுழைந்தான் ராகவ்..


”இந்த அதிகாலையில்… ரகுவா..” கண்களை மெதுவாகத் திறந்த சந்தோச்ப்ஹின் முன் ராகவ் நிற்க…. சந்தோஷின் விழிகள் விரிந்தன…


”இவன் எப்படி இங்கு…” திடீரென்று தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்ததாலோ என்னவோ….


‘சந்தியா நைட் ஷிப்ட்… மாப்பிள்ளைக்கும் தெரியும்… முடிந்தால் வீட்டில் கொண்டு வந்து விடுகிறேன் என்றும் சொன்னார்’ தன் தாய் நேற்றிரவு தன்னிடம் சொன்னது உடனே நினைவில் வரவில்லை….


ராகவ் இந்த அதிகாலையில் வந்திருக்கின்றான் என்றால்… மிருணாளினி வந்திருக்கிறாளோ… அவளை அழைத்துக் கொண்டுதான் ராகவ் வந்திருக்கிறானோ…. இப்படித்தான் சிந்தனை போனது சந்தோஷுக்கு…. அந்த அற்ப நம்பிக்கையில் ராகவ்வைத் தாண்டி அவன் விழிகளின் பயணம் போக…. அங்கு யாரும் இல்லாததை உணர்ந்து… மீண்டும் ராகவைப் பார்க்க…


ராகவ் அதனைப் புரிந்து கொண்டவனாக….


”சந்தியாவை விட வந்தேன்…” என அமைதியாகச் சொல்ல…. சட்டென்று அவன் முகம் ஏமாற்றத்தின் வேதனையைக் காட்டி விட…. இருந்தும்…


“ஓ… சந்தியா நைட் ஷிஃப்ட்ல… அது சுத்தமா ஞாபகம் இல்லை எனக்கு…. நான் வேற என்னவெல்லாமோ திங்க் பண்ணிட்டேன்…“ என்று தன்னைச் சமாளித்தபடி… ராகவ்வைப் பார்த்தவன்…


நேற்று நடந்ததை நினைத்தானோ என்னவோ தெரியவில்லை…


“சாரி ரகு” என்ற போதே அதே சமயம்.. நொடி பிசகாமல் ராகவ்வும்… ”சாரி சந்தோஷ்” என்று சொல்ல…


இருவரும் ஒருவரை ஒருவர்… சில நொடிகள் பார்த்து விட்டு… பின்… ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பிக்க….



“சாரிடா மச்சான்…” என்று சந்தோஷை ராகவ் கட்டிக் கொள்ள… சில நிமிடங்கள் அங்கு வார்த்தைகளே இல்லை… இருவருமே… நேற்று காலையில் தங்களுக்குள் ஏற்பட்ட சூடான விவாதத்தை நினைத்தபடி… அமைதியாக இருக்க



சந்தோஷ்தான் முதலில் சுதாரித்தான்… என்ன இருந்தாலும் தன் வீட்டு மாப்பிள்ளை ஆயிற்றே… வரவேற்கும் விதமாக பேச ஆரம்பித்தான்…


“எப்போ வந்த ரகு… ஏதாவது சாப்பிட்டியா…” என்று மணியைப் பார்த்தபடியே கேட்க….



“இல்லை இனிமேலதான் கீழ போகனும்… நைட் இங்கதான் படுத்திருந்தேன்” என்றவன்… சோம்பலாக கையை முறித்தபடி…


”வந்தது வந்துட்டேன்… ஒரேயடியா மறுவீட்டு விருந்தையும் முடிச்சுட்டே போகலாம்னு ப்ளான்… மேரேஜ் அன்னைக்கு உன் தங்கச்சி படுத்துன பாட்டுல… உங்க வீட்ல என்னால காலைக் கூட வைக்க முடியலை”


சந்தியாவின் கணவனாக உற்சாகமாக ஆரம்பித்து முடித்தவன்… அதன் பின்தான் தன் கேலி கிண்டலை உணர்ந்து… அமைதியாக ஆரம்பித்தான்…. அண்ணனாக மனம் மிருணாளியிடம் போய்விட்டிருந்தது இப்போது….


சந்தோஷுக்கும் அதே நிலைமைதான்…. ஆம் சந்தியாவின் அண்ணனாக மட்டுமே அவனும் பேச ஆரம்பித்தான்…. மிருணாளினியைப் பற்றி ராகவ்விடம் பேச விரும்பாமல்..


“சோ ஒரு முடிவோடத்தான் வந்திருக்க…. எங்க வீட்டு மாப்பிள்ளைக்கு இன்னைக்கு விருந்து… கலக்கிறலாம்… “ என்று சிரித்தபடி ராகவ்வைப் பார்க்க….


ராகவ் சிரிக்கவில்லை…. பதிலுக்கு…