சந்திக்க வருவாயோ?-44

அத்தியாயம் 44:

/*

இந்த ரீதியில் அன்பு செய்தால்

என்னவாகுமோ என் பாடு.?

காற்று வந்து உன் குழல் கலைத்தால்

கைது செய்வதென ஏற்பாடு.!


பெண் நெஞ்சை

அன்பால் வென்றாய்.!

ஏ ராணி

அந்த இந்திராலோகத்தில்

நான் கொண்டு தருவேன்

நாளொரு பூ வீதம்.!

உன் அன்பு அது போதும்.!!

தொடு தொடுவெனவே

வானவில் என்னை

தூரத்தில் அழைக்கின்ற நேரம்

*/

காரை வெறித்தனமாக ஓட்டிக் கொண்டிருந்தாள் மிருணாளினி…. தாலி கட்டிய கணவனே என்றாலும்… அதிலும் காதலித்து அடம்பிடித்து அவனையே திருமணம் செய்திருந்தாலும்…. தன்னிடம் அவன் அத்துமீறியது அவளுக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை…. அதை நினைக்கும் போதே அவனை இவள் அறைந்ததும் ஞாபகத்துக்கு வர…. அவளையுமறியாமல் கண்களில் நீர் வரத் தொடங்கி இருந்தது…. தன் சுய அடையாளங்கள் எல்லாம் சந்தோஷ் முன் தோற்றுக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாள் தான் மிருணாளினி… கோபமா…வேதனையா பிரித்தறியா முடியா உணர்வு.. சந்தோஷமாக ஆரம்பித்த வாழ்வு… எப்படியெல்லாம் வாழ ஆசைப்பட்டோம் இருவரும்… நிராசையாகிப் போன நிஜங்களை மிருணாளினியால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை.. மனதில் அழுந்திய வேதனையின் கனம் தாங்க முடியாமல்… கால்கள் ஆக்ஸிலேட்டரில் வேகமாகப் பதிய… காரின் வேகமோ கண் மண் தெரியாமல் எகிறிக் கொண்டிருந்தது… எப்படி அவள் தங்கள் கம்பெனிக்கு வந்து சேர்ந்தாளோ அது அவளுக்கே வெளிச்சம்…

மனைவி இப்படி இருக்க. கணவனுக்கோ பெரிய வருத்தமெல்லாம் இல்லை…. எத்தனை அறை வேண்டுமென்றாலும் தன்னவளிடம் வாங்கிக் கொள்ள அவன் தயாராகத்தான் இருந்தான்… ஆனால் தன்னோடு வாழ வந்தால் மட்டும் போதும் என்ற எண்ணங்களே ஓடிக்கொண்டிருக்க… தனக்குள்ளே ஒரு பிடிவாதக் கோட்டையைக் கட்டிக் கொண்டு அதில் இருந்து வெளிவராமல்… தன்னைத் தவிர்க்க நினைக்கும் அவளை…. எப்படி தன் வழிக்கு கொண்டு வருவது என்று யோசித்துக் கொண்டே ஓட்டி வந்தவனுக்கு சற்று முன் நடந்த நிகழ்வுகள் மனதினுள் சுழல…. மென்னகை அவன் இதழில் தவழ ஆரம்பித்து இருக்க… அவனது இருசக்கர வாகனமோ எஜமானனின் உணர்வுகளை படம் பிடித்துக் கொண்டதோ என்னவோ… சாலையின் வளைவு நெளிவுகளில் கூட ரிதம் மாறாமல்… வளைந்து நெளிந்து கொடுத்து சுகமான பயணமாக மாற்றிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது… அவனின் மனைவியைப் பற்றிய எண்ண ஓட்டங்களுக்கு தடை ஏற்படுத்தாமல்….

ராகவ்வும் சந்தியாவும் அந்த அறையை விட்டு… சந்தோஷ்-மிருணாளினியை தனியே விட்டு சென்றிருக்க…. சந்தோஷ், ராகவ்வுக்கு மனதினுள் நன்றிகள் பல கோடி சொன்னபடி… தன்னைப் பார்க்காமல் எங்கோ வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்த தன் மனைவியைப் பார்த்தபடியே சில நிமிடங்கள் அமர்ந்திருந்தவன்… இந்த சில நாட்களிலேயே…. முற்றிலும் களை இழந்து போயிருந்த அவள் முகத்தைப் பார்த்தவனுக்கு…. எந்த அளவுக்கு அவளை, அவளது நினைவுகளை தான் ஆக்கிரமித்து இருக்கிறோம் என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது…. அதே நேரம் புரியாமல் இப்படி பிடிவாதம் பிடிக்கிறாளே என்ற ஆற்றாமை மனதினுள் வர…. தன்னையும் நினைத்துப் பார்த்தான்…. தான் மட்டும் எப்படி இருக்கிறோம்…. என்னைப் பார்த்தும் என் நிலையைப் பார்த்து, இவளுக்கு என் காதல் புரியவில்லையா… என் உணர்வுகள் புரியவில்லையா… தன்னை மன்னித்து தன்னோடு வர மாட்டாளா என்று ஏங்க ஆரம்பித்தது மனம்…. இருந்தும் தன் மனத் தாங்கல்களை எல்லாம் ஓரம் கட்டி விட்டு… அமர்ந்திருந்தவன் எழுந்து… மிருணாளினியின் முன் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தவன்…. அவளது கைகளைப் பிடித்தபடி…

“ ‘இனி’ என்னைப் பாரும்மா.... என்னை மன்னிக்கவே உனக்கு மனசு இல்லையா…. ஒரு துளி காதல் கூட என் மேல இல்லையா… அது கூட என்னை ஏத்துக்க சொல்லலையாடி” என்றவன் வார்த்தைகளில் பரிதவிப்பும்…. கெஞ்சலும் மட்டுமே இருந்தது… கூடவே இத்தனை நாட்களாக அவளை பார்க்காத ஏக்கங்களும் அவன் வார்த்தைளில் எதிரொலிக்க…

“கடலளவு காதல் இருக்கு சந்தோஷ் உன்மேல…. ஆனால் என்னோட நிலை என்ன தெரியுமா…. கடலுக்கு நடுவுல நின்னுட்டு குடிக்க தண்ணீர்க்கு அல்லாட்ற நிலைமை… சந்தோஷ்….“ சொன்னபோதே அவள் கன்னங்களில் நீர் வழிய ஆரம்பித்து இருந்தது…

வேதனையோடு பார்த்தான் தன்னவளை….

“ஏண்டி இவ்வளவு கஷ்டப்படுத்திக்கிற உன்னை…” என்றுதான் நினைக்கத் தோன்றியது அவனுக்கு….

தன் கண்ணில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைக்க கூட நினைக்காமல் பேச ஆரம்பித்தாள்….

“அன்னைக்கு ஒரு வேகத்தில் உங்க மேல கோபப்பட்டு வந்துட்டேன்…. நிதானமா யோசிக்க சொன்னாங்க எங்க வீட்ல… ஹ்ம்ம்ம்… யோசிக்கும் போதுதான் தெரிந்தது…. உங்க வாழ்க்கையையும் என்னோட பிடிவாதத்தினால அழிச்சுட்டு இருக்கேன்னு தோணுச்சு” என்று நிறுத்த

மனைவியின் வார்த்தைகளில்… தங்கள் வாழ்க்கைக்கான சிறு ஒளி தெரிய…. அதில் சந்தோஷின் முகம் இலேசாக மலர ஆரம்பித்து இருந்தது…

“தெரியுதுதானடி… அப்புறம் ஏன் ’இனி’ …. “ என்று தன் தன் கைக்குள் வைத்திருந்த அவள் கைகளை இன்னும் தனக்குள் கொண்டு வர….

அவளோ…. தன் கரங்களை அவனிடமிருந்து விடுவித்தபடி….

“யெஸ்…. நான் யாரு உங்கள வாழ்க்கையை அழிக்க… அதுதான் ஒரேயடியா நான் உங்கள விட்டு விலக முடிவு பண்ணிட்டேன் சந்தோஷ்…. நான் எப்போதுமே உங்க கூட வாழ முடியாது… உங்க பழைய விசயங்களை என்னால மறக்க முடியாது… என்னோட இத்தனை வருச வாழ்க்கை முறை என்னை விட மாட்டேங்குது…. அதுக்காக உங்களையும் கஷ்ட்டப்படுத்த முடியாது… எனக்கு அதுக்கான எந்த ரைட்ஸும் கிடையாது... நீங்க… உங்களப் புரிஞ்சுக்கிற ஒரு பொண்ண ரீ மேரேஜ் பண்ணிட்டு… உங்க பாதையைப் பார்த்துட்டு போங்க….” எனும் போதே அது கொடுத்த வலி அவள் முகத்தில் நன்றாகவேத் தெரிய…

சந்தோஷ் இப்போது உணர்ந்தான்… சற்று முன் இவள் வார்த்தைகளினால் தோன்றிய ஒளி… அது இவர்கள் வாழ்க்கைப் பாதைக்கான வழி காட்டும் ஒளி அல்ல… வாழ்க்கையையே மொத்தமாக அழிக்கும் காட்டுத்தீ… என்பது…. கைகளில் இறுக்கம் கூட… அவனுக்குள் பொறுமையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்து கொண்டிருந்தான் சந்தோஷ்…

இருந்தும்… மிருணாளினியிடம் மிக மிக நிதானமாக பேச ஆரம்பித்தான்… மனதின் அழுத்தம் எந்த அளவுக்கு இருந்ததோ… அதற்கு எதிர்மாறாக அவன் குரல் நிறுத்தி நிதானமாக வெளி வர ஆரம்பித்து இருந்தது…

“ஓகே ’இனி’ … நீ சொல்றெதெல்லாம் சரிதான்…. என்னை என்னோட பாதையை பார்த்துக்கச் சொல்ற…. அதுக்காக டைவர்ஸ் கொடுக்கிற… அதெல்லாம் சரி… நீ உனக்கேற்ற மாதிரி… லைக்… ராமன்… கேட்டகரில ஒருத்தன பார்த்து உன்னோட வாழ்க்கையை மாத்திகிறேன்னு சொல்லு… இப்போதே நான் உனக்கு டைவர்ஸ் கொடுக்க தயார்…”

கண்டிப்பாக மிருணாளினியால் அது முடியாது என்பது அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன… அந்த எண்ணம் தந்த தீவிரம்… அவனை இப்படி சொல்ல வைக்க…

அவனின் எண்ணம் உணர்ந்தவளாக

“ஏன் சந்தோஷ்… நான் அப்படி பண்ண மாட்டேன்னு நினைக்கிறீங்களா” தடாலடியாக மிருணாளினி கேட்க…


இவனுக்குள்ளோ…. இன்னும் இறுக்கம் அதிகரிக்க… இன்னும் இன்னும் நிதானம் வார்த்தைகளில்

”பண்ண மாட்டேனு சொல்லலயே ‘இனி’… பண்ணிக்கனும்தான் சொல்றேன்…. பண்ணிக்க… மியுச்சுவல் அண்டர்ஸ்டேண்டிங்ல பிரிஞ்சுடலாம்னு சொல்றேன்… யூ ஆர் சோ ப்ரிலியண்ட்னு எனக்குத் தெரியுமே” இவனும் அவன் பிடியிலேயே இருந்தான்…

அவனின் நிதானமான வார்த்தைகள்… அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு உணர்வு… இருந்தும்… அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த அலட்சியம் புரிய…

‘நக்கலாகச் சொல்கிறானா’ நிமிர்ந்து அவனைப் பார