சந்திக்க வருவாயோ? -38

அத்தியாயம் 38

/*பாசங்களும் பந்தங்களும் பிரித்தாலும் பிரியாதது காலங்களும் நேரங்களும் கலைத்தாலும் கலையாதது — ஈரேழு ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் உனைச் சேருவேன் வேராரும் நெருங்காமல் மனவாசல் தனை மூடுவேன் உருவானது நல்ல சிவரஞ்சனி உனக்காகத்தான் இந்த கீதாஞ்சலி ராகங்களின் ஆலாபனை மோகங்களின் ஆராதனை உடலும் மனமும் தழுவும் பொழுதில் உருகும்*/

இடம் டெல்லி : ஜெயவேலின் கண்கள் தன் முன் அமர்ந்திருந்த அதீனாவின் மீது மட்டுமே நிலைத்திருந்தது…. எப்போது அவர் அதீனாவை நேருக்கு நேர் சந்தித்தாரோ அன்றிலிருந்து அவர் அதீனா மேல் கொண்ட மோகம் பற்றி எறிய… பொருந்தா காதல்கூட இல்லை பொருந்தா காமத்தில் அவரது நினைவுகள் கண்கொத்திப் பாம்பாக அவளை மட்டுமே சுற்றிக் கொண்டிருக்க.. இதோ இன்று அவருக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்க பயன்படுத்திக் கொண்டார்… தன்னை… தன் முன் நிற்கும் கயவர்கள் பார்வையாலேயே துகிலுருக்கின்றனர் என்று தெரிந்த போதும்… அது அதீனாவை இம்மியளவு கூட பாதிக்கவில்லை என்றே சொல்லலாம்… இதை எல்லாம் கடந்து வந்தவள் தான் அதீனா… உணர்வுகளின் எல்லை கடந்தவளிடம் பார்வைகள் இம்சைப்படுத்துமா என்ன… அதீனாவும் அலட்ச்சியத்துடனே அமர்ந்திருந்தாள்… என்றே சொல்லலாம்… திமிரான பார்வையுடனே அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள் அதீனா கையில் கைவிலங்குடன்… ”கரண்… இந்தப் பார்வைதான் கரண்… இந்த பொண்ணு மேல எனக்கு ஒரு கண்ணு வைக்கத் தோணுச்சு…” என்று தமிழில் அவர் உரைத்த வார்த்தைகள் அதீனாவுக்கும் புரியும் என்று தெரியாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தார்… “ஜெயவேல்… இந்தப் பொண்ணை அவ்வளவு ஈஸியா நம்ம தூக்கிற முடியாது… ஃபுல் பாதுகாப்பு வளையத்தோட இருக்கிறவ… அந்த சிவா லாஸ்ட் டைம் நாம வந்த போதே அத்தனை கேள்வி கேட்டான்… அவனுக்கு உன் பார்வையே பிடிக்கலை…” என்று எச்சரிக்க “அவன் கிடக்கிறான் விடு்… அவனெல்லாம் ஒரு ஆளுன்னு… உனக்கு கீழ இருக்கிறவனுக்கு இவ்வளவு பில்டப் ஏன்… ஆமாம் இவளுக்கு எப்போ தீர்ப்பு சொல்லப் போறாங்க… அதிகப்பட்சமா தூக்கு தண்டனை… இல்லை ஆயுள் தண்டனை… ஆயுள் தண்டனைனா பொறுமையா இருப்பேன்… தூக்கு தண்டனைனா… “ என்று அதீனாவைப் பார்த்தவரின் கண்களில் கள்வெறி மட்டுமே இருக்க… அதீனாவின் அருகில் சென்றவர்.... அதீனாவின் தோள் வளைவில் கைவைத்தபடி… “இந்த கழுத்தை…. தூக்குக் கயிறு முத்தமிடுவதற்கு முன் என் முத்தம் முந்திக் கொள்ள வேண்டும்” என்றவரின் கைகள் அதீனாவின் தோளில் இருந்து மெதுவாக இறங்க… அதீனாவோ… அசையாமலேயே இப்போதும் அமர்ந்திருந்தாள்… கொஞ்சம் கூட பெண்ணென்ற கூச்சம் இல்லாமல் மரக்கட்டை போல் அமர்ந்திருந்த அதீனாவின் செயல்… இருவருக்குமே ஆச்சரியமாக இருக்க… “கரண்… பொண்ணுக்கு துப்பாக்கி வெடிகுண்டுனு கத்துக் கொடுத்தவனுங்க…. வெட்கம் எல்லாம் கத்துக்கொடுக்கலை போல… கத்துக் கொடுப்போமா…” என்றபடி…. அவளைத் தூக்கி நிறுத்த… அதீனா அவர் கண்களை இளப்பமாக அவள் உயரத்திற்கு நிமிர்ந்து பார்க்க… காமுகனின் பார்வையோ… அதீனாவின் கண்களைக் பார்க்க வில்லை.. அவளின் உதடுகளின் மீதி இப்போது பதிய…. அதே நேரம் பாய்ந்து வந்திருந்தான் சிவா… அந்த அறைக்குள்… நிரஞ்சனாவின் தாயைப் பார்க்க மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தவன்…. மீண்டும் சிறைச்சாலைக்கு வர… உள்ளே நுழைந்த போதே ஜெயவேலின் வாகனம் நின்றுக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தவன்… அதற்கு மேல் நடக்க வில்லை ஓடியே வந்தான் என்றே சொல்லலாம்… சென்ற முறை வந்திருந்த போதே…. ஜெயவேலின் பார்வை சரியில்லை என்பதை நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தான் சிவா…. அதன் பிறகு ஜெயவேல் அதினாவைப் பார்க்க வேண்டும் என்று இவனிடம் கேட்ட போதெல்லாம் ஏதாவது ஒரு காரணம் காட்டி மறுத்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு… இன்று ஜெயவேல் வந்தது… அதுவும் தன்னிடம் சொல்லப்படாமலேயே அவர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டிருக்க… அமீர் மீதுதான் அவனின் கோபம் திரும்பியது… அதே கோப முகத்தோடு சடாரென்று தலைமைக்கண்காணிப்பாளரின் அறைக்கதவைத் திறந்தவன்… அங்கு ஜெயவேல் இல்லாமல் போக… அதற்கு மேல் அங்கு ஒரு நொடி கூட நிற்காமல்… வேகமாக வந்தது சந்திப்பு அறைக்குத்தான்… அங்கு… அப்படி ஒரு வேகத்தில் சிவாவை எதிர்பார்க்காத கரணும் ஜெயவேலும் தடுமாற…. ஜெயவேல் அதீனாவை நெருங்கி நின்ற காட்சி சிவாவுக்கு… நன்றாகவே புரிய… காட்டாற்று வெள்ளமாக கோபம் வந்தது… இருந்தும் அவர்களிடம் தன் கோபத்தை காட்டாமல்… அடக்கியவன்… ஜெயவேலிடம் எதுவும் பேசாமல்… அடக்கப்பட்ட கோபத்துடன் தன் உயரதிகாரியிடம் திரும்பியவன் “சார்... இந்த மாதிரி அடிக்கடி இவரைக் கூட்டிட்டு வந்து அக்யூஸ்ட்ட பார்க்கிறது… அந்த அளவு பாதுகாப்பு இல்லை… அக்யூஸ்ட்டுக்கும்…” என்றவன்… ஜெயவேலை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தபடி… “இவருக்குமே… ஏதாவது நடந்தால்… நாளைக்கு நமக்குத்தான் அசிங்கம்… நம்ம டிபார்ட்மெண்ட்ட மீடியால நம்மள கிழி கிழின்னு கிழிச்சுருவாங்க… “ என்றவன்… ”உங்க கேள்விகளுக்கெல்லாம் இவ பதில் சொன்னாளா… ஏதாவது விசாரிக்கனும்னா… கேட்கலாம்… முடிஞ்சதுன்ன்னா நான் கூட்டிட்டு போலாமா… மெடிக்கல் செக்கப் இருக்கு” என்ற போதே கரணுக்கு.. இப்போது அவரது அதிகாரம் தலைதூக்க… அதை சிவாவிடம் காண்பிக்கும் பொருட்டு “இன்னும் விசாரனையை ஆரம்பிக்கலை… போய்ட்டு 10 நிமிடம் கழித்து வாங்க… அதுக்குள்ள ஜெயவேல் சாரும் நானும் இந்த பொண்ணுகிட்ட எங்க விசாரணையை முடித்து அனுப்புகிறோம்” என்றவர் அதற்கு மேல் சிவாவிடம் பேசுவதற்கு எதுவும் இல்லை என்ற விதத்தில் “சார்… நீங்க பேசலாம்…” என்று ஜெயவேலிடம் கூற… சிவா முதன் முதலாக செய்வதறியாது நிற்க… இருந்தும்… “சார்.. இந்த கேஸ் என் கண்ட்ரோல்ல இருக்கிற கேஸ்… “ “ஹ்ம்ம்… தெரியும் சிவா… அந்த கண்ட்ரோலை வேற ஒருத்தர்கிட்ட கொடுக்கிற அதிகாரம் எனக்கு இருக்கு… அது தெரியும் தானே… நீங்க கிளம்பலாம்” என்று சொல்லி முடிக்க… சிவா திகைத்து நின்றான் தான்… ஆனாலும் அவ்விடத்தை விட்டு போக அவனால் முடியாவில்லை… இப்போது என்ன செய்து அதீனாவை அவர்களிடமிருந்து காப்பாற்றலாம் என்று மனம் பல திசைகளில் சென்று யோசிக்க... போலிஸ் அதிகாரியாக கிரிமினல் மூளையை பயன்படுத்தாமல் உண்மையான ஆண்மகனாக மனதை பயன்படுத்தியதால்… உடனடியாக அவனுக்கு வழி கிடைக்காமல் போக… அவனுக்கு யோசனை கிடைக்கவில்லை என்றால் என்ன… நல்ல எண்ணங்களே தனக்கான பாதையை வழி வகுத்துக் கொள்ளும் என்பதற்கேற்ப… அப்போது ஜெயவேலின் அலைபேசிக்கு அழைப்பு வர… அது.. அவரது கட்சி தலைவரிடம் இருந்து வர… ஜெயவேலோ இரண்டு முறை எடுக்காமல் விட இருந்தும் அது தொடர்ந்து அடிக்க… தலைவர் நேரிடையாக அடிக்கிறார் என்றால் முக்கியமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவருக்குத் தெரியும்… வேறு வழியின்றி எடுக்க… ”யோவ் உடனே கட்சி ஆஃபிஸுக்கு வாய்யா… உன் புள்ள மேல இங்க ஒரு பெரிய கம்ப்ளெயிண்ட் வந்திருக்கு… மீடியா வரை போகப் போது… நம்ம கட்சி மானத்தை எல்லாரும் ஏலம் போட போறாங்க… எல்லாம் உன் மகனால..உடனே வாய்யா” என்று பேச ஆரம்பித்தவர்… அதன் பிறகு மொத்தமாக ஜெயவேலை நார் நாராக கிழித்து தொங்க விட…. அதற்கு மேல் ஜெயவேல் அங்கிருப்பாரா என்ன…. வெளியே வந்திருக்க… சிவா நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் அதீனாவை அவளது சிறை அறையில் அடைத்து விட்டு… தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான் வெளியே வாகனத்தை அடைந்த ஜெயவேல்… கரணிடம்.. தன் மகனைப் பற்றிப் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்… காமுகனின்… மரபணு… அதன் அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தப்பட்டிருக்காமல் இருக்குமா… ஜெயவேலின் வாரிசு… இவனுக்கும் மேலாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தான்… “இவனை…. தப்பு பண்ணினால் தெரியாமல் பண்ணுடான்னு எத்தனையோ தடவை சொல்லிட்டேன் கரண்… இந்தாளு வேற … வாயாலேயே பந்தாடுறார்” என்று நொந்தவர்…. அப்போதும்… ஜெயிலை நோக்கியபடிதான் அவர் பார்வை இருக்க…. “இவ என்கிட்ட இருந்து ரெண்டு தடவை தப்பிச்சுட்டா கரண்… மூணாவது தடவை மாட்டும் போது இவளை விடவே மாட்டேன்” என்று ஒட்டு மொத்த வெறியையும் கண்களில் தேக்கியபடி சொன்னவரை கரண் அங்கிருந்து அழைத்து செல்ல… அந்த ஜெயவேலிடம் மூன்றாம் முறை மாட்டியவளோ நம் நாயகி சந்தியாவாக இருந்தாள்… சென்னை… சந்தியாவுக்கு அவள் கணவன் இருந்த நிலைமையின் தீவிரம் புரியவில்லை…. “ஏன் ரகு பதட்டமா இருக்க…. யார் என்ன சொல்லப் போறாங்க….” என்று வேறு கேட்டாள் அவள் ராகவ்விடம்…. அவளுக்கு அவனின் நெருக்கம் இம்சையாக இருந்தால் தானே…. அது நம்பிக்கையோடு சேர்ந்த உரிமையாக இருக்கும் போது எந்தப் பெண் வித்தியாசமாகப் பார்ப்பாள்… அந்த சந்தோஷத்தில் ராகவ்வோடு பேசிக் கொண்டே வந்தாள்… முதல் முறை வந்த போது நெடுந்தூரமாக இருந்த பயணம் இப்போது சீக்கிரமாகவே முடிவடைந்து… அவர்களின் வருங்கால இல்லத்தை அடைந்திருந்தனர் இருவருமாக…. அன்று கவனமாக பார்த்து வீட்டினுள் அடி எடுத்து வைத்தாளோ இல்லையோ இன்று மிகக் கவனமாக இருந்தாள்… ராகவ்வுக்கும் சொல்லி… தன் கணவனோடு கைகோர்த்தபடி… வலது காலை எடுத்து வைத்து… உள்ளே நுழைந்தனர் தம்பதி சகிதமாக முதல்முறையாக… உள்ளே நுழைய அவள் கண்களில் பட்டது வீட்டின் ஹாலில் தொங்க விடப் பட்டிருந்த அந்த பெரிய ஊஞ்சல் தான்… அன்று வந்த போது இல்லை… “வாவ் ஊஞ்சல்” என்றவள் ராகவ்வை அப்படியே விட்டு விட்டு ஆசையாக அதன் அருகே ஓட…. “எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப பிடிக்கும்… இதில ஆடிட்டே தூங்கற…. புக் படிக்கிற சுகம் இருக்கே… தாத்தா வீட்லதான் இருக்கும் ரகு… திவா மாமாக்கும் எனக்கும் ஒரே போட்டிதான்… “ என்றவளை கண்களில் சிரிப்போடு பார்த்தவனுக்கோ… பைக்கில் வந்த போது… மல்லிகை வாசத்தோடு உரிமையாக தன் அருகில் அமர்ந்து வந்த மனைவியின் அழகு அவனுக்குள் இம்சை செய்திருக்க… பேயாட்டம் ஆடிய அந்த உணர்வுகள்.. இப்போது தன்னருகே நிற்பவளை அவளை எட்டி நின்று ரசிக்க விடாமல் செய்ய… அவளை பார்த்தபடியே அவளருகே போக ஊஞ்சலைப் பார்த்தபடி பேசிக் கொண்டிருந்தவள்.. திடிரென தன் அருகில் வந்த ராகவ்வை… அவனின் பார்வை புரியாமல்…. ஏன் என்ன கேட்கும் முன்னே… அவளைச் சட்டென்று இழுத்தவன்… அதே நொடியில் அவள் இதழை அவன் வசப்படுத்தி இருக்க… அவனின் அதிரடி நடவடிக்கை எதிர்பார்க்காத சந்தியா விழி விரித்து அவனை நேருக்கு நேராக பார்த்தவள்…. பின் மெதுவாக தன்னவனின் கண்களில் கண்ட தாபத்தின் கெஞ்சலில்… மெதுவாக அடங்க…. ஏனோ இவன் உடனடியாக விலக… இருவருமே சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருக்க… தன்னை விட்டு தன்னை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் ஊஞ்சலை அக்குவேறாக அலசிக் கொண்டிருந்தவளை…. பார்த்து புன் சிரிப்பு சிரித்தபடி ராகவ் அருகில் வர… “ஓய்… கியாரண்டி ஞாபகம் இருக்குதானே” என்று எட்டி நின்றவளாக எச்சரிக்கை வசனம் சந்தியா பேச…. ”அதெல்லாம் ஞாபகமிருக்கு… இதெல்லாம் அதுல சேர்த்தி வராது… கிஸ் பண்ணினா கற்பு போகுமா என்ன…” என்றபடி இன்னும் வேகமாக நெருங்க…. வேகமாய் ஊஞ்சலின் மறுமுனைக்கு சென்றவள்… அங்கிருந்தபடியே முறைக்க… “டேய் ஏற்கனவே என் அனுமதி இல்லாமல் என்னை கிஸ் பண்ணிருக்க… இன்னைக்கும் வேற… என் பெர்மிஷன் இல்லாமல் என்னைத் தொட்டுட்டேன்னு… நான் எத்தனை நாள் தூங்கலை தெரியுமா” என்றவள் முகம் சோகத்தில் உண்மையிலேயே வாட… அன்றைய தன் கேவலமான நடவடிக்கைக்கு என்ன விளக்கம் கொடுப்பான் இவன்… இருந்தும் அவளை ஆறுதல் படுத்த நினைத்தான் ராகவ்…. ”சாரி சந்தியா… இந்த இண்டீரியர் கன்ஃபார்ம் பண்றதுக்காகத்தான் உன்னை அன்னைக்கு கூப்பிட்டு வந்தேன்….. ஆனா அன்னைக்கு வேற மாதிரி ஆகிருச்சு…. என்னை விரும்பி நீ ஏத்துக்கலையோனு எனக்கு சந்தேகம்…. எல்லாரும் கட்டாயப்படுத்தினதுனாலதான் என்னை மேரெஜ் பண்ண ஒத்துகிட்டியோனு டவுட்” என்று அவன் சமாளித்தபோதே அவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தவளை…. இவன் நோக்க… இப்போது அவன் அருகில் வந்தாள்…. சந்தியா…. “உண்மை அதுதானே ராகவ்… இப்போ கூட எனக்கு என்ன ஃபீல்னே தெரியலை…. உன் கூட இருக்கனும்னு தோணுது…. பேசனும்னு தோணுது…. ஆனால் காதலானு தெரியலை…. என்னோட புருசன் …. அந்த உரிமைதான் அதிகமா இருக்கு” என்று உண்மையாகப் பேசியவளை ராகவ் அதிர்ந்து நோக்க… ”ஆமாம் ரகு… காதல்னா என்ன… எனக்குப் புரியலை… இப்பவும் சொல்றேன்… உன்னைப் பிடிக்கிறது…. உன்னை மனசு தேடுதுதான்…. ஆனாலும்…. ஏதோ ஒரு இன்கம்ப்ளீட் ஃபீல் உனக்கும் எனக்கும் இன்னும் இருக்கு… ஆனால் இந்த ரெண்டு நாளா…. உன்னை மிஸ் பண்றேன்தான் ஆனால் அதற்கு பேர்தான் காதல்னு சொல்வாங்களா… எனக்குத் தெரியலை…. ஆசை அறுபது நாள்… மோகம் முப்பது நாள்னு சொல்வாங்களே அந்த மாதிரி…. புதுசா மேரேஜ் ஆனவங்களுக்கு வர்ற ஃபீல் தானோ அந்த மாதிரிதான் நானும் உன்னைத் தேடுறேனோனு தோணுது…” என்ற போதே ராகவ்வின் முகம் கோபத்திலும்… தன் காதல் இன்னும் இவளுக்குப் புரியவில்லையா என்ற ஏமாற்றத்திலும்…. சுத்தமாய் இறுகியிருக்க…. அன்றும் இதே போல்தான்… விட்டேற்றியாகப் பதில் சொன்னாள்…. பிடித்திருக்கிறதா? என்று கேட்ட போது தெரியவில்லை… ஆனால் பிடிக்காமல் இருப்பதற்கும் பெரிதாகக் காரணம் இல்லை…. என்று.. ஒரே நொடியில் இவள் மட்டும் தான் என் உலகம் …. இவள்தான் என் வாழ்க்கை என்று தான்மட்டும் மாறி இருக்க… அவளோ மிகவும் எதார்த்தமாக… சாதரணமாக… உண்மையாக இருப்பதாக உளறிக் கொண்டிருப்பதை எல்லாம் கேட்க முடியவில்லை அவனால்…. என் காதலைச் சொல்லி மொத்தமாக அவளிடம் சராணாகதி அடைந்து விட்ட போதிலும் தன் காதல் கூட இவளை மாற்ற வில்லையா…. இறுகி சிலையோ எனும்படி மாறி இருந்தான் ராகவ்…. அதெல்லாம் உணராமல்… சந்தியாவோ… அவன் மீது சாய்ந்து…. அவன் நெஞ்சத்தைத் தொட்டுக் காட்டியவள்.... “என் காதல் இங்கதான் இருக்குனு தெரியுது…. உங்ககிட்டதான் என் ஆதி அந்தம்னு தெரியுது…. ஆனால்…. இதெல்லாம் எல்லா பொண்ணுக்கும் தன் கணவன் மேல வருகிற ஃபீல்தான ரகு… எங்க அப்பாக்கு உன்னோட ஃபேமிலி, பணம், வசதி பார்த்து பிடிச்சது…. உன் அப்பாக்கு…. அவரோட பையன அவருக்கு திருப்பிக் கொடுக்க நான் தேவைப்பட்டேன்… உனக்கு…. “ என்றவளின் கண்கள் இப்போதுதான் அவனை… அவன் கண்களைச் சந்தித்தது…. அப்போதுதான் உணர்ந்தாள் சந்தியா…. தன் வார்த்தைகளால் அவனைக் காயப்படுத்திக்கொண்டிக்கிறோம் என்று…. அதை எப்போது உணர்ந்தாளோ…. சட்டென்று வார்த்தைகளை நிறுத்தி தடுமாறினாள்… சந்தியா… முதல் முறை… சொல்ல இயலாத உணர்வு சந்தியாவுக்கு… அவன் நின்றிருந்த தோற்றம்… அவனது ஏமாற்றம்… அதன் தாக்கம்… ராகவ்வின் கண்களின் இருந்த வலி…. அவனின் அந்தக் கோலத்தை தாங்க முடியாத ஏதோ ஒரு உணர்வு இவளுக்குள்….. அவளது இதயத்தை மின்னல் கீற்றென ஊடுருவ…. அது கொடுத்த வலி… இதற்குப் பெயர்தான் காதலா எனும்படி…. உயிர் ஊடுருவிய அந்த வலி…. அது தன் முன்னால் நிற்கும் இவனால் மட்டுமே தான் உணர முடியும் என்ற வலி…. இத்தனை நேரம் என்ன பேசிக் கொண்டிருந்தோம் என்பது தெரிந்து… தெளிந்தவள்…. அவன் கல்லாகச் சமைந்து நிற்கிறான் என்று புரிந்தவள்….. அவனை எப்படிச் சமாதானப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் வேறு வழியே இன்றி….. அவனை இறுக்கமாக கட்டி அணைக்க…. கோபத்தில் விட்டு விலகியவனை… விடாமல் அணைத்தபடி…. தான் இதுவரை உணர்ந்த உணர்வுகளை எல்லாம் அவனிடம் கொட்ட ஆரம்பித்தாள் “எனக்கு யாருமே டைம் கொடுக்கலை ரகு…. திடீர்னு உன்னோட மேரேஜ்னு சொன்னாங்க…. அதுவே எனக்கு அதிர்ச்சி…. அடுத்து நீ சம்மதம் சொன்னது அடுத்த அதிர்ச்சி…. ஆனால் அதுக்கு மாறா இருந்த உன்னோட பிஹேவியர்… என்னை வேண்டாம்னு உங்க வீட்ல சொல்லுனு என்கிட்ட நீ நடந்த விதம் அதுக்கு பதிலடியா நான் நடந்துகிட்ட விதம்… இதெல்லாம் பார்த்து நீ இப்படித்தான்னு முடிவு பண்ணி மனசை தேத்திகிட்டு ஃபர்ஸ்ட் நைட்ல வந்தா…. காதலிக்கிறேனு சொல்லி அதிர்ச்சி ஆக்கின…. அந்த சந்தோசமாவது இருக்கும்னு பார்த்தா… அதுவும் நிலைக்கல… அடுத்த நாளே எங்க வீட்டுக்கே நான் திரும்ப வந்திட்டேன்… இங்க எந்த இடத்திலயும் என்னோட உணர்வுகளுக்கு யாரும் முக்கியம் கொடுக்கலை ரகு… நீ உட்ப்பட… நானும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாறி மாறி… இப்போ என்ன நினைக்கிறேன் என்ன பண்றேன்னு… எனக்கே தெரியலை ரகு…. பயமா இருக்கு…. சரின்னு நினைக்கும்போது தப்பா மாறுது… தப்புனு நினைக்கிற விசயம் சரி ஆகுது… ” என்று தன் உணர்வுகளை உண்மையாக சந்தியா விளக்கியது ராகவ்வுக்கு புரிந்தாலும்… கோபம் அடங்கவில்லை இவனுக்கு…. ஆனாலும் அவளைப் புரிந்து கொண்டதாலோ என்னவோ…. சற்றே இறுக்கம் தளர.. தன்னை அணைத்திருந்த அவளை இவனும் அணைத்தபடி…. சிறிது நேரம் நின்றவன்… பெருமூச்சை இழுத்து விட்டபடி…. அவளை தன்னை நோக்கி நிமிர்த்து பார்க்க… சந்தியாவின் கண்களில் இன்னும் பரிதவிப்பு இருக்க…. இருந்தும்… “என் மேல ஒரு ஃபீலும் இல்லைனு சொல்லிட்ட… லவ் இருக்க