சந்திக்க வருவாயோ?-36

அத்தியாயம் 36:

/*பொன்மாலை வேளைகளில்... உன் வாசல் நான் தேடினேன் கண்ணென்னும் ஓடங்களில் கரை தேடி நான் ஓடினேன் கன்னல் எனும் இதழ் சுவை ஊட்டுதே காணும் முகம் இன்று எனை வாட்டுதே கண் மைகளில் சுகம் வளர்கின்றதே உன்னில் தினம் உடல் கரைகின்றதே இன்றோடு தீராத பந்தங்கள் கொண்டு வர*/

இரவு ஏழு மணிதான் ஆகி இருந்தது… எங்கோ மழை பெய்திருக்கும் போல… அதன் தாக்கம்... பலமான ஈரக்காற்றும்… ஆங்காங்கே அவ்வப்போது வெட்டிய மின்னல்களும்… அந்தப்பகுதியிலும் மழை வரும் போல என்ற தோற்றத்தை அளிக்க… வெளியே வாசலில் உள்ள படியில் அமர்ந்து.. அதை ரசித்தபடியே... சில்லிட்ட கைகளின் நடுவில் நாவலை வைத்து... படித்துக்கொண்டு இருந்தாள் சந்தியா… எப்போதும் தன்னை மறந்து கதையோடு ஒன்றுபவளுக்கு இன்றோ கதையோடு அதன் நாயகன்-நாயகியோடு மூழ்கவே முடியவில்லை… தன் நாயகனின் நினைவுகளில்.. காலையில் இருந்தே நேரத்தை நெட்டித் தள்ள மிகவும் சிரமப்பட்டிருந்தாள் சந்தியா… வேறு வழி இல்லாமல் தான்.. புத்தகத்தில் தன்னைத் தொலைக்க முயற்சித்தாள்… ரகுவின் நினைவுகள் தந்த இனிமையான தாக்கத்தில்.. படிக்க ஆரம்பிக்க… அதிலும் லயிக்க முடியவில்லை பொதுவாக… சந்தோஷமான தருணங்களை கடக்க முயன்றால் புத்தகங்களை கையிலெடுப்பாள் சந்தியா… இதுவே கடினமான தருணங்கள் என்றால்… லாஜிக்.. அனலிடிக்ஸ்... ப்ராப்ளம் சால்விங் என்று தனது துறைக்குள் புகுந்து கொள்வாள்… ஆனால் இன்றைய நிலையோ… ராகவ்வை நினைத்து சந்தோஷப்படுவதா… இல்லை சந்தோஷ் மிருணாவை நினைத்து கஷ்டப்படுவதா… இந்த விசித்திரமான வித்தியாசமான சூழ்னிலையை எப்படி எதிர்கொள்வது என சந்தியாவுக்கே புரியவில்லை... சந்தோஷ் மாலையில் போனவன் தான் இன்னும் வரவில்லை… கணேசன் தன் ஊரில் இருந்து வந்திருந்த உறவுகளிடம் இன்னும் பேசித்தீர்க்க வில்லை போல… இல்லை ராகவ் குடும்பத்தை திட்டித் தீர்க்கவில்லை போல... திவாகர் வீட்டிலிருந்து இருந்து விட்டு இரவு தாமதமாக வருவதாக சொல்லி விட… “மருமகனுக்கும் மருமகளுக்கும் அர்ச்சனை பண்ணி முடிக்கல போல” கடுப்பாகவும் கோபமாகவும் வந்தது தந்தையை நினைத்து… அப்போது…. “சந்தியா” என்று சாப்பிட அழைத்த தாயின் குரலில் தன்னை மீட்டெடுத்தவள்… வேகமாக வீட்டுக்குள் சென்றவள் தன் தாயைப் பார்க்க... வசந்தி ஓரளவு நார்மலாகி விட்டார் என்பதை அவரின் நடவடிக்கைகள் மூலம் உணர்