சந்திக்க வருவாயோ?-36

அத்தியாயம் 36:

/*பொன்மாலை வேளைகளில்... உன் வாசல் நான் தேடினேன் கண்ணென்னும் ஓடங்களில் கரை தேடி நான் ஓடினேன் கன்னல் எனும் இதழ் சுவை ஊட்டுதே காணும் முகம் இன்று எனை வாட்டுதே கண் மைகளில் சுகம் வளர்கின்றதே உன்னில் தினம் உடல் கரைகின்றதே இன்றோடு தீராத பந்தங்கள் கொண்டு வர*/

இரவு ஏழு மணிதான் ஆகி இருந்தது… எங்கோ மழை பெய்திருக்கும் போல… அதன் தாக்கம்... பலமான ஈரக்காற்றும்… ஆங்காங்கே அவ்வப்போது வெட்டிய மின்னல்களும்… அந்தப்பகுதியிலும் மழை வரும் போல என்ற தோற்றத்தை அளிக்க… வெளியே வாசலில் உள்ள படியில் அமர்ந்து.. அதை ரசித்தபடியே... சில்லிட்ட கைகளின் நடுவில் நாவலை வைத்து... படித்துக்கொண்டு இருந்தாள் சந்தியா… எப்போதும் தன்னை மறந்து கதையோடு ஒன்றுபவளுக்கு இன்றோ கதையோடு அதன் நாயகன்-நாயகியோடு மூழ்கவே முடியவில்லை… தன் நாயகனின் நினைவுகளில்.. காலையில் இருந்தே நேரத்தை நெட்டித் தள்ள மிகவும் சிரமப்பட்டிருந்தாள் சந்தியா… வேறு வழி இல்லாமல் தான்.. புத்தகத்தில் தன்னைத் தொலைக்க முயற்சித்தாள்… ரகுவின் நினைவுகள் தந்த இனிமையான தாக்கத்தில்.. படிக்க ஆரம்பிக்க… அதிலும் லயிக்க முடியவில்லை பொதுவாக… சந்தோஷமான தருணங்களை கடக்க முயன்றால் புத்தகங்களை கையிலெடுப்பாள் சந்தியா… இதுவே கடினமான தருணங்கள் என்றால்… லாஜிக்.. அனலிடிக்ஸ்... ப்ராப்ளம் சால்விங் என்று தனது துறைக்குள் புகுந்து கொள்வாள்… ஆனால் இன்றைய நிலையோ… ராகவ்வை நினைத்து சந்தோஷப்படுவதா… இல்லை சந்தோஷ் மிருணாவை நினைத்து கஷ்டப்படுவதா… இந்த விசித்திரமான வித்தியாசமான சூழ்னிலையை எப்படி எதிர்கொள்வது என சந்தியாவுக்கே புரியவில்லை... சந்தோஷ் மாலையில் போனவன் தான் இன்னும் வரவில்லை… கணேசன் தன் ஊரில் இருந்து வந்திருந்த உறவுகளிடம் இன்னும் பேசித்தீர்க்க வில்லை போல… இல்லை ராகவ் குடும்பத்தை திட்டித் தீர்க்கவில்லை போல... திவாகர் வீட்டிலிருந்து இருந்து விட்டு இரவு தாமதமாக வருவதாக சொல்லி விட… “மருமகனுக்கும் மருமகளுக்கும் அர்ச்சனை பண்ணி முடிக்கல போல” கடுப்பாகவும் கோபமாகவும் வந்தது தந்தையை நினைத்து… அப்போது…. “சந்தியா” என்று சாப்பிட அழைத்த தாயின் குரலில் தன்னை மீட்டெடுத்தவள்… வேகமாக வீட்டுக்குள் சென்றவள் தன் தாயைப் பார்க்க... வசந்தி ஓரளவு நார்மலாகி விட்டார் என்பதை அவரின் நடவடிக்கைகள் மூலம் உணர்ந்து கொண்டவள் முகத்தில் புன்முறுவல் இப்போது வர… அது தந்த நிம்மதியோடு தாயும் மகளுமாக சாப்பிட்டு முடித்தனர் இருவரும்... ஆனால் அதன் பின் தான் பிரச்சனை ஆரம்பமானது.. ஆம் வசந்தியின் வருத்தம் இப்போது அதன் அடுத்த கட்டமான புலம்பலில் போய் நிற்க… சந்தியாவோ செய்வதறியாது திகைத்து நின்றாள் அதிலும் கணேசன் வீட்டில் இல்லாததால் வசந்தியின் புலம்பல்கள் அவருக்குள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆரம்பித்து … அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தன… என்றே சொல்லலாம் சந்தோசைத்தான் திட்டி புலம்பிக் கொண்டிருந்தார் வசந்தி… தனக்குள்ளாகவே “படுபாவி.. இப்படி பண்ணிட்டானே…. அப்படியே அப்பா புத்தி… நான் வாழறேன் என்னோட விதி….” என்ற போதே வசந்திக்கு தன் கணவனைப் பற்றிய பழைய ஞாபகங்கள் எல்லாம் வர… கணேசனுக்கு இன்னொரு பெண்ணோடு தொடர்பு இருப்பதைத் தெரிந்துதானே தற்கொலை செய்யப் போனது… இப்போது நினைத்தாலும் அவமானத்தில் வசந்தியின் உடல் நடுங்கியது… தந்தை செய்த தவறையே நவநாகரீகமாக தன் மகனும் செய்திருக்கிறான்… எண்ணும் போதே வசந்தி மொத்தமாக உடைந்து போயிருக்க… சந்தியாவும் தன் தாயைக் கவனித்துக் கொண்டேதான் இருந்தாள் வெளியில் வசந்தி வாய்விட்டு சொல்லவில்லை… ஆனாலும்… தன் தாயின் எண்ண ஓட்டங்களை புரிந்தவளுக்கு என்ன சொல்லி ஆறுதல் படுத்துவது என்றுதான் தெரியவில்லை… ஒரு கட்டத்தில்… தாயின் வேதனை தாளமுடியாமல்... “ம்ம்மா… சந்தோஷ் பண்ணியது தப்புத்தான்மா… ஆனா மோசமானவன் இல்லைமா….. ” என்ற போதே வசந்தி முறைக்க… “ப்ச்ச்.. அப்படி பார்க்காதம்மா…. அவன் எப்பவோ பண்ணினது மா…. அவன... அவன் செஞ்சத நியாயப்படுத்தலை… அவன் பண்ணின மிகப்பெரிய தப்பே மிருணாளினிகிட்ட இருந்து மறச்சதுதான்… ” என்ற போதே… “உனக்கு அதோட வலி தெரியாது சந்தியா… மிருணாளினி மனசு என்ன பாடுபடும்னு எனக்குத் தெரியும்” என்றபோதே… சந்தியாவின் தன்னைப் பார்த்த வலி மிகுந்த பார்வையில் ஏதோ புரிய… அதற்கு மேல் தன்னை மறைக்க முடியவில்லை… மகளுக்கும் தெரிந்திருக்கிறது என்பது அவள் பார்த்த பார்வையிலேயே புரிய... முதன் முதலாக உடைந்து அழ ஆரம்பித்தார் வசந்தி தன் மகளின் மடியில்… தன் மடியில் புதைந்து அழுது கொண்டிருந்த தாயிடம் அதற்கு மேல் விளக்கமும் கேட்கவில்லை… வசந்தியும் விளக்கவில்லை… முடிந்த, முடிக்கப்பட்ட விசயங்களுக்கான விளக்கங்கள் தேவையில்லை… அதிலும் தன் தந்தையின் மறுபக்கம் ஆராய அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை… சாக்கடை என்று தெரிந்த பின் கிளர சந்தியாவுக்கு பிடிக்கவில்லை அதுதான் உண்மை… ஆனால் அது முடிக்கப்பட்ட விசயங்களா… இல்லை தொடரப் போகிற விசயங்களா... வெகுவிரைவில் உணர வேண்டிய காலத்தின் கட்டாயத்தில் இருந்தாள் சந்தியா என்பதை அவள் அப்போது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை…. தாயின் கண்ணீரை துடைக்கவில்லை, நிறுத்தவில்லை… ஆனாலும் தாய் அழுவதைப் பார்க்கவும் மனம் இல்லாமல்… “எங்களுக்காகத்தானேம்மா நீ இந்த வாழ்க்கையை சகிச்சுக்கிட்டு வாழுற… எனக்குத் தெரியும்மா...” விரக்தி மட்டுமே சந்தியாவின் வார்த்தைகளில்… சந்தியா கண்களில் கண்ணீர் எல்லாம் வரவில்லை … தாய்க்கு தன் புரிதலை மட்டுமே உணர்த்தினாள்… அமைதியாக மகளின் அமைதியில்… அவளின் புரிதலில்… கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார் வசந்தி…. இன்றைய பெண்கள் சிறகிருக்கும் பெண்கள்… தங்களை போல சிறகொடிந்த இல்லை சிறகொடிக்கப்பட்ட பறவைகள் அல்ல… சந்தியாவின் புரிதல் எந்த அளவுக்கு வசந்தியை அமைதிப்படுத்தியதோ… அதே அளவு மிருணாளினியின் தைரியமும் அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது…. ”பெண்களுக்கு தங்கள் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு… இந்த உலக விடுதலை மட்டும்தான்… ஆனால் தன்னால் அதுவும் முடியவில்லை… பெற்ற மக்களுக்காக சகித்துக் கொண்டு வாழ்கிறேன்…. ” என்றிருந்த வசந்தியை இன்றைய தலைமுறையினரின் அதிரடி செயல்கள் குணங்கள்... முதன் முதலில் வேறு கோணத்தில் யோசிக்க வைத்தது என்றே சொல்லலாம்.. வசந்தி இப்போதெல்லாம் கணவனைப் பற்றியோ அவரோடான வாழ்க்கையைப் பற்றியோ பெரிதாக கவலைப்படுவதில்லை… மகன் மற்றும் மகளின் வளர்ச்சியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன் கூண்டுக்குள் இருந்து வெளியே வந்திருந்தார்… அதிலும் சந்தியா அவளது தாய்க்காகவே அவளது சந்தோசம் மட்டுமே என வாழ்ந்திருக்க… அதில் வசந்தி பெருமிதமாகவே வாழ்ந்து வந்தார்…. ஆம் தனது மக்களின் வளர்ச்சி அவர்களின் புரிதல் என வசந்திக்குள்ளும் இடைப்பட்ட காலத்தில் மாற்றத்தை கொண்டு வந்திருந்தது என்பதே உண்மை... இந்த இல்லம் பெயரளவில் மட்டுமே… கணேசனின் வீடு… மற்றபடி இவர்கள் மூவருக்கும் தனி உலகம்… கணேசன் ஊருக்காக, கடைமைக்காக மட்டுமே அப்பா… அப்படி இருந்த தங்கள் வாழ்க்கையில் சந்தோஷின் செயல் வசந்திக்கு மிகப்பெரிய அடியே... நினைவுகள் தாய் மகள் இருவருக்குமே பின்னோக்கிப் போக… சந்தியாவின் முகம் கவலையாக மாறுவதைப் பார்த்த வசந்திக்கு மனம் தாங்குமா… உடனே தன்னை மாற்றியபடி… தன்னை நிலைப்படுத்தி... எழுந்து அமர்ந்தவர்… மகளை முறைத்துப் பார்த்தார்… சட்டென்று மாறிய தாயின் கோப முகத்தை… சந்தியா யோசனையாகப் பார்க்க வசந்தி ஆரம்பித்தார் தன் அறிவுரையை “என்னைப் பற்றி.. சந்தோஷ் பற்றி எல்லாம்… கவலைப்பட்டது போதும்… மாப்பிள்ளை கூட ஒழுங்கா குடும்பம் நடத்துற வழியப் பாரு… நேற்றே வீட்டுக்கு வரனும்னு சொன்ன… வந்தும் சேர்ந்துட்ட… உன் முகத்தைப் பார்த்தால் அப்பாடா தப்பிச்சு வந்துட்டோம்னு திருப்தியா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு…. கண்டிப்பா உனக்கும் மாப்பிள்ளைக்கும் எதுவும் சரியா இருந்திருக்காதுனு எனக்குத் தெரியும்… எங்க அவரோட சண்டை போட்டுட்டு வீட்டுக்கு நடுராத்திரியே வந்துடுவியோனு… நேத்து நீ அழுதுட்டு சொன்னதுல இருந்து ஒரே கவலை... அந்தக் கவலையோட படுக்க போனேன்… ஆனால் தலைகீழா மாறி இருச்சு… ப்ச்ச்…” என்று தன் மகளை கவலையோடு பார்க்க… சந்தியாவின் மனமோ… வசந்தியின் மாப்பிள்ளை என்ற அழைப்பில்… மகிழ்ச்சியில் திக்குமுக்காடிக் கொண்டிருக்க… இருந்தும் அதை மறைத்தபடி ”வாம்மா வா… அடேங்கப்பா பொண்ணு மேல ரொம்பத்தான் அக்கறை... நேத்து அப்படி அழுதேனே அப்போ அட்வைஸ் மழை பொழிஞ்சுட்டு… அம்போன்னு அங்கேயே என்னை விட்டுட்டு வந்துட்டு… இப்போ ஃபீல் பண்ற மாதிரி நடிக்கிற …. போ… “ என்று வரிந்து கட்டிக்கொண்டு பேசி பொய்யாகக் கோபம் காட்டியவள் முகமோ சொன்னதற்கு மாறாக நெகிழ்ந்திருக்க அதைப் பார்த்த அந்த தாயின் உள்ளமோ… முதன் முதலாக சந்தோஷத்தில் திளைக்க.… இன்று காலை நடந்தவற்றை அசைபோட்டவருக்கு… காலையில் ராகவ்வின் முகமும்… அந்த கண்களின் வலியும் இப்போது புரிய… மகளிடம் வாஞ்சையாக பேச ஆரம்பித்தார் “காலையில் உன்னைக் கூட்டிட்டுப் போங்கனு வார்த்தையா சொன்னாலும்... அவர் கண்ல அவ்வளவு வருத்தம் இருந்துச்சு… அந்த வார்த்தையையே சொல்ல பிடிக்கல அந்த தம்பிக்கு... பார்த்தாலே தெரிந்தது…. அப்போவே எனக்கு நம்பிக்கை வந்துருச்சு… நீ என்ன கோல்மால் பண்ணினாலும் மாப்பிள்ளை உன்னை விட மாட்டார்னு” என்ற தாயின் வார்த்தைகளில்.. அதுவும் முதன் முதலாக ரகுவைப் பற்றிய தன் தாயின் நம்பிக்கையான வார்த்தைகளில் மனம் சிறகடிக்க… சந்தியா தாயைப் பார்த்தபடி புருவம் உயர்த்தினாள் வியப்பில்… இருந்தும்…. “அப்படியா… உன் மாப்பிள்ளை மேல அவ்வ்வ்வ்வளவு நம்பிக்கையா… அடப்போம்மா… ” நக்கலாக கேட்டவளை முறைத்தாள் அவள் தாய்…. இருந்தும் சந்தியா விடாமல்… “தொல்லை விட்டதுன்னு சந்தோஷமா இருப்பாரு….” அவளையுமறியாமல் ராகவ்வை மரியாதையாக விளிக்க… புன்னகை முகமெங்கும் பூத்திருக்க… அதில் பூரித்திருந்த தன் மகளின் முகத்தைப் பார்த்த வசந்திக்கு… அன்னையாக உள்ளம் நிறைந்தது…. மகன் வாழ்க்கை படு பாதாளத்தை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தது என்றாலும் மகளின் மணவாழ்க்கை சந்தோஷமாக இருக்கிறது என்பதை நினைத்து அந்த தாயின் உள்ளம் உவக்கவே செய்தது… அந்த உவகையில் “அந்த அவரு யாரும்மா… நேத்து வரை அவன் இவன்னு மரியாதைனா என்னனு கேட்ட வாய்… இன்னைக்கு மரியாதையை அள்ளிக்கொட்டுது என் மாப்பிள்ளை மேல” என்று மகளை கிண்டலடிக்க… தாயின் கிண்டலில் … மனம் இன்னும் அதிகமாக ரகுவைத் தேட ஆரம்பிக்க… உள்ளம் திறந்தாள் தன் அன்னையிடம்… கண்களில் தன்னவனின் நினைவுகளைத் தேக்கியபடி “ஹ்ம்ம்… ரகு ரொம்ப நல்லவர்மா… சத்தியமா அவர்கிட்ட இதை எதிர்பார்க்கலை…. என்றவள்…

“நான் அவரை ரொம்ப்ப்ப மிஸ் பண்றேம்மா… நேத்து வரை நீங்க மட்டும் போதும் எனக்கு… ஆனா இன்னைக்கு நீங்க பக்கத்திலதான் இருக்கீங்க… ஆனாலும்… ரகுவைத் தேடுதும்மா மனசு… எல்லாமே இன்கம்ப்ளீட்... ஒரே நாள்ள இப்படிலாம் மாறுவாங்களாம்மா… இல்லை எனக்குத்தான் சம்திங் ராங் ஆகிருச்சா" தாயிடம் தன் ஏக்கங்களை… சந்தேகங்களை எல்லாம் பேச ஆரம்பித்தபடி தன் அன்னையின் மடியில் சாய்ந்தவள்… ராகவோடு பேச முடியாத ஏக்கத்தை எல்லாம் அவனைப்பற்றி பேசியாவது தீர்க்கலாம் என்று பேச ஆரம்பித்தாள் … தன் தாய் வசந்தியிடம் ராகவ் எடுக்காமல் போக... தன் மாமனார் சுகுமாருக்கு கூட அழைத்திருந்தாள்…. ஆனால் அவரும் இவளின் அழைப்பை எடுக்க வில்லை… சந்தியாவிடம் என்ன பேச… எதைப் பற்றி பேச… இருக்கும் நிலைமையில் சந்தியாவிடம் கோபமுகம் காட்டி விடுவோமோ என்று சுகுமார் சந்தியாவிடமிருந்து வந்த அவளது அழைப்பை எடுக்க தயங்கினார் என்பது அவர் மருமகளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை…. தன் மகன் சந்தியாவோடு சுமூகமாக இல்லை இதுதான் அவரைப் பொறுத்தவரை அவருக்கு தெரிந்த விசயம்... சந்தியா ராகவ் உறவினைப் பற்றி…. நேற்று என்ன நடந்திருக்குமோ அது அவர் அறியா கதை… ஆனால் ராகவ்… ’உன் பொண்ணை அழைத்துக்கொண்டு போ’ என்று கணேசனிடம் வீராவேசமாக எப்போது சொன்னானோ… அது இன்னும் அவருக்கு வருத்தத்தை அதிகமாக்கி... இருவருக்குமான உறவு இன்னும் சுமூகவாகவில்லை… என்றுதான் நினைத்து வருந்தினார்… மருமகளிடமும் பேசத் தைரியமில்லை அவருக்கு… ஆக பிள்ளையார் பிடிக்கப் போய் குரங்கு பிடித்த கதையாக மாறி இருக்க… தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டிருந்தார் … சுகுமார் மனதளவில்... அது தெரியாத சந்தியா…. தன் மாமனார்…. தன்னோடு பேசவில்லை என்ற வருத்தத்தில் இருந்தாள்… அதோடு ராகவ்வின் போன் ஏன் ஸ்விட்ச் ஆஃபாக இன்னும் இருக்கிறது என்ற குழப்பம் வேறு… தொடர்பு கொண்டு தொடர்பு கொண்டு அலுத்துப் போய்… ஒரு கட்டத்தில் போனை அறையில் கட்டிலில் தூக்கி போட்டு விட்டு வந்தவள் அன்னையோடு பேச ஆரம்பித்து…. வசந்தியின் அறையிலேயே இருந்து விட…. இந்த ஒரு மணி நேரத்தில்தான் ராகவ் சந்தியாவை அழைத்து அழைத்து அவள் எடுக்காமல் போக…. அந்தக் கடுப்பில் சந்தியாவின் மீது ஏக கோபத்தில் தன் அறையில் படுத்திருந்தான்…. இதெல்லாம் அறியாத அவன் மனைவி… தனக்கும் தன் கணவனுக்குமான உறவின் சுமூக நிலையை விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள்…. தன் தாயிடம் வசந்தியிடம் இப்போது நிம்மதி பெருமூச்சு மட்டுமே இருக்க… “ப்ச்ச் ஆனாம்மா…. இதுவரை ரகு பேசவே இல்லை …. நான் ட்ரை பண்ணினாலும் போன் ச்விட்ச் ஆஃப்” கவலையோடு மொழிந்தவளிடம்.. கண்டிப்பாக அவளது ரகு அவளிடம் பேசுவான் என்பதை திண்ணமாகச் சொல்லி தன் மகளைத் தேற்றியவர்…. மணி ஒன்பதைத் தாண்டி இருக்க…. “இப்போ போ.. ட்ரை பண்ணிப் பாருடா… அவருக்கு என்ன பிரச்சனையோ… பேசும் போது கோபப்படாமல் பேசு...” என்று மகளிடம் எடுத்துச் சொல்ல… ”போனே ஸ்விட்ச் ஆஃப்… எங்கிட்டு பேச… இதுல கோபம் வேற படக் கூடாதா… ஹ்ம்ம்ம்… சப்போர்ட்டு.. வேற.” அலுத்தவளாக… “சந்தோஷ் வரலைனு சொல்லிட்டான்… அப்பாவும் வரமாட்டாராம்…. நீ மாத்திரை போட்டுட்டேல்ல…. நானும் கதவை லாக் பண்ணிட்டு தூங்க போகிறேன்…” என்று சொன்ன போதே மாடியில் உள்ள போர்ஷனில் சன்னல் கதவுகள் அடைக்கப் படவில்லை போல… காற்றில் டம் டம் என்று சத்தம் இட்டு ஆடிக் கொண்டிருக்க… “மேல சன்னல்லாம் ஒழுங்க லாக் பண்ணல போல சந்தியா... மேல போய் லாக் பண்ணிட்டு வந்திறலாமா” என்று சந்தியாவைப் பார்த்தார்… வசந்திக்குத் தெரியும் தன் மகளைப் பற்றி… அவள் தனியாக தைரியமாக இருக்கும் ஒரே இடம் அவள் அறை மட்டுமே… மகளைக் கணித்து வசந்தி சொல்ல மகளோ… உடல் நிலை சரியல்லாமல் இருக்கும் தன் அன்னையைக் கணித்து...... அவரை அலையவைக்க மனம் இல்லாதவளாக… “வசந்தி… இன்னும் என்னை சின்னப் குழந்தைனே திங்க் பண்ணிட்டு இருக்கியா… நீ போய்ப் படு.. அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று தாயிடம் தைரியமாகச் சொல்லி அவரை படுக்க அனுப்பியவளுக்கு… மாடிப்படியில் ஏறும் போதே உள்ளுக்குள் கொஞ்சம் கிலி தான்… அதிலும் ஊதக்காற்றும்… மின்னல் வெட்டும்… சற்று முன் ரசித்த காட்சிகள் தான்… ஆனால் இப்போது பயத்தை ஏற்படுத்த… “சந்தியா… இந்த வீட்டுக்கே… இப்டி பயந்தேன்னா… இந்த ட்ரிப்பிள் ஆர் வேற காட்டுக்கு நடுவுல வீட்டைக் கட்டி வச்சுருக்கானே… இப்போலாம் என்னைக் கூப்பிட்டா போகவே கூடாது சாமி… அந்த வீட்டுக்காகவே நான் அஞ்சாறு புள்ளைய பெத்துக்கனும் போல… அதுக்கப்புறம் குடும்பம் குட்டியா ஒரு கும்பலா அந்த வீட்டுக்கு போகனும்..” என்று நினைத்தவளுக்கு எண்ணம் தந்த கிளுகிளுப்பு… புன்னகையை தர மனசாட்சியோ அவளை எள்ளி நகையாட ஆரம்பித்து இருந்தது ”அடிப்பாவி… தனியா இருக்க பயந்துட்டு அஞ்சாறு பிள்ளையா… அதுக்கு உன் புருசன் சம்மதிக்கனுமே” என்று வேறு உசுப்பேற்ற… ”ஹான் நான் கேட்டு என் ரகு மாம்ஸ் வேண்டாம்னு சொல்லிடுவாரா என்ன” என்று மனசாட்சியும் அவளுமாக… ரகுவைப் பற்றியும் அவள் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பற்றியும் விவாதம் நடத்திக் கொண்டே… மாடி போர்சன் சன்னல் கதவுகளை அடைத்து விட்டு வெளியே வர… அதே நேரம் திடீரென்று மின்சாரம் நின்று விட… அந்த தெருவே கும்மிருட்டாக காட்சி அளித்தது… தெரு மின்விளக்குகள் ஒளிராததால் ரகு.. குழந்தைகள் என குதுகலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த மனதில்… இப்போது பயப்பந்து மட்டுமே… கட கட வென மாடிப்படிகளில் இறங்கி…. அடுத்த இரண்டே நிமிடங்களில் வீட்டுக்குள் வந்து கதவை அடைத்தவளின்… மனமெங்கும் திக் திக் தான்… வீட்டில் இன்வெர்ட்டர் இருந்ததால் சந்தியாவின் வீட்டுக்குள் மின்சாரம் தடைப்பட்டிருக்கவில்லை… ”ஹப்பா… ரூம் வந்து சேர்ந்துட்டோம