சந்திக்க வருவாயோ?-32

அத்தியாயம் 32:

/*ஆண் ஒருவன் தாயான அதிசயத்தை பார்த்தேனே

காதலியை தாலாட்டும் காதலனை கண்டேனே


என் நிழலை யாரும் தான் மிதித்து போக விட மாட்டாய்

என்னைக் கிள்ள எனக்கேதான் சம்மதங்கள் தர மாட்டாய்*/

அத்தியாயம் 32:


மொத்தமாக எடுத்து முடித்தாகி விட்டது… புயல் வந்து வீழ்ந்த மரம் போல சுருண்டிருந்தாள் சந்தியா… ராகவ் அவளை அழைத்துச்சென்று முகம் கழுவி … துடைத்து விட்டு… மீண்டும் தண்ணீர் அருந்தவைத்து… கட்டிலில் அமரவைக்க… அமரக் கூட முடியவில்லை…தலையில் எதையோ வைத்து அழுத்துவதைப் போல பாரமாக இருக்க…. அப்படியே சுருண்டு படுத்து விட்டாள் சந்தியா அதே ஈரப் புடவையுடன்…. பசி வேறு வந்து வயிற்றைக் கிள்ள…. அங்கிருந்த பழங்களை நோட்டமிட்டன கண்கள்…. இருந்தும் ராகவ் என்ன சொல்வானோ என நினைத்தபடி… அவனைப் பார்க்க… அவனோ அவனது அலமாரியில் எதையோ தேடிக்கொண்டிக்க… அவனைவிட்டு அறையை நோட்டமிட…. அறை முழுவதும் அவள் உடைத்த பாட்டிலின் கண்ணாடிச் சிதறல்கள்…. சிதறிய பால் துளிகள்…என அந்த அறையே அலங்கோலமாக இருக்க… அதைப்பார்த்தவள்… அவளையுமறியாமல் மெதுவாக எழ முயற்சிக்க……. அப்போது கையில் அவனுக்கான மாற்றுடைகளை எடுத்தபடி வந்தவன்... ஈரப்புடவையில் மடங்கி அமர்ந்திருந்த சந்தியாவின் நிலையை அப்போதுதான் உணர்ந்தவனாக… “ட்ரெஸ் மாத்திக்கிறியா” என்றபடியே…. அவனது அலமாரியை நோக்கி மீண்டும் போக… “இவனோட ட்ரெஸ்ஸா…” . என்றவளின் எண்ண ஓட்டங்களை தடை செய்தன… அவன் கையில் இருந்த புடவை… அன்று அவனிடம் விட்டுச் சென்ற புடவை….அதோடு தைக்கபட்ட ரவிக்கை வேறு இருக்க… இவளுக்கு வார்த்தைகள் வேறு வராமல் முரண்டு பிடித்தன அவனது ஒவ்வொரு எதிர்பாராத செய்கையி்லும்..… அவனோ எதுவும் பேசாமல்… புடவையை இவளது கையில் திணித்து விட்டு மீண்டும் குளியலறையில் புகுந்தான்…. தன்னைச் சுத்தம் செய்து கொள்ள…. திருவிழாவில் தொலைந்து போன குழந்தையைப் போல.. தன் கையில் இருந்த புடவையையும்… அவன் போன திசையையும் மாற்றி மாற்றி.. பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும்.. மனமோ… இவன் நல்லவனா கெட்டவனா… என்ற சிந்தனையில்… அவன் சென்ற திசையை நோக்கியபடியே யோசனை செய்தவளுக்கு.. சற்று முன்… அவன் முகம் சுணங்காமல்… இவளை அக்கறையோடு கவனித்தது ஞாபகத்துக்கு வர.. மனதுக்குள் திடீரென்ற உற்சாகம்.. அதே உற்சாகத்தில் அமர்ந்தவள் முன்… இன்னும் அந்த கறுப்பு பானம் இருந்த கண்ணாடி டம்ளர்கள்… ஏனோ இப்போது அதன் வண்ணம் உறுத்த…. அதைக் கையில் எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தாள்…. மூளை சொன்ன தகவலை உறுதி செய்ய… அதுவும் அவள் நினைத்ததையே உறுதிப்படுத்த… ”அடப்பாவி…. வெறும் கோக்க வச்சுத்தான் கோக்கு மாக்கு பண்ணினானா… சந்தியா நீ இவ்வளவு பேக்கா” என்று தனக்குள் சொன்ன போதே ”பின்ன இல்லையா” என்று மனசாட்சி வேறு அவளைக் கிண்டல் செய்ய… அன்றைய தினத்தின் முதல் புன்னகையால் அவள் முகம் விகசித்தது…. அவளின் போராட்டம் எல்லாம் முற்று பெற்று விடை பெற்றது போல இருக்க… சந்தியா என்ற நதிக்கு அதன் சங்கமக் கடலை கண்டு கொண்ட பேரமைதி சூழ்ந்து கொள்ள…. முதன் முதலாக… எதிரில் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த ராகவ ரகு ராமின் புகைப்படத்தை விழி அகலாமல் ரசிக்கத் ஆரம்பிக்கத் தொடங்கியவள்..… அறை முழுவதும் வித விதமான கோணங்களில் மாட்டப்பட்டிருந்த தன்னவனின் பிரசன்னத்தை 360 டிகிரி கோணத்தில் சுற்றி சுற்றி ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்… தனக்கான காதல் முகவரியை தேடி அலைந்து களைத்துப் போன அந்த இதயம் அதனைக் கண்டு கொண்ட ஆனந்தத்தில் தனை மறந்து திளைத்துக் கொண்டிருக்க… சிலிர்த்தது சந்தியாவின் தேகம் தேகம் சிலிர்த்து நனவுலகத்திற்கு வந்தவள்… குனிந்து தன்னைப் பார்க்க.. ஈர உடையோடு நிற்பது நினைவுக்கு வர…. ஈரமான புடவையை ராகவ் வருவதற்குள் மாற்ற வேண்டும் என்ற உந்துதலில்… வேக வேகமாக தன் புடவையைக் களையப்போனவளுக்கு.. ” ரகு திடிரென்று குளியலறையில் இருந்து வந்து விட்டால்…” எண்ணம் தோன்ற.. முதன் முதலாக வெட்கப் பூக்கள் அவளை அலங்கரிக்கத் தொடங்க…. குளியலறைக் கதவின் வெளிப்புறத தாழ்ப்பாளைப் போட.. குளித்துக் கொண்டிருந்தவனோ… உள்ளிருந்து குரல் கொடுத்தான்…. சந்தியா தாழ்ப்பாள் போடுவதை உணர்ந்தவனாக “சந்தியா…. என்ன பண்ற…. ஏன் லாக் போடுற” என்றவனுக்குப் பதிலாக…. ”ஆமாடா நான் காதல் கோட்டை அஜித்… நீ தேவயானி… அதான்.. மனதிற்குள்ளாகச் சொல்லிக் கொண்டவள்… அப்போதும் மனம் வழக்கமான அர்ச்சனைகளை அவனுக்கு வழங்கினாலும்… அதை மறைத்தபடி… ”சாரி மாத்த போகிறேன் ரகு” என்றபடியே புடவையை மாற்ற ஆரம்பிக்க… எதிர்க் குரல் கொடுத்தான்… அதே வேகத்தில் “ஹெல்ப் பண்ண வரவா… சந்தியா.. முடியுமா உன்னால” என்னமோ தினம் தினம் இந்தப் பணியை அவளுக்கு அவன் செய்து கொண்டிருந்தது போல… சாதாரணமாக கேட்க… இங்கிருந்து இவளுக்கு வார்த்தைகள் மட்டும் இல்லை… இத்தனை நாள் கட்டிக் கொண்டிருந்த புடவை கட்டும் விதம் கூட மறந்தது போல இருக்க… சில நொடிகள்… அப்படியே நின்றவள்… பின் தன்னையே உலுக்கிக்கொண்டவளாக வேக வேகமாகப் புடவையைக் கட்ட ஆரம்பிக்க… அங்கிருந்தே இவளின் நிலை தெரிந்திருக்கும் போல ராகவ்வுக்கு… அதன் எதிரொலியாக… ராகவின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்க… அவர்களின் முதல் இரவு அவர்களுக்கான அர்த்தமுள்ள இரவாக மெல்ல மெல்ல மாறிக் கொண்டிருந்தது.. “சகி ஐ நீட் யுவர் ஹெல்ப்… உள்ள வர்றியா….” என்று அவன் உள்ளேயிருந்து இவளிடம் வம்பிழுக்க… இவளுக்கு மூச்சடைக்க…. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல்… ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்ற உந்துதலில்… பேசாமல் அந்த அறையினைச் சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தாள்….. வந்த படபடப்பை மறைக்க… வேகத்தை வேலையில் காட்டினாள்… அவன் வெளியே வருவதற்குள் கண்ணாடிச்சில்லுகளை அப்புறப்படுத்தியவள்… கொட்டிக்கிடந்த பாலின் தடத்தையும் துடைத்து முடித்தவளுக்கு.… அதற்கு மேல் முடியாமல் போக… கட்டிலின் ஒரு ஓரத்தில் படுத்தவள்…. கண் மூடியும் இருக்க… வெளியே வந்தவன்…. அறையினை நோட்டமிட… அதன் ஒழுங்கில் தன் மனைவியை மெச்சியவன்… கண்மூடிப் படுத்திருந்த அவளருகில் அமர்ந்து நெருங்கியவன்… குனிந்து “சகி” என்று அவளது காதில் கிசுகிசுக்க…. குப்பென்று வியர்த்தது சந்தியாவுக்கு… குளித்துவிட்டு அப்போதுதான் வந்தவனின் ஈர உடலில் இருந்த சில்லென்ற ஈரக்காற்றை உணர்ந்தாலும் இப்போது சந்தியாவின் உடலில் உண்மையிலேயே ஹார்மோன்களின் வேலை ஆரம்பித்து இருக்க… அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை உணர்ந்தவளாக… உள்ளுக்குள் கிலி பரவ.. இருந்தும் தன் நிலையை அவனுக்கு புரியவைத்துவிட வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணத்தில்.. “எ.. எனக்குத் தூக்கம் வருது ரகு… நான் மெண்டலா ப்ரிப்பேர் பண்ணிட்டு வரலை…” வார்த்தைகள் நடுக்கமாகத்தான் வந்தது…. இருந்தும்… ராகவ் புரிந்துகொள்வான் என்று அவள் மனம் உறுதியாக நம்ப… எழுந்து அமர்ந்தவள் மனதில் வரவழைத்துக் கொண்ட தைரியத்துடன் அவனைப் பார்க்க.. ”அப்போ ஃபிசிக்கலா ஓகேவா” என்றவனின் உடனடியான நக்கல் வார்த்தையிலும் பார்வையிலும் அவனைப் பார்க்க முடியாமல்… தடுமாறியவளைக் கண்ட இவன் மனம்… கன்னாபின்னாவென்று தடம் மாறினாலும்.. அவளது நிலைமையைப் புரிந்தபடி… அவளை அலைக்கழிக்க விரும்பாமல்… “கூல் கூல்… தூங்கு” என்றபடி அவளை விட்டு விலகியவன்… விளக்கை… அணைத்து விட்டு…. கட்டிலின் மறு ஓரத்தில் படுத்தும் விட… பத்து நிமிடம் கடந்திருக்கும்…. சந்தியாவுக்கு சுத்தமாகத் தூக்கம் வரவில்லை… இதுவரை அவள் உணராத அவஸ்தை… என்னவென்றும் இனம் காண முடியவில்லை… ’ஏனோ ராகவ் மேல் கோபம் கோபமாக வந்தது… ஆனால் இந்தக் கோபம் விசித்திரமாக இருந்ததுதான் அவளது வேதனையே…’ “தூங்கவான்னு கேட்ட உடனேயே.. தூங்குன்னு சொல்லிட்டான்… ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல்…” பொறுமிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு… தான் என்ன செய்யவேண்டும் என்று கூட யோசிக்க முடியவில்லை… நேற்று வரை திருமணம் நடக்குமா… இந்த அறைக்குள் வரும்வரை தன்னைக் காதலிக்கிறானா… என்ற இந்த வேதனைகளை விட அவனது ஒதுக்கம் தந்த சில நிமிட வேதனை இவளை படுத்தி எடுக்க… பத்து நிமிடத்தில் இருபது முறை புரண்டு படுத்திருந்தாள்… “ச்சேய் என்ன கொடுமை இது… எனக்கு என்ன ஆச்சு” என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ராகவின் கரம் அவளை அவன் புறம் இழுக்க… எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல்… அடுத்த நொடியே அவன் மார்பில் சரணடைந்தவளை… தன் அணைப்பிலேயே வைத்திருந்தவன்…. அவளைப் பார்த்தபடியே… வேறெதுவும் பேசாமல் இருக்க… ஒரு ஆணின் கரங்களுக்குள் அடங்கி இருக்கின்றோம் என்ற அந்நிய உணர்வோ வித்தியாசமோ எதுவுமே அவளுக்குள் இல்லை… ஏனோ மீண்டும் தாயின் கருவறைக்குள் சென்ற பாதுகாப்பான உணர்வாகவே உணர்ந்தாள்… தன்னவனின் ஆதுரமான அணைப்பில்.. “இந்த தூக்கமே வர மாட்டேங்குது... ஏன் ரகு…” சலுகையாக இவளாகவே ஆரம்பித்தாள்… யாரையோ குறை கூறுவது போல தூக்கத்தைக் குறை கூறி தன்னிடம் முறையிட்டவளை புன்னகையோடு பார்த்தவன்… தன்னோடு இன்னும் அணைத்தபடியே…. ”என்ன பண்ணலாம் சொல்லு நீயே…“ ஒன்றுமே அறியாதவன் போல் கேட்க.. கேட்டவனை முறைத்தாள் உரிமையோடு.. “சின்னப் பையன ரொம்ப படுத்துறடி…. நீதானடி… இப்போ ஃபிசிக்கல் மெண்டல்னு க்ளாஸ் எடுத்த” எனும் போதே “நீ கூடத்தான் சொன்ன… வாழ்நாள் பூர நீ சொல்றத மட்டும் தான் கேக்கனும்னு சொன்ன” என்று பதிலுக்கு பதில் பேச வேண்டுமென்று… பெண் சிங்கம்போல சிலிர்த்து சொன்னாள்… அவன் கைவளைவில் இருந்து கொண்டே… அவளின் சிலிர்ப்பில்… அவள் தேகம் உணர்ந்த இவனுக்குள் புதுரத்தம் பாய… சட்டென்று தன் கீழ் அவளைக் கொண்டும் வந்தான்.. ஷண நேரத்திலேயே “அப்போ நான் என்ன சொன்னாலும் கேட்பியா” என்றான்… கட்டளையிடும் தொணிதான் என்றாலும் மென்மை மட்டுமே அதில் இருக்க… விடி விளக்கின் ஒளியில் அவள் இதழின் வரி வடிவம் அளந்தவனை… பார்த்தாள் இமைக்க மறந்து… “என்ன” என்று இவனும் பார்வையாலே கேட்க… “லவ்ஸா மாம்ஸு…. எத்தனை நாளா… ” என்று நக்கலாகக் கேட்டவளின் குரலிலோ அவன் காதல் உணர்ந்த கிறக்கம்… “அது ரொம்ப நாளா…. “ என்றவனின் பார்வை அவளை மட்டுமே… அதிலும் தன்னிடம் கிறங்கியிருந்த தன் சகியின் கண்களை மட்டுமே பார்த்தபடி இருக்க… வார்த்தைகளிலோ… காதல் ஏக்கம் வழிய…. கொஞ்சலும் கெஞ்சலுமான அவன் பார்வையில்…. சந்தியா அவளுக்கான அவள் மணவாளனின் காதல் அத்தியாயத்தை படிக்க ஆரம்பித்து இருக்க,… “இந்த பேபி மேலயா” அவனின் ஏக்கம் இவளுக்கோ உற்சாகத்தை பெருக்கிக் கொண்டிருக்க… துள்ளலாகக் கேட்டாள்.. பேபி என்ற வார்த்தையாடல்கள் இவளுக்குப் பிடிக்காத போதும்… “ஹ்ம்ம்”.. வார்த்தைகள் சிக்கனமாக வந்தன அவள் கணவனிடமிருந்து… “இந்த சந்தியா மேலயா” ‘ஹ்” அதற்கு மேல் அவனுக்கு வார்த்தைகள் வராமல் போக… அதற்குப் பதிலாக அவன் இதழ் ’ம்’ என்ற வார்த்தைகளை உச்சரிக்க… தன் இதழ்களை ஒன்றோடொன்று இணைக்காமல்.. தன்னவளின் இதழ்களை நாடிச் சரணடைந்திருந்தது… மௌனங்களே அங்கு மொழி ஆகி இருக்க… அவனே அவளை விட்டு விலகும் வரை இவள் விலகவும் இல்லை… அவனை விலக்கவும் வில்லை… ராகவ் தான் அவளது உடல்நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு தானாகவே தன் இதழ்களை அவளிடமிருந்து பிரித்தான்… காதலிக்கப்படுவது….. இத்தனை இனிமையானதா…. தேகத்தின் தேடல்கள் இத்தனை சுகமானதா… சந்தியாவுக்கு காட்டிக்கொண்டிருந்தான் ராகவ்…. இப்போது அவள் சொன்ன உடல் சார்ந்த விசயங்கள் ராகவ்வை ஏற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கியிருக்க… மனம் சார்ந்த விசயங்களுக்கு அவளுக்குள் பல கேள்விகள்… ”ராகவ்… ரியலி நீ என்னை லவ் பண்றியா….” மீண்டும் கேட்டவளைப் புரியாமல் பார்க்க… ”நம்ப முடியல” தீவிரமாகச் சொன்ன பாவனையில் அவள் கண்களைப் பார்த்தவன் தன்னை சமன் செய்ய முயலும் நோக்கில்… தன் கண்மூடி சில நொடிகள் இருந்தவன்… அவளை விட்டு விலகாமலேயே “என்ன பண்ணினால் நம்புவ…கான்ட் யூ ஃபீல் இன் மை டச்” எரிச்சல் இருந்ததோ என்னும் படியான குரல்…. ”ஐ டோன்ட் வாண்ட் திஸ் அட்ராக்ஸன்… ஐ நீட் டு சாட்டிஸ்ஃபை அண்ட் ஃபீல் வித்தவுட் திஸ் ஃபிசிக்கல் கனெக்ஷன்” என்றாள் சற்றே உணர்ச்சி வசப்பட்ட குரலில்… நிதானமாக நிறுத்தி இப்போதும் சந்தியா அவனின் மயக்கத்தில் தான் இருந்தாள்… ஆனாலும் அவன் காதலை முழுமையாக உணராமலேயே அவன் வசம் அவளை ஒப்படைக்க அவள் மனம் தயங்க…அதில் வந்தவை தான் இந்தக் கேள்விகள்… எழுந்து அமர்ந்தவன்…. அவளையும் எழுப்பி தன் அருகில் அமர வைத்தான்…. “என்ன புரியனும் உனக்கு” அமைதியாகவே கேட்டான்… அவன் இருந்த நிலைமையிலும் “உன்னோட காதல் என்னோட காதல் நம்மோட காதல் “ சிரித்தே விட்டான் ராகவ்… சற்று முன் இருந்த கோபமெல்லாம் மாறி இருந்தது… இவள் கேட்ட கேள்வியில்… “என்னடி தெலுங்கு பட டைட்டில் மாதிரி இருக்கு…” அந்த நிலையிலும் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் கேட்க… முறைத்தாள்… ”சீரியஸா சொல்லிட்டு இருக்கேன்… உனக்கு விளையாட்டா இருக்கா…” என்றவளிடம், ”நான் சீரியஸா இல்ல… அதான் நான் பண்றதுலாம் உனக்கு விளையாட்டா இருக்கு” என்றான் ஒருமாதிரியான குரலில் அவன் சொன்ன தொணியில் இப்போது இவள் சிரிக்க.. முறைக்கும் முறை அவனானது….. “இல்ல மாம்ஸ்… இந்த வளர்ந்த பொண்ணை உண்மையிலயே பேபியா நெனச்சு சில பல காரியங்கள் பண்ணித் தொலச்சு வச்சுட்டியே… அங்க வந்த டவுட் தான்… கண்டினியூ ஆகுது…. “ என்றாள்… கொஞ்சலுடன் அவன் தோள் சாய்ந்தபடியே அவள் எங்கு வருகிறாள் என்று புரிய தலையிலடித்துக் கொண்டான்…. இவன்… ”எவனுக்கும் இது நடக்கக் கூடாதுடி…. லவ் ப்ரப்போசலுக்கு தூது சொன்ன பொண்ணையே… கல்யாணம் பண்ற நிலைமை…” ”அதுதான் மொத்தமா ஏறக் கட்டிட்டியே… அப்புறம் என்ன டவுட்…” விடுவாளா இவள்… “காதுக்கு அப்புறம்” வினாவாக நிறுத்த… “அம்மா தாயே காதுக்கு அப்புறம் எந்த காலும் இல்லை கையும் இல்லை போதுமா” “அப்போ நான்…இங்க எங்க வந்தேன்” செல்லமான சலுகையாக தன்னவனிடம் கேட்டு முடிக்க… “ஹ்ம்ம்… நீ மட்டும் தான் வர முடியும்னு தோணினப்ப வந்துட்ட” உண்மையான காதலுடன் இவன் ஆரம்பித்தான்… ‘ஓகே ஒகே சொல்றேன்… கோபமிருந்துச்சு உண்மைதான்… ஆஃபிஸ்ல வந்து பேசும் போதெல்லாம் சந்தியா இந்தியா பார்டர் தான்… மீ பாகிஸ்தான் பார்டர்தான்.. கார் ஆக்சிடெண்ட் ஞாபகமிருக்கா… அன்னைக்குத்தான் என் மனசுக்கும் ஆக்சிடெண்ட் ஆகி உன் கிட்ட அட்மிட் ஆகிருச்சு” என்றவனை நம்பாமல் பார்க்க.. ”செத்துப் போயிருவோம்னு … நீ உன் அம்மாகிட்ட அன்னைக்கு பேசுனேல்ல… அந்த அழகுல ஃப்ளாட் ஆனவன் தான்…” என்ற போதே ”பொய் சொல்ற… அப்போ ஏன் என்கிட்ட அப்படி நடந்த அன்னைக்கு….” அன்று நடந்ததற்கு இப்போதும் விளக்கம் கொடுக்கவில்லை ராகவ்… மாறாக பேச்சை மாற்றினான்… ”அப்படி நடந்ததுனால தான மேரேஜ்க்கு முன்னாடியே கிஸ் அதுவும் லிப் டூ ” எனும் போதே அவசர அவசரமாக அவன் வாயை முடியவள்…… ”வந்து வீட்ல சொல்லிருக்கனும்…. உன்னைப் பிடிக்கலேனு…” என்ற அவள் கோபம் முகம் காட்ட… இவனோ கண்ணடித்து அவளை வெறுப்பேற்றினான் ”சொல்ல மாட்டேனு தெரியும் செப்பி… கிஸ்ஸ வாங்கிட்டு அத திருப்பி வேறக் கொடுத்துட்டு எங்களை வேண்டாம்னு வேற நீங்க சொல்லுவீங்களா மேடம் அந்த நம்பிக்கை தான்…” அணைக்க வந்தவனிடம்… சராமரியாக அடிகளைப் பரிசாக வழங்கியவள்.. ”போடா அழ வச்சுட்ட… ஒரு வாரம் நான் நானா இல்லை… செத்துப் பொழச்சு வந்திருக்கேன்… ” என்றவள் சொன்ன வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மையான வேதனையை உணர்ந்தவனாக… அணைத்துக் கொண்டான்…. “எவ்வளவு கோபம் இருந்தாலும் நான் சரண்டர் ஆகி உன்னையும் சமாதானம் ஆக்கி இருப்பேன் சகி” உணர்ந்து சொன்னவனிடம்…. ஆமோதிப்பது போல அவன் தோள் சாய்ந்தவள்… சில வினாடிகளில் மீட்டெடுத்து “நீ பண்ணின ட்ராமாவெல்