சந்திக்க வருவாயோ?-33

அத்தியாயம்:33

/*ராமன் பின்னே மங்கை சீதை எந்தன் வாழ்வோ உந்தன் பாதை காதல் மாலை சூட வா திங்கள் கூட தேய்ந்து போகும் உண்மை காதல் என்றும் வாழும் காற்று வீசினால் பூக்கள் சாயலாம் காதல் மாளிகை சாய்ந்து போகுமோ*/

அடுத்த நாள்…. ஆதவன் தன் கரங்களை விரித்து பூவுலகை அணைக்க ஆரம்பிக்கலாமா… வேண்டாமா.. என்று தயங்கிக் கொண்டிருக்க….. பூவுலகில் அமைந்த அந்த புது மணத் தம்பதியினரின் அறையிலோ…. ராகவின் கரங்களால் மொத்தமாக அணைக்கப்பட்டிருந்தாள் அவன் மனையாள்…. அவன் மார்போடு துஞ்சி துயில் கொண்டிருந்த சந்தியாவுக்கு… விழிப்பு தட்ட… கண் திறந்தாள்.. இத்தனை நாள் அரண், கோட்டை என்று எதை நினைத்து கொண்டிருந்தாளோ.. தன் கணவன் ஒரே நாளில் அதைத் தகர்த்து… தன்னைச் சுற்றி அரண் அமைத்தது நினைவில் வர… அவனோடான இந்த பந்தம் ஜென்ம ஜென்மாகத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருப்பதைப் போல இருக்க… அதை நேற்றிரவு உணர்த்தியவனை புன்னைகையோடு பார்த்தபடி அவனோடு இன்னும் ஒன்றியவள்… ’இது தான் தானா…’ என்று நினைத்தபோதே வெட்கப்புன்னகையில் இதழ் விரிய.. ’இந்த அறைக்குள் அவள் வந்த போது இருந்த மனநிலை என்ன… இப்போது தான் இருக்கும் நிலை என்ன…’ மனதுக்குள் மகிழ்ச்சி மட்டுமே சுழன்று கொண்டிருக்க…. ராகவ்வைப் பார்த்தவள் கண்களில் நீர்… ஆனந்தமாக வழிந்தது…. அவன் நெற்றியில் அவளையுமறியாமல்… அவனும் அறியாமல் அவன் உறக்கம் கலைக்காமல் இதழ் பதித்து எடுத்தவள்… இன்னும் விடியவில்லை என்பதை உணர்ந்து… மீண்டும் உறங்கப் போக நினைக்க… கணவனின் அணைப்பில் இலேசாக இறுக்கம் வர… நிமிர்ந்து ரகுவைப் பார்க்க… இன்னும் கண்கள் மூடியிருக்க.. யோசித்தபடியே அவனையே பார்க்க.. அவன் குறுஞ்சிரிப்பில் துடித்த உதடுகள் அவனும் விழித்து விட்டான் என்பதை உணர்த்த “அடப்பாவி இவனும் முழிச்சுட்டானா” … மாட்டிக்கொண்ட கள்வியாக இவள் விழிக்க… “சகி பேபி… ஏன் ஸ்டாப் பண்ணிட்ட” என்றவன் அவளின் ஆரம்பத்திற்கு அவகாசமே கொடுக்காமல் சந்தியா விட்ட முத்தப் பணியைத் தொடர ஆரம்பிக்க… வேகமாக விலகினாள்… சந்தியா.. ”ஆளவிடு .. ஃபர்ஸ்ட் இந்தப் புடவையக் கழட்டனும்.. செம்ம கடுப்பாகுது… இந்த மூவிஸ்ல எல்லாம் ஃபர்ஸ்ட் நைட்ல வெயிட்டான பட்டுப்புடவை கட்டிட்டு வருகிற சீன் வைக்கிறப்போ பார்கிறதுக்கு சூப்பரா இருக்கும்… ஆனா இதோட கஷ்டம் இப்போத்தான் புரியுது… இதைக் கட்டிட்டு நைட் ஃபுல்லா எப்படி மேனேஜ் பண்ணுவாங்களோ… என்னால முடியலை “ மிகப் பெரிய சந்தேகமாக ராகவ்விடம் கேட்க… அவனோ குலுங்கி குலுங்கிச் சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்… அவன் ஏன் சிரிக்கிறான் என்று தெரியாமல் இவள் குழம்ப… “என் அறிவுஜீவியே… கொஞ்சம் ஏழாவது அறிவை யூஸ் பண்ணு… புடவை கட்டிட்டு வருகிற சீன் மட்டும் தான் நீ பார்த்திருப்ப… அதுக்கப்புறம்” என்று ராகவ் நீட்டி முழங்க இவள் முறைக்க… “அதுக்கப்புறம் என்னன்னு காட்டிடலாமா” உல்லாசமாக கண் அடித்தவன்.. “சரி இப்பவும் டைம் ஆகல… ஃபர்ஸ்ட் நைட் எதுக்கு… ஃபர்ஸ்ட் டானா(dawn) மாத்திரலாம்” என்று புது மாப்பிள்ளையாக அவளை இழுக்க… நழுவினாள் இவள்.. “ஹி ஹி… ஃபர்ஸ்ட் நைட்ட சொதப்பிட்டு… என்ன ஒரு வசனம்… கீழ விழுந்தாலும் மீசைல மண் ஒட்டாத மாதிரி” என்ற போதே… “ஏய் நானாடி சொதப்புன்னேன்…” என்று எகிற… அதைக் கண்டு கொள்ளாமல்… சந்தியாவோ… “ஹான்… நான் ஒண்ணு கேட்கனும்.. நீ ஏன் மீசை வைக்” என்று ஆரம்பிக்கும் போதே மெலிதாக கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்க… அதைத் தொடர்ந்து ’சந்தியா’ என்றழைத்த மோகனாவின் குரலும் கேட்க… நேற்று மோகனா சொல்லி வைத்தது ஞாபகம் வர…. ‘இவ்வளவு சீக்கிரமாகவா… 7 மணிக்கு மேலதான வருவேன்னு சொன்னாங்க….' நினைத்தபடியே….. பேசிக் கொண்டிருந்த விசயத்தை அப்படியே விட்டபடி… எழ முயற்சித்தவளுக்கு…முடியவில்லை….. ராகவ்வாக விட்டால் தான் எழ முடியும் என்ற நிலை இருக்க… வேறு வழி இன்றி… “ரகு… கீழ போகனும்…. மோகனாக்கா கதவைத் தட்றாங்க… நேற்றே சொல்லி அனுப்பி இருக்காங்க” என்றவளின் வார்த்தைகளில்… “வாட்… டைம் என்ன… போயிட்டு வரச் சொல்லு அவங்களை” என்றவன் குரலில் மொத்தமும் எரிச்சல் மட்டுமே…. அதே கடுப்போடு மனைவியைப் பார்க்க… “ப்ச்ச்… நீங்க தூங்குங்க… நான் கீழ போகிறேன்… “ என்று அவன் கைகளைப் பிரித்தபடி எழும் போதே…. விடாமல்… புது மணமகனின் குறும்பாக.. அவளை இழுத்து தன் மீதே விழுமாறு செய்ய… அதே நேரம் மோகனா மீண்டும் அறைக் கதவை பலமாகத் தட்ட…. பாவம் போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அவஸ்தையோடு அவனைப் பார்க்க ராகவ் சந்தியாவைப் பார்த்து “இந்தப் பார்வையை எங்க இருந்துடி கண்டுபிடிச்ச… அத்தனையையும் பண்ணிட்டு… ஒண்ணுமே தெரியாத பச்சக் குழந்தை மாதிரி ஒரு பார்வை… இது எனக்கு இப்போ வந்த டவுட் இல்லை… ரொம்ப வருசமா…” என்றவன் இப்போதும்…அதே பாவம் பார்த்து அவள் கைகளை விட்டு விட்டு… படுக்கையில் சாய்ந்தான் விட்டால் போதுமென்று… சட்டென்று அவனிடமிருந்து தன்னை விலக்கியவள் எழுந்து… .தன்னை ஒருமுறை மேலிருந்து கீழ் சரி பார்த்தவள்… நலுங்கிய சேலையைச் சரி செய்தபடி… கதவைத் திறக்க அறை வாசலை நோக்கிப் போக… “சந்தியா உன் பொட்டு ” என்றான் இலேசான குறும்பான குரலில் … அவன் சொன்னவுடன் சந்தியா சட்டென்று நெற்றியில் கைவைத்து தடவிப் பார்க்க…. அது அங்கேயே இருக்க…. திரும்பி… முறைத்தவளை “நெத்திலதான் இருக்குனு சொல்ல வந்தேன் சகி…. இல்ல… நேத்து ஒண்ணும் நடக்காததுக்கே…. இவ்ளோ சீன் போடறியேடி… அதுதான் எனக்கு புரியலை” என்ற நக்கலாகக் கேட்க… கோபத்துடன் சந்தியா மீண்டும் அவனை நோக்கி வர…. ஆனால் மோகனா மீண்டும் கதவைத் தட்ட… அவனை ஒன்றும் செய்ய இயலாதவளாக…. “வந்து வச்சுக்கிறேண்டா…” என்று மீண்டும் கதவை நோக்கித் திரும்பியவள் “நான் உன் புருசண்டி… இருந்தாலும்…. வா வா வந்து வச்சுக்கோ… அடியேனும் அதையே எதிர்பார்க்கின்றேன்.. ” என்றபடி மீண்டும் அவளைச் சீண்ட… அவன் சீண்டுவது புரிந்தாலும்… அவனிடம் ஏதும் வார்த்தை ஆடாமல்… ஆனால் அதே நேரம் அவன் சீண்டலினால் வந்த புன்னகையில் மலர்ந்து விரிந்த அவள் முகத்தை மாற்ற இயலாமல் அதே புன்னகையோடு… கதவைத் திறந்தாள் சந்தியா…. ஆனால்… சந்தியாவைப் பார்த்த மோகனா ஒன்றுமே பேசவில்லை… ஏன் சிறு புன்னகை கூட இல்லாமல்... மோகனாவின் முகம் இறுக்கமாக இருந்தது போலத் தோன்றியது சந்தியாவுக்கு சந்தியாவின் கைகளில் மாற்றுடையைக் கொடுத்த மோகனா…. “சீக்கிரம் கீழ வா சந்தியா”. என்றவளின் குரல் சுரத்தில்லாமல் ஒலிக்க…. அவள் குரல் மாறுபாடு உணர்ந்தவள்…. திகைத்துப் பார்க்க… “நேரமாக்கிடாத சந்தியா…. கீழ எல்லோரும் வெயிட் பண்றாங்க…. ரகுவையும் எழுப்பி விடு” என்றவள் அதற்கு மேல் பேசாமல் கீழே இறங்கினாள்… சந்தியாவை அறைக்குள் அனுப்பும் போது இருந்த புடவையில் இப்போது சந்தியா இல்லை என்பதை மோகனா உணர்ந்தாள் தான்…. சாதரான காட்டன் புடவைதான் கட்டி வந்தாள் சந்தியா…. இப்போதோ விலை உயர்ந்த பட்டுப்புடவையில் அதுவும் முகூர்த்த புடவையில் காட்சி அளிக்க…. இன்றைய அசாதாரண சூழ்னிலையில் அவளால் சந்தியாவை கிண்டல் என்ன சாதரணமாகக் கூட அதைப் பற்றி விசாரிக்க முடியாமல் இறங்க… யோசனையோடே கதவை அடைத்தபடி.. மீண்டும் அறையினுள் திரும்பிய சந்தியாவுக்குள் ஏதேதோ தோன்ற ஆரம்பித்திருந்தது.…. மோகனாவின் முகத்தில் இருந்த குழப்ப பாவனையிலேயே... ஏதோ சரியில்லையே…. மனம் ஒரு மாதிரியாகத் தடுமாற… அப்போதுதான் கவனித்தாள்… ராகவின் போன் அமைதியாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்ததை…. சைலெண்ட் மோடில் போடப்பட்டிருந்ததால்… ராகவ் அதைக் கவனிக்கவில்லை அதைக் கவனித்தவள்… எடுக்க… ராகவ்வின் தந்தை சுகுமார்தான்… படபடத்த எண்ணங்களை அடக்கியபடி… கீ கொடுக்கப்பட்ட பொம்மை போல… அலைபேசியை ராகவ்விடம் நீட்ட…. அவனோ சாதரணமாகவே வாங்கினான்… இவளிடமிருந்து வாங்கும் போது கூட… அட்டெண்ட் செய்து … போனை காதில் வைக்க … ராகவ்வின் ’ஹலோ’ என்ற வார்த்தைக்கு கூட அவனது தந்தை காத்திருக்கவில்லை “ரகு கீழ இறங்கி வா” என்றவரின் அடக்கப்பட்ட குரலில் இருந்த இறுக்கம் ராகவை அனிச்சையாகவே பேச வைத்தது.,… “வரேன்பா” என்றபடி போனை வைத்தவனுக்கும் இப்போது குழப்பமான மனநிலை…. சுகுமார் இவனோடு பேசினால் அது முகப் பெரிய முக்கியமான விசயத்திற்காக மட்டுமே… தவிர்க்க முடியாத சூழலில் மாட்டும் போது மட்டுமே…. அவரால் சமாளிக்க முடியாத போது மட்டுமே…. சுமூகமான பேச்சு வார்த்தை தான் இருவருக்கும் இல்லை… மற்றபடி தன் தந்தைக்கு கஷ்டம் என்று வரும் போது ராகவ் சட்டென்று பிரச்சனையை தன் கையில் எடுத்துக் கொள்வான்… ‘இப்போது என்ன…. ’ புருவங்கள் நெறித்த தன் கணவனின் வேறொரு கோணம் முதன் முதலாக அவன் மனையாளுக்கு புரிய… அவனைப் பார்த்தபடியே குளியலறையினுள் புகுந்த சந்தியா… அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் வெளியே வர…. ராகவ் அறையில் இல்லை… பால்கனியில் யோசனையோடுதான் நின்று கொண்டிருந்தான் …. “எதற்காக தந்தை அழைத்திருப்பார்… அதுவும் இவ்வளவு சீக்கிரமாக... அதிலும் இன்றைய தினம்… ” இதுவே தன் தாய் பண்ணியிருந்தால்… தந்தைக்கு என்னமோ ஏதோ என்ற கலக்கம் இருந்திருக்கும்… சுகுமார் கால் செய்ததால் அந்த கலக்கமும் இல்லை… யோசனையோடேயே சந்தியாவுக்காக காத்திருந்தான்… அப்போது சந்தியாவின் போனும் அலறியது… வசந்திதான்… போனைக் காதில் வைத்த போதே.,…. தன் தாயின் அழுகையினோடே வந்த குரல் தான் சந்தியாவை அடைய… “அம்மா… என்னன்னு சொல்றியா…. ஒண்ணு அழு இல்லை சொல்லு” என்று சத்தமாக சொன்ன போதே இவளது கத்தலில் ராகவ்வும் அறைக்குள் வந்திருந்தான் அடுத்து வசந்தி சொன்ன தகவல்களில் அதிர்ந்து உண்மையிலேயே பயந்த முகமாக ராகவ்வைப் பார்த்தபடியே போனைக் காதில் வைத்திருக்க… அவன் ’என்ன’ என்று மௌனமாக சைகையில் கேட்க… போனைக் கட் செய்தவள்… தகவலைச் சொன்னாள் தான்… தன் காதில் கேட்ட விசயம் பொய்யாக இருக்குமோ என்று கூட யோசிக்க முடியாமல் படபடப்பில் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்… “மிருணா… மிருணா சந்தோஷ் கூட சண்டை போட்டுட்டு” அவளால் முடிக்க முடியவில்லை கணவனின் முகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாற… திணறினாள்… அவளிடம் இவன் தொடரவில்லை… மொத்தமாக தன் உணர்வுகளை எல்லாம் துடைத்த முகமாக…. சட்டென்று வேகமாக… மீண்டும் தன் போனை எடுத்து தன் தாய்க்கு போன் செய்ய… யசோதாவோ பெருங்குரலெடுத்து அழ ஆரம்பித்தவர்… அழுகையினூடே… “குட்டிம்மா… இங்கதான் ரகு இருக்கா” என்று மீண்டும் அழ ஆரம்பிக்க…. “கீழ வருகிறேன்” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் கோபத்தில் போனைக் கட்டிலில் தூக்கி எறிந்தவன். சந்தியாவைப் பார்க்க…. அவளோ தலையில் கை வைத்தபடி ராகவ்வை பார்க்க முடியாமல் தவித்தாள்… பயத்தில் உடலெல்லாம் நடுங்க ஆரம்பித்து இருந்தாள்.. காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று ஓரளவு சந்தியா ஊகித்து விட்டாள் தான்…. ஆனால் அதுதான் என்பதை உறுதி செய்யாமல் ராகவ்விடமும் சொல்ல பயம் அவளுக்கு…. வேறு ஏதாவது காரணம் இருக்கப் போய்… இவள் தனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லி… பிள்ளையார் பிடிக்கப் போய் குரங்காக மாறி விடக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தாள்…… இவள் இப்படி இருக்க… தன்னைப் பார்த்து சந்தியா பயப்படுகிறாள்… என்று அவளின் பயத்தை உணர்ந்தவன்… தன் கோப முகத்தை மாற்றியபடி… நிதானமாக தன்னை மாற்றிக் கொண்டவன்… அவள் அருகினில் வந்து… அவளைத் தேற்ற ஆரம்பித்தான் “ரிலாக்ஸ் சகி…. என்னன்னு கீழ போய்ப் பார்ப்போம்….ஒண்ணும் இருக்காது.. ” என்று அவளை அணைத்து சந்தியாவுக்கே ராகவ் ஆறுதல் சொல்ல…. சந்தியா அவனது அணைப்பில் மூழ்காமல்… அப்போதும் அமைதியாகவே நிமிர்ந்து பார்க்காமல் இருக்க.. அவளைத் தன் முகம் பார்க்குமாறு நிமிர்த்தியவன் … அவள் கண்களைப் பார்க்க… இவன் கண்களை பார்க்க முடியாமல் மீண்டும் சந்தியா குற்ற உணர்வில் குனிய… அவள் கண்களில் இருந்த உறுத்தல் நிறைந்த உணர்வுகள் அவனுக்கு சந்தேகம் கொடுக்க… புருவம் நெறித்தவன்… “என்ன பிரச்சனைனு நீ கெஸ் பண்ணிட்ட போல…..” என்றபோதே உதடுகளை அழுந்த மூடியவளின் கண்கள் கண்ணீரை உகுக்க…. அப்போதும் அமைதியாகவே கையாண்டான்தான் ராகவ்…. “சொல்லு சந்தியா…எதுவா இருந்தாலும்.. நீ சொன்னால்தான் என்னால ஹேண்டில் பண்ண முடியும்…. சொல்லு” என்றவனின் இதமான வார்த்தைகளில் கூட அவள் மௌனம் கலைக்காமல் இருக்க… அதன் தாக்கத்தில் இப்போது எரிந்து விழுந்தான்…. “சொல்லித் தொலைடி…” என்றவனின் கை சந்தியாவின் தாடையில் அழுத்தமாக பதிய….அதில் அவள் முகம் சுருங்க… சட்டென்று விட்டவன் “சோ நீ சொல்ல மாட்ட…. எப்படியும் எனக்குத் தெரியப் போகுதுதான்…. அப்போ இருக்கு உனக்கு” என்ற படி அவளை விட்டு வேகமாக விலகியவன்… “வெயிட் பண்ணு…. நீ மட்டும் கீழ போய் தொலையாத” சொன்னவன் அதற்கு மேலும் அங்கு நிற்காமல் குளித்து விட்டு வந்தவன்… மீண்டும் ஒருமுறை மனைவியிடம் கேட்க… அப்போது தன்னிடம் வாயைத் திறக்காமல் அழுத்தமாக இருந்த சந்தியாவிடம்,….. இன்னுமே கோபம் கொண்டான்தான்…. கோபத்தோடு சந்தியாவை அழைத்துக் கொண்டு… கீழே இறங்கியவனின் கண்கள் கண்டது அவனது தங்கையைத்தான்…. அதிலும் ஒரே இரவில்… நிலைகுலைந்து போய்… சோகமாக அமர்ந்திருந்த மிருணாளினியைப் பார்த்தவன்… அதற்கு மேல் தாங்க முடியாமல் படிகளில் கடகடவென்று இறங்கியபடி… ஓடினான் தன் தங்கையை நோக்கி… சந்தியாவோ அவனுக்கு நேர்மாறாக தயங்கித் தயங்கி படிகளில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தாள் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள் மிருணாளினி... தன் அண்ணன் எப்போது வருவான் என்று காத்திருந்திருப்பாள் போல… “குட்டிம்மா” தழுதழுத்த குரலில் அவள் அருகில் போனவனைக் காண முடியாமல்.. முகத்தை மூடிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்த மிருணாளியின் கோலம் இவனைக் கொல்ல… அதிலும் மிருணாளினி இப்படி அழுது பார்ப்பது… இவன் வாழ்நாளில் இதுவே முதன் முறை… “என்னடா ஆச்சு… ஏண்டா” என்ற போதே…. சந்தியாவும் அவர்கள் அருகே வர… அவளின் அரவம் உணர்ந்து நிமிர்ந்து முறைத்தாள் … தன் அண்ணனைப் பார்க்காமல்.. சந்தியாவைப் பார்த்து… பின் ராகவ்வைப் பார்த்தபடி… “உன் வாழ்க்கையையும் பாழாக்கி என் வாழ்க்கையையும் அழிச்சுக்கிட்டேன் அண்ணா” பொங்கியவள் அழுகையில் கரைய.. ராகவ் தன் பெற்றோரைப் பார்க்க…. அவர்களோ அதற்கு மேல்…. சுகுமாரோ உடைந்து போய் இருக்க… யசோதாவோ ஒரு புறம் அழுது அழுது ஓய்ந்திருக்க… திவாகர் மோகனாதான் இவனுக்கு பதில் கூறினர்… “நைட்டே வந்துட்டா ரகு.. சந்தோஷ்… அந்த கிறுக்கன் அப்ராட்ல இருந்தப்போ அங்க ஏதோ ரிலேஷன்ஷிப்ல இருந்ததை.. இப்போ உளறி வச்சுருப்பான் போல….” கேட்ட போதே… ராகவ் வார்த்தைகள் இன்றி உடைந்து போய் மிருணாளினியைக் காண… அதில் தெரிந்த பரிதாபம் தாங்க முடியாதவளாக…. “நான் ஏமாந்துட்டேண்ணா….. “ வெடித்தாள் மிருணாளினி… சந்தியாவை அங்கிருந்த யாரும் கண்டு கொள்ளவே இல்லை…. மருமகள் என்று தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடிய சுகுமார் கூட சந்தியாவைக் கண்டுகொள்ளாமல் போனதுதான் அங்கு வேதனை… “சந்தோஷ் என்னை ஏமாத்திட்டான்ணா… மொத்தமா என் வாழ்க்கைய…. என் கனவுகளை எல்லாம் செதச்சுட்டான்ன” தாங்காமல் துடித்த தன் தங்கையைக் காண முடியாதவனாக அவளை ஆதுரமாக அணைத்தபடி பேசப் போக “ப்ளீஸ்ணா ஆறுதல்ன்ற வார்த்தைல நீயும் என்னைக் கொன்றாத… அவனோட என்னால இனி வாழவே வாழ முடியாது….. எனக்கு வர்றவன் எனக்காக மட்டுமே இருக்கனும்னு நெனச்சது தப்பா….. அவ்வளவு பெரிய பேராசையா என்ன…. அது கூட எனக்கு கிடைக்கல….. அவன் கட்டின தாலிய அவன்கிட்டயே எறிஞ்சுட்டு வந்துட்டேன்” என்ற போது அந்தக் குடும்பத்தில் மொத்த நிம்மதியும் பறி போனது போல துக்கத்தில் மூழ்க…. அப்போது…. இத்தனைக்கும் காரணகர்த்தாவான சந்தோஷ் அங்கு வந்தான்…. அவன் கைகளிலோ மிருணாளினி நேற்றிரவு வீசி எறிந்த மாங்கல்யம்.. முந்தைய தினம் காலையில் அவன் ஆசையாக அணிவித்து… இவள் ஆசையாக வாங்கிக் கொண்ட மாங்கல்யம்….. அதன் மரியாதை என்ன என்று தெரியாமல் அவனது கைகளில் ஆட்டம் கொண்டிருக்க… சந்தோஷ் வீட்டுக்குள் நுழைந்த போது…. உண்மையாக சொல்லப் போனால் அவன் மேல் கோபம் கொண்டிருக்க வேண்டும் அங்கிருந்த அனைவரும்… ஆனால் அவனைப் பார்த்த போதோ… அவன் இருந்த கோலத்தில்… அவன் மேல் கோபமே கொள்ள முடியவில்லை அங்கிருந்த யாராலும்… ஆம் சந்தோஷை யாரும் தடுக்க வில்லை… திட்டவும் முடியவில்லை…. ஒரே நாள் இரவில் தன் கம்பீரத்தை எல்லாம் இழந்து பைத்தியக்காரன் போல் அங்கு வந்தவனைப் பார்த்து… அங்கிருந்த யாருக்குமே திட்ட வார்த்தைகளில்லாமல் போக… தன் அண்ணனைப் பார்த்த சந்தியா… அவன் இருந்த கோலத்தில் தாங்க முடியாமல்… இப்போது அழ ஆரம்பிக்க… மிருணாளினியின் அருகில் இருந்த ராகவ் வேகமாக சந்தியா அருகில் வந்தான். நேற்றிரவு அவள் பேசிய லிவ்விங் டூகெதெர் உரையாடல்கள் இப்போது புரிய…. “உனக்கும் தெரியும்தானடி….. இந்த கன்றாவ