சந்திக்க வருவாயோ? -45

அத்தியாயம் 45:


/*நள்ளிரவில் நான் கண் விழிக்க

உன் நினைவில் என் மெய்சிலிற்க

பஞ்சணையில் நீ முள்விரித்தாய்

பெண் மனதை நீ ஏன் பறித்தாய்

ஏக்கம் தீயாக ஏதோ நோயாக

காணும் கோலங்கள் யாவும் நீயாக

வாசலில் மன்னா உன் தேர் வர ஆடுது பூந்தோரணம்*/


புன்னகை முகமாக தன்னை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தவளை பார்த்த ராகவ்வுக்கு… அதுவரை மனதில் இருந்த எச்சரிக்கை மணியெல்லாம் அதன் டெசிபலைக் குறைத்து…. எங்கோ போய் விட…. இப்போது காதல் மணியின் ரீங்காரம் மட்டுமே இருக்க… அதே சந்தோஷத்தோடு… சந்தியாவைப் பார்க்க


இவனைப் பார்த்ததால் வந்த மலர்ச்சியையும் மீறி அவளது முகத்தில் ஏதோ ஒரு சஞ்சலம் இருந்தார்ப் போலவே தோன்றியது… ராகவ்வுக்கு…. யோசனையில் தானாகப் புருவம் சுருங்கியது….


சந்தியாவின் சஞ்சலத்திற்கு காரணம் தான் தான் என்பதை அவன் அறிவானோ???…. ராகவ்விடம் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்காமல் இருந்திருந்தால் இந்த குழப்பம் சந்தியாவுக்கு வந்திருக்காதோ என்னவோ… தன் கணவன் முகம் வாடுதலைத் தாங்காமல் தான் அன்று அவனிடம் அவன் மனைவியாகத் தன்னை ஒப்படைத்தது என்ற எண்ணமே அவளை ஆட்கொண்டிருந்தது…. மனைவியாக அவனிடம் எல்லைகளை தாண்டி விட்டிருந்த அவளுக்கு பெண்ணாக சமூகத்தின் கட்டமைப்புகளை தாண்டி விட்டோமா…. என்பதுதான் சந்தியாவினைக் கொல்லும் குற்ற உணர்ச்சியாக மாறி அவளை கொன்று கொண்டிருந்தது… அதிலும் மிருணாளினி சந்தோஷ் வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் இருக்கும் போது தாங்கள் மட்டும் எந்தக் கவலையுமல்லாமல் இருப்பது போலத் தோன்றியது வேறு… குற்ற உணர்ச்சியை இன்னும் இன்னுமே அதிகரி்க்க


சந்தியா என்ற தராசு, பெண் மற்றும் மனைவி என்ற இரு பக்கங்களுக்குமிடையே தன்னை சமநிலைப்படுத்த போராடிக்கொண்டிருந்தது….


இந்த போராட்டமெல்லாம்… கணவனைக் காணும் வரையில் தான்… அவனைக் கண்டுவிட்டால்… அந்த தராசு அப்படியே மனைவி என்ற பக்கம் சாய்ந்து விடும் மர்மம் தான் அவளுக்கும் புரியவில்லை…. அந்த மர்மத்தை கண்டுபிடிக்கும் விடை தெரியாததால் தான் இந்த போராட்டமே….


அவளுக்குள் தாறுமாறாக ஓடிக் கொண்டிருந்த இந்த எண்ணங்கள்… கணவனைப் பார்த்தவுடன்… தானாக தங்கள் ஓட்டத்தை நிறுத்தி… கணவனின் யோசனை பாவத்தை குறித்துக் கொள்ள…


கார்க்கதவைத் திறந்தவள்….

“ரகு.. என்ன இவ்ளோ டீப்பா திங்கிங்…” அவனருகில் அமர்ந்தபடியே ராகவ்விடம் கேட்க…



சற்றுமுன் பார்த்தவனைப் பற்றி சந்தியாவிடம் விசாரிக்க தோன்றியதுதான்…. ஆனாலும் சந்தியா பயந்து விடுவாளோ…. சும்மாவே ஏதாவது யோசித்து குழம்புவாள்… இதில் இதை வேறு சொல்லி…. அதிலும் டெல்லிக்கு தனியாக வேறு செல்கிறாள்…. மீண்டும் அந்தக் கார்க்காரனைப் பார்த்தால்… கண்டிப்பாக அது எதேச்சை கிடையாது…. தன்னை அல்லது சந்தியாவை இருவரில் ஒருவரை.. இல்லை இருவரையுமே தொடர்கிறானா….” கண்டுபிடிக்க வேண்டும்…. என்று யோசித்த போதே….


சந்தியாவைத் தொடர்கிறான் என்று அவனால் நினைக்க முடியவில்லை… ஏனெனில் அன்று தன் காரின் ப்ரேக் வேலை செய்யாததை மனம் போட்டுக் கொடுக்க… ஆனால் அதே நேரம் அவன் காப்பாற்றத்தானே செய்தான் என்றும் தோன்ற… குழப்பம் தான் பதிலாகக் கிடைத்தது… குழப்பமான ஒன்றைப் பற்றி சந்தியாவிடம் சொல்லி அவளையும் குழப்ப மனம் வரவில்லை… சந்தியா டெல்லி கிளம்பட்டும்… அதன் பின் விசாரிக்கலாம்… தீர விசாரித்த பின் சந்தியாவிடம் சொல்வோம் என்று விட்டவன்…


இப்போதிருந்து சந்தியா டெல்லி செல்லும் வரை உள்ள நிமிடங்கள் தனக்கும் தன் மனைவிக்குமான சந்தோஷ நிமிடங்கள்…. அதில் ஒரு நொடி கூட வீணாக்க அவன் மனம் விரும்பவில்லை… அதன் வெளிப்பாடாக…


”ஒண்ணுமில்லை சகி…” என்று சந்தியா கேட்ட கேள்விக்கு பதிலாகக் கூறி புன்னகைக்க…


“இல்லையே… ஏதோ ஒண்ணு இருக்கே… கள்ளத்தனம் தெரியுதே ரகு” புருவம் உயர்த்தினாள் கேலியில்


“ஹ்ம்ம்….அப்டியா ” ரியர் வியூ மிரரில்…. தன்னைப் பார்த்தபடியே தலைக் கேசத்தைக் கோதியபடியே கேட்டவனைப் பார்த்து… கண்சிமிட்டியவள்…


“ஏதாவது தேறுச்சா ரகு… ஹால்ஃப் அன் ஹவர் வெயிட்டிங்ல… “ என்று சீண்டலாய்க் கேட்க…


அவனோ சோம்பலாக கை தூக்கி நெட்டி முறித்தபடி… அவள் அருகில் குனிந்து….


“எங்க… எந்தப் பீஸப் பார்த்தாலும்…. நான் கட்டிக்கிட்ட பீஸ் மாதிரியே தெரியுது… அதுக்கு எதுக்கு பார்க்கனும்… வேஸ்ட்தானே… அதுதான் ஒரிஜினல் பீஸ் வரட்டும்னு வெயிட் பண்றேன்…” சலிப்பாக அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே…


“வாட் நான் உனக்கு பீஸாடா…“ கையில் இருந்த ஹேண்ட்பேகிலேயே அடித்தபடி…


“பரவாயில்ல… எப்டியோ சைட் அடிக்காம இருந்தா சரி… நமக்கு அதுதான் வேணும்” என்றபோதே….


“ஐயோ… “ என்று பதற…


“ஏண்டி… என்னடி ஆச்சு” என்று இவனும் பதற…


“நீ பாட்டுக்கு… நான்னு நினைத்து எவ பின்னாடியாவது போயிட்டேன்னா”


“ஹா ஹா… இது வேற இருக்கோ… கொஞ்சம் டேஞ்சர் தான் சகி பேபி” என்று கல்மிஷப் புன்னகை பூக்க… இப்போது உதடு சுளித்தவளாக தோளைக் குலுக்கியவளாக


“ஆனா எனக்கு பயம் இல்லை…. என் புருசன் தான் கை ரேகை நிபுணண் ஆச்சே… ” இதழ் சுழித்து நக்கல் அடிக்க… அந்த இதழ் சுழியில் சிக்கிக் கொண்டவன் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்


“அதுதான் சகி யோசிக்கிறேன்… கையைப் பிடிச்சா சரி… எமோசனல்ல… வேற ஏதாவது பண்ணிட்டேன்னா…” என்றவன்… சட்டென்று அவள் இதழில் லேசாக தன் இதழை வைத்து… ஒற்றியவன்…. அதே வேகத்தில் எடுத்தும் விட்டு…


”இந்த மாதிரி… ஏதாவது நடந்திருச்சுனா” என்றவன் தன் சகியின் கண்களில் கண்ட ருத்திர தாண்டவத்தில்….


“சரி விடு… உதட்டுக்கும் ரேகை இருக்குதானே… யுனிக் ஃபீல் கண்டுபிடிச்சுறலாம் சகி… பட் ஃபீல் பண்ணனும்னா… எக்ஸ்ட்ரா எஃபோர்ட் போடனும் சகி… என்ன நீதான் விட மாட்டேங்கிற…“ என்று கண்சிமிட்டியபடி சமாளித்தவனாக… சொன்னாலும்…. இன்னுமா சந்தியாவின் கைகளால் அடி வாங்காமல் தப்பி இருப்பான்…



“அடேய்… கையை பிடிச்சு பார்ப்ப… சொல்லிருவ… உதட்டை டச் பண்ணி டச் பண்ணி கண்டு பிடிப்பியாடா… நான் போறேன்… என் மொத்த மூடையும் ஸ்பாயில் பண்ணிட்ட…” என்று உஷ்ணமாகவேச் சொன்னவள்… உண்மையிலேயே கொஞ்சம் கடுப்பாக ஆரம்பித்து இருந்தாள் என்றே சொல்ல வேண்டும்…


அதைக் கண்டு கொண்டவனாக… இன்னும் அவளிடம் விளையாடாமல்…..


”சகி…. உன் போனை எடு” என்றபடி கையை நீட்ட…


இவன் இப்போது தன் போனை எதற்கு கேட்கிறான்…. என்று நினைத்த போதே…. சற்று முன் காதம்பரி பேசியதும் ஞாபகமும் வர…


”அய்யோ காதுகிட்ட பேசிட்டு பொய் சொல்றியானு திட்டப் போறானே” என்று மனதுக்குள் அஞ்சியவளாக…. ஆனாலும் வேறு வழி இன்றி அவனிடம் போனை நீட்ட…


ராகவ்வின் கண்களிலும் அவளின் கால் ஹிஸ்டரி தவறாமல் பட்டது தான்… இருந்தும் அதைக் கேட்காமல் நிமிர்ந்து ஒரு முறைப்பை மட்டும் வழங்கிவிட்டு… வசந்தியின் எண்ணை எடுத்து டையல் செய்தவன்... போனை சந்தியாவிடம் கொடுத்தபடியே